Emoties

Waar word je nou vrolijk van? Waar word je nou droevig van? Dat ligt helemaal aan jezelf, maar ook aan het weer. Maar ook aan je omgeving. Want als die droevig is dan krijg je dat ook een beetje mee. En als die vrolijk is, dan word je dat ook

Vrolijk word je als je om 4 uur ’s morgens vroeg in het donker opstaat, rustig je joghurt opdrinkt, even een shaggie met twee of drie koppen koffie doet. En dan tegen jezelf zegt: kom op, we gaan vissen. De honden hebben dat allang door en blaffen opgewonden. Pure blijdschap. Yes, we gaan naar de Donau met de baas! Iedereen vrolijk.

Rudi in zijn visbootje op die grote Donau. Genomen vanaf de oever boven door Marija

Rudi in zijn visbootje op die grote Donau. Genomen vanaf de oever boven door Marija

Helemaal niet vrolijk word je als je bij de allereerste worp van je 6 meter lange visnet alleen maar het werpgewicht richting het midden van de Donau ziet vertrekken. Zonder het visnet.

Dan ben je gelijk heel droevig, omdat je geen ‘keder’ ofwel Donau-alvertjes kunt vangen. Dan geen aas om snoekbaarzen te verschalken; dan kun je net zo goed gelijk weer naar huis gaan.

Tijdens een droevige situatie denk je meestal eerst aan andere droevige dingen, zo van: ‘het zal toch niet zo zijn dat de buurman gisteren alle plastic flessen heeft verzameld om er daarna de fik in te steken?’
En je denkt ook: ‘heb ik weer!’ En dat is best droevig.
Meestal volgt daarna iets wat minder droef is, zo van: ‘ik hoop maar dat ik aan de oever zo’n klein flesje kan vinden.’

In alle eenzaamheid, er zijn totaal geen andere vissers in de buurt, speur je de oever af naar plastic. En ja hoor, er ligt er eentje met schroefdop. Hiep hiep hoera! Water in het flesje doen, touwtje van het lange visnet om de hals van het flesje knopen en yes we hebben weer een werpgewicht. De baas is opeens weer heel vrolijk. Laat die snoekbaarzen maar komen.

Om half 8 en 9 uur die ochtend twee aanbeten, dus twee flinke snoekbaarzen. Daar word je vrolijk van. Die vissen natuurlijk niet.

Dat ziet er best wel vrolijk uit tijdens het stoken van de pruimen

Dat ziet er best wel vrolijk uit tijdens het stoken van de pruimen

Vrolijk word je ook van het stoken van sterke drank. Vandaag gaan de laatste vroege pruimen de stookketel in. De buurman, hij die dus toch niet die plastic flessen aan de oever had opgestookt, komt kijken. Hij wil wel eens het hele stookproces meemaken, leren hoe dat gaat.

Als er 48% uit het pijpje stroomt, doen we een proefsessie. Van een klein glaasje verse šljive ga je gelijk op je kop staan. Trouwens ook van de dranklucht die tijdens het stoken in de garage hangt.
Na vier uur arbeid is alles weer schoon en opgeruimd. En Marija i Rudi zijn nog steeds vrolijk. De buurman ook. En dan is het pas 11 uur in de ochtend. De dag moet eigenlijk nog beginnen. Vrolijk, vrolijk.

Droevig werd Rudi van het potje voetbal van gisteravond. Turkije-Holland. En het ging daarbij niet om de kat zijn viool. Holland moest winnen.
Verliezen we kansloos met 3-0 van een enthousiast Turks team. Wat een ziel hebben die jongens. Net zoals de IJslanders een paar dagen geleden. Die waren me een potje vrolijk na afloop: met 1-0 winnen van Holland.

Zelfs tijdens deze intensieve schoonmaakactiviteit is Marija de vrolijkheid zelve: ze steekt haar tong uit

Zelfs tijdens deze intensieve schoonmaakactiviteit is Marija de vrolijkheid zelve: ze steekt haar tong uit

Marija wordt ook droevig tijdens de wedstrijd. Ze houdt helemaal niet van voetbal, kijkt dus ook niet. Het luide droevige commentaar van Rudi kan ze eigenlijk niet verdragen. Ze wordt daar op haar beurt verschrikkelijk droevig van.

Nog droeviger word je van het commentaar van spelers en bondscoach na afloop van die verschrikkelijk verloren wedstrijd tegen de Turken: ‘we speelden best wel goed vooral de eerste helft, we controleerden goed, we creëerden kansen’.
Sta je potjandosie na 8 minuten al op een 1-0 achterstand en na een half uur al op een smadelijke 2-0!

Horen we het goed? ‘We controleerden, we creëerden kansen’. Dit is psychologie van een hoger niveau. Verschrikkelijk.
En dat terwijl Marija i Rudi voor de tv zitten te wachten op een korte toespraak van onze aanvoerder, het mag ook onze bondscoach zijn:

Lieve Nederlanders, we schamen ons. We gaan diep door het voetbalstof. We begrijpen dat wij jullie droevig hebben gemaakt. Diepe spijt hebben we ervan dat jullie volgend jaar niet kunnen genieten van Holland tijdens het EK-voetbal. We gaan niet naar Frankrijk.
Nogmaals, sorry, sorry dat we jullie het leven zo droef maken.
17 miljoen keer excuus daarvoor.

En dan goed huilen met hele erg diepe buigingen van het hoofd. Zoals we dat gewend zijn van Aziatische landen.
En dan gelijk je biezen pakken, want dat hoort erbij.

Plast hij wel of plast hij niet? Hiero of daaro? Daar word je vrolijk van. Gezien langs de kant van de weg

Plast hij wel of plast hij niet? Hiero of daaro?
Daar word je vrolijk van. Gezien langs de kant van de weg

Maar hoe voel je je dan na zulke diepe excuus-buigingen? Vrolijk? Droef? We hebben eigenlijk geen idee, want het gebeurde gisteravond niet.

Misschien dat voetballer RvP een tipje van de sluier optilt:
Na afloop van de desastreuze wedstrijd geeft hij namelijk als antwoord op een vraag: ‘ballen!’
De daarbij lullige vraag van de Hollandse verslaggever luidt uiteraard: ‘Hoe voel je je nu, Robin?’ Antwoord: ‘ballen!’

Tja, ‘ballen’. Kijk, als profvoetballer word je daar blijkbaar vrolijk van. Hoe voel je je nu? Ballen!
Wij als toeschouwer niet.
Baaaalen, baaaalen en nog eens baaaalen!

Geplaatst in Holland, Stoken, Surduk, Vissen | Reacties uitgeschakeld voor Emoties

Servisch makkelijk?

MiR krijgt vaak de vraag of het Servisch een moeilijke taal is. We geven als antwoord dat het erg moeilijk is. Want dat is echt zo. Ook na al die jaren dat we hem spreken, lezen en er in schrijven.
Wat is er dan zo moeilijk aan? Nou, vooral de 7 naamvallen van het Servisch

Die 7 naamvallen of verbuigingen moet je gewoon uit je hoofd leren. En ook moet je weten dat ze verschillend zijn in het enkel- en meervoud.

De Duitse taal kent 4 naamvallen en dat vonden we vroeger op school al lastig. Wisten jullie dat het Nederlands ook 4 naamvallen heeft?
Wie, van wie, aan wie, wat.

Verder moet je in het Servisch ook weten of een woord mannelijk, vrouwelijk of onzijdig is. Het Servisch kent gelukkig geen lidwoorden (de, het, een).
De manier van verbuigen is echter wel afhankelijk van of het woord mannelijk, vrouwelijk of onzijdig is.

Serviërs die Hollands leren vinden dat dan weer moeilijk. De huis is mooie, het auto is mooie, het spiegel is mooie. Fout! Maar we begrijpen het natuurlijk wel!
Kuća je lepa, auto je lep, ogledalo je lepo. Ziedaar het vrouwelijk resp. mannelijk en onzijdig zelfstandige naamwoord met bijbehorende verbuiging.

Serviërs die Nederlands leren, weten dat het altijd ‘het’ is als je het verkleinwoord toepast: het huisje, het autootje, het spiegeltje. Kortom, altijd goed.
Dus: kapot —> kapotje (‘een beetje kapot’ hoorden we van een Servische Nederlander). Makkelijk hoor dat Hollands. Haha!

Het Servische alfabet kent 30 letters, het Nederlandse 26. Dus je moet er toch een aantal extra leren: ć, č, š, đ, ž, dž, lj, nj. In het Servische woordenboek staan ze als nieuw hoofdstuk, omdat woorden met deze letters beginnen.

Schrijf je 'croissants' nou met een of twee 's' en?  Daar hebben de Serven geen last van

Schrijf je ‘croissants’ nou met een of twee ‘s’ en?
Daar hebben de Serven geen last van

Het officiële Servische schrift is Cyrillisch. Dat lijkt een beetje op van die Russische letters.
Daarnaast is er het Latijnse schrift, zoals wij dat in Holland gewend zijn.
Op de Servische tv kom je zowel ‘Ćirilica’ als ‘Latinica’ tegen in de ondertitels van buitenlandse films. Nooit tegelijkertijd trouwens.

Van de films met Cyrillische ondertiteling kan Rudi ongeveer de helft lezen en begrijpen tijdens de projectie ervan. Die met Latijnse letters lezen we helemaal.

Jullie snappen wel dat onze hersentjes driftig aan het werk zijn als we Servisch praten. Gelukkig gaat er inmiddels ook heel wat automatisch. Daar hoef je niet meer over na te denken. En Marija gaat het gemakkelijker af dan Rudi.

Is het dan allemaal kommer en kwel met dat Servisch? Nee, helemaal niet.
Serviërs spreken het uit zoals ze het schrijven en ze schrijven het op zoals ze het uitspreken! Fonetisch, fantastisch!
Geen twee t’s achterelkaar, geen dubbele a, eentje is genoeg.

Anđelina Džoli, Šon Koneri, Ričard Gir, Šeron Stoun, Majkl Daglas, Džoni Dep, Džordž Kluni, Tom Henks, Kejt Blanšet, Dik Advokat, Lois van Gal, Mark Rute, Roterdam.

Simpel toch? Gewoon nul fouten scoren met het Grot Servis Dikte!

Geplaatst in Surduk | Één reactie

Lekker weertje

Vannacht brak een langverwacht onweer los. Beter gezegd: het regende als een gek. En nog beter gezegd: het is nu 19 graden! De weersvoorspelling voor vandaag: maximum 29 graden. Heerlijk weertje!

Na weken van intensieve hitte, tot wel 40 graden Celsius, is het sinds gisteravond aan het afkoelen. Een heerlijke onweersbui teisterde Surduk. Deze ochtend ruik je de zuurstof en overal hangen dikke druppels regenwater. Hoera, we gaan een periode in met veel lagere temperaturen.

Onze familieleden zijn al weer weken terug in Holland. Ze waren hier precies in die grote hitte-periode. Niet iedereen kon daar tegen. Ondanks badje, ondanks het grote zwembad in de tuin, ondanks de airco in huis.
Een deel van de familie had het, onder andere vanwege de temperatuur, niet echt naar zijn zin. Slecht slapen, kortom moe, moe. moe en nog eens moe.

Sinds hun terugkeer keken we elke dag naar hoeveel graden het daar is. Zo zeg, 18 graden? Fantastisch! Regen en storm, fantastisch!

Het_weer170815webNet als met de Hollandse kaas- en bitterballen-reclame op de NL-tv zijn we jaloers op die lage temperaturen.
Zijn we dan zeurpieten? Is het dan ook nooit goed? Nee hoor, iedereen in de winkels van Surduk heeft het over die verschrikkelijk hoge temperaturen. En vooral over hoe moe je daarvan wordt.

Maar nu: 19 graden om 07:17 uur, een lekker zonnetje tussen de wolken door en 29 graden als maximum.
Joepie! We moeten straks wel naar beneden om de boot leeg te hozen. Maar daar komt vandaag geen zweet aan te pas. Denken we.

En …deze week gaan we de pruimen stoken. Als we daar vroeg mee beginnen, zo rond 04:00 uur, dan is het water in de koeler van de stookinstallatie koud en niet half lauw. We zijn benieuwd.
Lekker weertje hoor!

Geplaatst in Surduk | Reacties uitgeschakeld voor Lekker weertje

Stortbak Hangen

Marija moet nodig. Het is tegen 5 uur in de ochtend. Gewoon op routine, zoals elke ochtend: plasje doen, doortrekken, handen wassen.
Maar niet deze ochtend. Tot haar verbazing houdt ze bij het doortrekken de hele stortbak in haar handen

Vanuit bed hoort Rudi, nog zo slaperig als maar kan, allerlei kreten van afgrijzen. Van paniek zelfs. Duidelijk afkomstig van Marija. Die ook nog niet echt wakker is, maar wel helemaal in de gaten heeft dat haar plasbeurt catastrofaal kan aflopen.

Het kraantje naast de stortbak laat zich namelijk niet dichtdraaien. Dus als die hele stortbak naar beneden komt en het water onbelemmerd kan blijven spuiten, dan begint vandaag absoluut niet met een lach. En een stortbak tegenhouden, die uit de muur komt en in de tuin de hoofdkraan van het water dichtdraaien, daar heb je vier handen voor nodig. Kortom, Rudi moet uit bed.

Nagespeelde scene: zo moet Marija er ongeveer hebben uitgezien. Het verschil is dat de stortbak nu weer muurvast zit

Nagespeelde scene: zo moet Marija er ongeveer hebben uitgezien. Het verschil is dat de stortbak nu weer muurvast zit

De volle stortbak blijft gelukkig hangen op de stortpijp van het toilet. Als je er aankomt, dan wiebelt hij zachtjes, maar vervaarlijk, heen en weer. Klaar om af te breken.

Eerst maar met een touw die stortbak aan het toiletraam vastmaken. ‘Nee, nee’, roept Marija, ‘niet doen. Dan dondert het raam er ook nog uit!’ Ach, die Marija, ze is nog helemaal ontdaan van wat haar net is overkomen. En eerlijk is eerlijk: dat is helemaal niet leuk, zo vroeg in de ochtend.

Rudi moet opboksen tegen de mogelijke komst van een majstor. Die heeft Marija al op het netvlies. Het is immers zaterdag en op zondag zijn de winkels dicht. Dus moet het vandaag, nu en wel direct worden gerepareerd. ‘Sada ili odmah’.

‘Als het me binnen korte tijd niet lukt om de oorzaak te vinden, dan mag je een majstor laten komen’, zegt Rudi tactisch (je hebt toch niet voor niks in de vorige eeuw de basis- en vervolgcursus waterfitten gedaan).

Aan de slag. De schroeven die de stortbak in de muur verankeren, zijn volledig doorgeroest. Bovendien blijken de slobgaten veel groter dan de schroeven zelf. Dus zelfs zonder roest had die stortbak ook zo maar uit de muur kunnen komen. Laat die majstor maar zitten, dit doen we zelf wel.

In de vorige eeuw was er ook een toilet-incident: een beschonken Noorse zeeman in Rudi’s Rotterdamse stamkroeg leunt/hangt met één hand op de stortbak en stuurt met de andere om de vlieg in de wc-pot te raken. Het hele zaakje kwam toen ook uit de muur. Een gevalletje zwaar hang-leunen. Wat een puinhoop. Don’t try this at home.

Vooral het verwijderen van de afgebroken bouten kost tijd. En natuurlijk niet de goeie in voorraad. Maar dat is even buurten bij de lasbuurman. Die heeft ze wel. Hij krijgt er de veel te grote van MiR voor terug. Ruil in natura. Iedereen blij.

Na een paar uur werken zit de stortbak weer vast in de muur. Muurvast. Zo vast heeft hij nog nooit gezeten.

‘Je kan er weer mee doortrekken en er nu ook aan hangen, Marija!

PS Voor de Nederlandse klussers onder ons die in Servië een hoge stortbak nodig hebben: dat is een ‘visoko montažni predzidni vodokotlić’. Niet direct een gebruikswoord, haha.
Geplaatst in Surduk | Reacties uitgeschakeld voor Stortbak Hangen

Dovidelija

MiR is weer alleen. De mama en zus van Marija zijn, na een weekje Surduk, weer vertrokken naar Holland. Met Air Serbia. De vliegmaatschappij van Servië (v/h de JAT). Gisteravond gelukkig veilig en redelijk op tijd geland op Schiphol.
Het is wel even wennen, want het pruimenrapen en rakija drinken doen we nu weer met zijn tweetjes in plaats van met zijn vieren.
MiR wacht intussen op de tweede familiegolf uit Holland. De InterFamilia-Periode. Ja ja, straks zijn ook onze kleinkinderen in Surduk!

Marija is blij met haar net aangekomen familieleden uit Holland. Dobrodošli!

Marija is blij met haar net aangekomen familieleden uit Holland. Dobrodošli!

Wat hebben we zo’n beetje gedaan de afgelopen tijd?
Vooral veel in de zon en de schaduw gezeten. Van de week met die dag met een top-temperatuur van 38 graden. Dat is wel even wennen, hoewel de familie uit Holland toch ook een hittegolf heeft meegemaakt.

De markt in Stara Pazova is bezocht.
Schoonmama is in haar eentje op de fiets in het centrum van Surduk boodschappen gaan doen. Met Servisch geld, maar zonder kennis van het Servisch. Helemaal gelukt, die inkopen. En dat terwijl haar dochters het uit haar hoofd praatten om met die hitte van acquit te gaan. Uzalud, tevergeefs.

Marija’s zus speelt voortreffelijk gitaar. We hebben heel wat concertjes van haar beluisterd. Op Rudi zijn semi-akoestische gitaar, verbonden met een wat brommerige versterker. Maar dat drukt de pret niet.
Aan het einde van een middag kwam een buurman even op bezoek. De deuren en ramen moesten open, de brom in de versterker werd nog wat opgeschroefd, want deze buurman is liefhebber van klassiek getinte gitaarmuziek.
Vanaf de veranda, uit het toilet, uit de woonkamer klinkt diverse keren een luid applaus. Heerlijk, met een rakija.

De keukenboiler begeeft het. Dus dat werd even een bezoekje afleggen aan Gorenje in Stara Pazova. Met precies hetzelfde type komt Marija thuis. Een fluitje van een cent om die nieuwe in het keukenkastje te monteren.
Wel grappig dat we die dag buitenshuis gingen eten eten. Aan de Kej in Slankamen. Grapjes te over over huiselijke overstromingen tijdens ons middagmaal. Rudi begon ermee: ‘we zijn elke dag thuis, maar nu er een nieuwe boiler door mij is opgehangen, gaan we uit eten, hahaha!’

De hele familie raapt de hele week pruimpjes. Maar die grote ton kon dat toch niet aan: vandaag 'kookte' hij over de rand

De hele familie raapt de hele week pruimpjes. Maar die grote ton kon dat toch niet aan: vandaag ‘kookte’ hij over de rand

Marija heeft de afgelopen week furore gemaakt met de opmerking ‘Ik heb vakantie!’ Geweldig, want nu zijn er drie familieleden, inclusief Rudi, die allerlei klussen kunnen doen. Eerlijk is eerlijk, Marija heeft wel die hele week heerlijk gekookt. Mmmmmmm!

Rudi legt zijn peddel aan de oever van de Donau, nadat hij zijn visbootje wat verder de Donau in heeft verplaatst. In de boot van de buurman kun je je schoenen en voeten van modder ontdoen en met schoonzuslief even een peukie roken. Zo gezegd, zo gedaan. Maar zijn peddel heeft daar twee dagen onbeheerd naast het anker gelegen. Helemaal vergeten! Weg peddel met herinneringen aan onze jaren geleden overleden buurman Djole. Rudi kreeg hem kado toen de buurman vanwege zijn leeftijd niet meer kon vissen.

Marija organiseert een nieuwe peddel bij ‘een peddelmaker die geen peddels meer maakt’. Hij heeft dat jaren wel gedaan, maar legt zich nu volledig toe op het schilderen van kunst. Toen hij hoorde dat Marija Holanđanka is, mocht ze de volgende dag rond het middaguur terugbellen. Hij heeft die dag toch nog een nieuwe peddel gemaakt. Een prachtding. Een heel bijzondere man is het. Maar daarover een andere keer meer.

Er is een rampje gebeurd: de pruimen zijn aan het gisten, maar 'koken' over de rand van de ton. Er moet echt nog een ton bij komen. Wat een rijk pruimenjaar is het!

Er is een rampje gebeurd: de pruimen zijn aan het gisten, maar ‘koken’ over de rand van de ton. Er moet echt nog een ton bij komen. Wat een rijk pruimenjaar is het!

Schoonmama neemt afscheid van onze Servische Slobo en zegt na een week Servisch om haar heen te hebben gehoord: Dovidelija! Wij begrijpen dat ze Doviđenja/Tot Ziens bedoelt en Slobo bijna ook. We liggen te bulderen van het lachen.
Heerlijk: Dovidelija! Die houden we erin!

Geplaatst in Surduk | 2 Reacties

Lang Stil

Het is inderdaad lang stil op onze website. De reden: MiR heeft het moeilijk.
Sinds we terug zijn van ons verjaardagsbezoek aan kleindochterlief in Holland, lijkt ons bestaan in Surduk veranderd. Vooral Marija kan er niet aan wennen dat de kleinkinderen niet in de buurt zijn. Is dat heimwee? Nou, dan is dat helemaal niet leuk

Niet dat je elke seconde aan je kleinkinderen denkt, zo is het niet. Maar ze zijn er niet en dat heb je goed in de gaten.
Ook de gewone dagelijkse dingen ga je opeens vergelijken met Holland. En dan komt NL er meestal beter vanaf.
Dat je bij de Rotterdamse Lidl al je boodschappen in één keer kunt doen, maar in bijvoorbeeld Banovci naar twee of drie winkels moet. Tja, dan wint opeens Rotterdam.

Binnenkort in dit theater, uh, binnenkort in onze tuin!

Binnenkort in dit theater, uh, binnenkort in onze tuin!

Of: onze laptop doet het niet meer, maar waar breng je hem naartoe ter reparatie? Dan ga je in je omgeving rondvragen. Dat is normaal. Maar de ‘drive’ om dat te doen, is er niet helemaal. En als je al weet waar, dan heb je geen zin om er speciaal met de auto op uit te gaan om dat ding weg te brengen. Tja, dan wint opeens SmartLine computerwinkel in Overschie het.

Nou zijn dit niet de grootste problemen van het leven, toch? Maar gek genoeg wegen ze zwaarder dan een tijdje geleden. Voor Marija vooral, maar daardoor ook voor Rudi.
De gezamenlijke beleving is dus op een lager niveau terecht gekomen. Of dit tijdelijk is? Geen idee.

Binnenkort in dit theater, uh: uskoro i u našoj bašti!

Binnenkort in dit theater, uh: uskoro i u našoj bašti!

Het leven in twee werelden, Servië en Holland, werd de afgelopen tijd nóg lastiger. We kregen overlijdensberichten. De ‘Franse’ tante van Marija. En onze Nel. Jarenlang de oppas voor onze kinderen toen ze klein waren. We zijn daar echt heel droevig van.

Je eerste ingeving is om bij het afscheid in Holland te willen zijn. Maar dan komt het: dan ga je wéér je Surdukse wereld verlaten, waar je nog niet helemaal bent ‘geland’.
Verplaatsen vergt geestelijke energie. Zoveel is ons wel duidelijk. Telkens je omgeving opnieuw veroveren.

Je tweede ingeving is dus om te luisteren naar ‘hoe je er voor staat’: ben ik zó vrij in mijn hoofd dat ik naar een andere wereld kan, in dit geval Holland?

In ons geval was het antwoord ‘nee, nog niet vrij in mijn hoofd om te gaan’.
En dan gaat het na zo’n constatering knagen. Laat je nou wel of niet je dierbaren in de steek? Als je al geen tijd kan vrij maken voor Het Afscheid, waarvoor kun je dat dan nog wel?

Dan zijn anderen belangrijk, anderen die jou goed kennen en begrijpen.

Lasbuurman_juni2015

Onze Lasbuurman vangt me een paar dagen geleden toch een vis. Een meerval = som op zijn Servisch van bijna 8 kilo!

En het allermooiste is dat die ‘anderen’ naar Surduk komen. Nog maar een paar weken dan is het zo ver!
De voorpret is al begonnen met inkopen doen in twee, drie, vier(!) winkels (haha). Marija zorgt ervoor dat de kleintjes een bedje hebben, dat er gordijntjes hangen om goed te kunnen slapen, dat er autostoeltjes zijn en ga zo maar door.

Maar eerst komen de mama en zus van Marija op bezoek in Surduk. Rudi heeft een missie: schoonmama eet alleen maar vis!

PS Nu voor de eerste keer de iPad gebruikt om een weblog te schrijven. Moet nog leren hoe er foto’s bij te plaatsen, want ik kreeg ze niet verkleind. De foto’s die er nu in staan, zijn via een andere computer erin gezet
Geplaatst in Familie, Holland, Surduk | 2 Reacties

Wereldrecord Balkon Zitten

Er zijn van die dagen dat het niet mee zit. Of eigenlijk: dat je wel zit, maar dat je daar totaal geen behoefte aan hebt.
Neem een balkondeur. Met een anti-boevensluiting, waardoor de balkondeur wel op een kiertje kan, maar je hem van buitenaf niet open kunt maken.
Fantastisch, maar niet nu

Neem dus die balkondeur met anti-boevensluiting.
Neem de tussendeur, die meestal open staat en is vastgezet met een vloerdeurdranger.

De balkondeurantiboevensluiting loopt taps toe en kan nu niet over het bolletje schuiven

De balkondeurantiboevensluiting loopt taps toe en kan NU niet over het bolletje schuiven. Je kunt niet door de deur

Neem Rudi die op het balkon zijn ochtendbakkie koffie doet met een sigaretje.
Neem Marija die op het balkon om half 10 gedag zegt en door de voordeur vertrekt. Met de bus op weg naar dochter- en kleindochterlief om te gaan winkelen.

Wat ontstaat er dan als balkon- en voordeur heel even tegen elkaar open staan? Heel goed, een tochtige, krachtige wind in de flat.
Wat gebeurt er dan vervolgens? Ook goed! De balkondeur slaat met een klap dicht waardoor de anti-boevensluiting ook dichtklapt.

Niet normaal, dat die anti-boevensluiting dichtklapt.
Een kans van 1 keer in de 10 jaar schatten we in. En die ene keer is nu. We wonen immers nu 10 jaar op flat.

Rudi komt in een fractie van een seconde, als door een wesp gestoken, van het balkonbankje af. Hij ziet gelijk dat er een dik probleem is. Roepen heeft geen zin, want Marija loopt al op de galerij aan de voorkant van de flat. En met het geluid van het wegverkeer hoort ze zijn hulpkreet toch niet. Kans 1 op onmiddellijke redding is dus gelijk verkeken.

Oei, ook geen telefoon. Die ligt binnen op tafel. Onbereikbaar binnen handbereik, zeg maar. Kans 2 op redding is dus ook verkeken.
Hum, dan maar even wachten op al die mede-flatbewoners die ook besluiten om lekker in het zonnetje op hun balkon te gaan recreëren.

Maar ja, wat vraag je dan? ‘Buur wilt u mijn voordeur openbreken, want ik zit opgesloten op het balkon?’ Dat lijkt geen oplossing. Marija en Rudi hebben immers al een paar keer op zo’n manier buren toegang kunnen verlenen tot hun flat. Was de voordeur dichtgeslagen door de wind. Uiteindelijk lukt dat openmaken van de voordeur wel, maar dat is niet binnen een uurtje geregeld. En dan zijn we nog behoorlijk handig ook.

Sinds de mobiele telefoon kent Rudi geen telefoonnummers meer uit zijn hoofd. Ja, wel zijn eigen vaste telefoonnummer. Maar dat heeft nu geen nut, zoals je begrijpt.
Ah, het telefoonnummer van zijn schoonmoeder. Yes!

Als er een buur op het balkon verschijnt, dan vraag ik gewoon of hij mijn schoonmoeder belt en uitlegt in wat voor onaangename situatie haar schoonzoon verkeert. Met het verzoek om haar dochter te bellen.

Kans 3, redding via schoonmama, is in principe nabij. Alleen nog een buur nodig, die zich op zijn balkon begeeft. Uitzicht op dit zonnig scenario maakt het gedwongen verblijf op het balkon een stuk dragelijker.

BalkonRecord_web

De pijl boven wijst de lege fles wodka aan; de pijl beneden de bloempot met de tijdelijke functie van wc-pot; de asbak met herbruikbare peuken is niet zichtbaar op deze foto

Zo ook de fles wodka. Die daar altijd staat. Daar is Rudi na een uurtje balkonverblijf maar aan begonnen. Als ‘halve Serviër’ is hij natuurlijk wel gewend aan een alcoholische versnapering zo rond 11 uur in de ochtend. Sinds vanmorgen vroeg 6 uur al uit bed, maar nog niet ontbeten.
Het eerste glas wodka hakt erin. Het tweede nog meer.

Er staat ook een asbak met peuken. Nou zijn die van Rudi behoorlijk lang, want meestal rookt hij maar een kwart tot de helft van een shaggie op. Gelukkig is er een aansteker. Dus de peuken moeten er aan geloven. Ze worden rechtgetrokken, het verbrande as-einde wordt eraf gehaald en roken maar. Tot zijn verrassing smaken die tweedehands peuken best goed.

In een flash back ziet hij hoe hij vroeger als klein jongetje met vriendjes peuken op straat zocht. Om ze op te roken, ergens waar niemand ons kon zien. Nou, dat smaakte toen voor geen meter.

Het zonnetje vertrekt naar de andere zijde van de flat. Dan moet het ongeveer een uur of 12 zijn. Dat is al 2,5 uur na het noodlottig dichtslaan van de balkondeur met anti-boevensluiting. En al die tijd geen buur gezien!

Maar dan, zo rond 13 uur, hoort Rudi half in slaap gevallen op het balkonbankje, Servisch. Met een schok schrikt hij wakker, leunt over het balkonhek en ziet nog net het paardenstaartje van onze Servische buurvrouw. ‘Kako si, hoe is het met je, Rudi?’ vraagt ze. ‘Pijem rakiju, komsjanica, ik drink rakija’, buurvrouw’. Ze steekt haar duim omhoog, met een glimlach.

Opeens beseft Rudi dat zijn situatie helemaal niet zo plezierig is als de omhoog gestoken duim van de buurvrouw doet vermoeden. Hij heeft het koud en zit inmiddels al 3,5 uur onvrijwillig op dat balkonbankje. Hij legt in het Servisch uit wat er aan de hand is.

whatsApp_webEn het social media wonder geschiedt: ze stuurt een WhatsApp naar Marija! (de buren en wij hebben elkaars WhatsApp; voor het geval we elkaar in Servië willen opzoeken).
‘Uzjivaj, geniet’, zegt ze met een glimlach, terwijl ze haar duim opsteekt ten teken dat de WhatsApp naar Marija door het heelal is verstuurd.
‘Hvala, dank je wel!’
Kans 3 op redding is in werking gezet. Hiep hiep hoera!

De glazen wodka doen hun werk. Zo ook de vochtafdrijvende ochtendkoffie en de lege maag. Rudi moet al voor de derde keer plassen. De bloempot op het balkon moest er een paar uur geleden aan geloven. Gelukkig niet wijdbeens door de tralies van het balkonhek. Want dat is toch een flink verlies aan decorum. Hoewel, geen buur gezien al die tijd.

Zo trof Marija de situatie aan op het balkon: 'Doe je het nog, Rudi?'

Zo treft Marija de situatie aan op het balkon: ‘Doe je het nog, Rudi?’

De wereld wordt steeds waziger en ook nog eens verschrikkelijk koud. Gelukkig ligt er een lapje op het balkonbankje. Het is te klein om helemaal om je heen te wikkelen, dus dan moeten de benen maar onbedekt blijven. Rudi ligt helemaal ineengedoken op het te kleine balkonbankje. De lap zo om zijn hoofd gedrapeerd dat hij zijn bovenlichaam met zijn adem kan verwarmen.
Maar hij voelt toch op een paar plekken windvlaagjes. Brrrrrr, echt koud. Oef, toch maar weer overeind, uit het lapje, want er moet voor de vierde keer geplast worden. Waar is die bloempot.

Terug op het balkonbankje, lapje over je heen, met een zesde of zevende wodka op je nuchtere maag, rillend in slaap gevallen.

‘Doe je het nog, Rudi?’. Er wordt onder het lapje gekeken. Marija! Langzaam keert Rudi terug in de wereld van de werkelijkheid.
Het is half 3.

Dit deel van de balkondeurantiboevensluiting kan NIET meer ongewild dichtklappen; vandaag een half schroefoogje er tussen geschroefd.

Dit deel van de balkondeurantiboevensluiting kan NIET meer ongewild dichtklappen; vandaag een half schroefoogje er tussen geschroefd.

Het wereldrecord ‘Balkon Zitten’ is gebroken! Zonder ontbijt, zonder middageten.
Het staat nu op precies 5 uur.
Van harte gefeliciteerd!

Naschrift 1
1. Na de balkonbevrijding gelijk een warme douche genomen; op advies van dochterlief en Marija
2. Die fles wodka staat altijd op het balkon, omdat Marija i Rudi aan het einde van de dag met elkaar ‘de dag doornemen’
3. Geen lauwerkrans omgehangen gekregen of een bosje bloemen in de kouwe klouwen gedrukt vanwege het wereldrecord Balkon Zitten
4. Als de nood het hoogst is, is de Servische buurvrouw nabij

Naschrift 2
1. De redding duurt langer als de Servische buurvrouw geen telefoontegoed blijkt te hebben en Marija alleen via wifi een Whatsapp kan ontvangen. En als je urenlang aan het winkelen bent met je dochter- en kleindochterlief …

Geplaatst in Holland | 4 Reacties

Tegen de Natuur in

Het is mei. De vogeltjes leggen een ei. De koekoek roept koekoek. Een buizerd of misschien wel een adelaar zit op een paal in onze wijngaard. Het gras groeit als een gek. De pruimenbomen doen het goed, evenals de perzikbomen. Het zonnetje staat te stralen aan de hemel. Dat is allemaal behoorlijk natuurlijk.
Maar Marija en Rudi stoken. Sterke drank. Nu in mei? Inderdaad, nu in mei. En dat is behoorlijk tegennatuurlijk

Vorig jaar september vertrokken we al naar Holland. Om een hele goede reden, want een paar weken later werd onze kleinzoon Eli geboren. Met hem gaat het overigens prima de luxe. Wat een heerlijk ventje.

De oogst aan perziken, druiven en appels hebben we toen in tonnen opgeslagen zonder ze te kunnen stoken. Geen punt want Rudi zou in november voor een weekje terugkeren naar Surduk om samen met onze kumovi uit Amsterdam alles te gaan stoken.

De kumovi zijn wel naar Surduk afgereisd, Rudi niet. Het is psychisch gezien best lastig om zo snel Rotterdam te verlaten om in Surduk sterke drank te stoken.
Onze ‘trop’, het gefermenteerde fruit in tonnen, bleef daardoor ruim vijf maanden staan wachten.

Lachend Tegen-de-Natuur-In-Stoken. In de stookketel zit 'trop' van perziken. Let ook even op Rudi's bijpassende kleding en schoeisel

Lachend Tegen-de-Natuur-In-Stoken. In de stookketel zit ‘trop’ van perziken. Let ook even op Rudi’s bijpassende kleding en schoeisel

Daarom was het de afgelopen dagen best spannend of de ‘trop’ nog wel goed zou zijn. Als er lucht in de tonnen is gekomen, dan wordt de inhoud zuur of gaat in ieder geval raar ruiken. Ongeschikt om te stoken.

Marija en Rudi openen de grote ton met perzikenprut. Zo zeg, dat ruikt heerlijk. Er drijft ook een flinke laag ‘kajmak’ op (zo’n dik vel, dat je ook hebt als je kaas maakt). En die laag ‘kajmak’ beschermt de vruchtenprut. Prima.

We stoken de perziken en merken tot onze schrik dat het alcoholpercentage behoorlijk laag is. Dat betekent dat we niet veel liters sterke drank overhouden van het stoken. De ‘trop’ heeft dus veel van haar kracht verloren.

Vorig jaar was het een rampjaar voor vruchten: heel veel regen en naar verhouding weinig zon. En dat betekent dat ze veel minder suikers aanmaken dan in een lekker zonnige zomer. Dus daardoor ook al minder alcoholopbrengst deze keer.

We besluiten om de ketel door te stoken en het resultaat in mandflessen op te slaan. Dat is dan niet om op te drinken, wel om toe te voegen aan de perziken die dit jaar nog van de boom gaan vallen.
Dat opgeslagen brouwsel noem je ‘patok’. Zeg maar een stevige opstarter voor een hoog percentage alcohol als we van de herfst gaan stoken.

De appelprut is hetzelfde lot ondergaan. Eerst gestookt en nu ook in mandflessen gegoten, wachtend op de herfst van 2015.
We kunnen de ‘patok’ van de appels mengen met die van de perziken en dat mengsel toevoegen aan de stookketel. En omdat onze ‘vinogradarske breskve’ (onze perziken) volop bloeiden en nu heel veel vruchtjes laten zien, hebben we grote verwachtingen over wat ons van de herfst te wachten staat.

Schoonmaken van spullen voordat je gaat stoken. In het gras ligt het koperen deksel van de stookketel

Schoonmaken van spullen voordat je gaat stoken. In het gras ligt het koperen deksel van de stookketel

De pruimenbomen die we hebben staan (waar we ‘šljivovica’ van maken), doen het dit jaar ook heel erg goed. Wat een overvloed.
En nu maar hopen dat er geen dikke voorjaarsstormen gaan waaien. Want dan valt een groot deel van de vruchten eruit.
Help maar met duimen voor ons.

De druivenprut stoken we ook. Die levert, gelukkig maar, een redelijk aanvangspercentage alcohol op. Maar beduidend minder liters dan we gewend zijn. Wat een natte zomer was het vorig jaar. Die mag van ons helemaal wegblijven.

Maar ook deze pittige druivensap (‘loza’) gaat in mandflessen. Eindelijk een stookresultaat om te drinken. Maar niet nu. Als hij lang ligt, is hij namelijk nog lekkerder.

Onze wijze les van dit alles:
Stook je vruchten met het ritme van de natuur. Zodra je ‘trop’ klaar is, stoken!
En psychisch gezien is het stoken dat we nu net hebben gedaan, zoiets als schaatsen, hartje zomer. Ergens klopt er iets niet. Het voelt tegen de natuur in.
En de lol van het stoken is daarom deze keer heel wat minder geweest dan als het echt herfst is. Het leek wel op werk, de afgelopen dagen…

Geplaatst in Stoken | 4 Reacties

De Tijd

Tja, wel raar om een foto te laten zien van een klokje. Dat heeft Marija op de markt in Stara Pazova gekocht.
Een lief klein dingetje, ter vervanging van de klok die er hing

Een leuk klein klokje aan de keukenmuur. Van de week op de markt in Stara Pazova gekocht door Marija

Een leuk klein klokje aan de keukenmuur. Van de week op de markt in Stara Pazova gekocht door Marija

Als de klok in de keuken het niet meer doet, dan valt op hoe vaak een mens op een klok kijkt. Een weekje geleden hadden we dat ook met een kleine wekker in de woonkamer. Alle twee deden ze het niet meer.

Je bent het zo gewend om af en toe even te kijken hoe laat het is.
‘Oh, het is half 12. Nou dan kan ik nog wel even een fiets schoonmaken.’
‘Wil je over 10 minuten het gas onder de snelkookpan uitzetten?’
‘Over anderhalf uur ben ik denk ik wel terug’
‘Is het al tijd voor het Journaal op de tv?’
En ga zo maar door.

In de woonkamer tikt nu een nieuw lief klein nieuw wekkertje en sinds twee dagen een leuk nieuw klokje aan de keukenmuur.
Wat kun je toch blij worden van een klokje.

Geplaatst in Surduk | Reacties uitgeschakeld voor De Tijd

Terug in Surduk

Belastingformulier invullen en op tijd versturen. Meterstanden van elektra, water en gas opnemen en digitaal versturen. Spulletjes bij elkaar zoeken en ze in een hoekje van de flat verzamelen. Alle stekkers eruit trekken, water afsluiten en de auto inladen. MiR gaat op weg naar Surduk

We vertrekken op een zondag, want dan zijn er bijna geen vrachtwagens op de weg in Duitsland. Dat scheelt, want dat is veel rustiger rijden. Je hoeft dan niet kilometerslang achter een vrachtauto te hangen die een collega-vrachtauto probeert in te halen. En natuurlijk doen ze dat altijd als ze tegen een helling op moeten klimmen. Alarmerende remlichten, het harmonica-effect en een enorme vertraging van je snelheid is het gevolg.

Marija schijnt te ontspannen bij hoge snelheden op de Duitse autobahn. Ze kan er wat van

Marija schijnt te ontspannen bij hoge snelheden op de Duitse autobahn. Ze kan er wat van

Marija heeft er zin in, want ze rijdt vrijwel het hele stuk in haar eentje. Rudi kachelt rgelmatig wat in slaap naast haar. Als hij wakker wordt, ziet hij dat de snelheidsmeter ergens bij de 190 tot 200 km p/u staat. Huh? Dat doet Marija anders nooit!

De reis gaat gesmeerd. Marija gaat als de brandweer. Servische Api ligt een beetje in coma op de achterbank (hij houdt er niet zo van) en kotst zijn eten van de vorige dag netjes op een handdoek. Onderweg water drinken doet hij wel, maar met tegenzin. En eten? Daar heeft hij helemaal geen trek in.

Om de twee uur even pauze houden, koffie drinken, Api rondlopen (piesen en poepen doet hij wel) en hup weer op pad.
We eten ons suf aan belegde broodjes die we onderweg kopen. Erg lekker, maar je krijgt er wel een opgeblazen gevoel van.

Voorbij Wenen liggen we al vroeg te slapen. In de auto. Toegedekt met een slaapzak en een paardendeken. Autoraampje op een kier, nog even naar schlagers luisteren op de radio en dan knorren. Geen idee wie de wielerwedstrijd Parijs-Roubaix heeft gewonnen. Geen idee wie de Marathon van Rotterdam het snelst heeft afgelegd en of er een recordtijd op de klokken staat.

Vijf uur later worden we wakker. Heerlijk hoor, want een half uurtje later ga je min of meer uitgerust weer op pad. Na nog vijf uur rijden zijn we Surduk.

Buren, rakija, vertellen over onze kleinkinderen (want daar vragen de buren altijd naar) en Marija die spontaan op ons bankje aan de Donau in slaap valt! Ze wordt wakker van een zoen op haar wang en geblaf van honden. Onze lieve vriendin met haar man, uit het dorp. Welkom, dobro došli!

In de garage staan heel wat tonnen met gefermenteerd fruit. Die gaan we de komende dagen stoken. Werk aan de winkel!

En Api? Hij slaat hoeken, rent zich suf, kwispelt, scheurt via de kortste weg naar de Donau. Hij is heel erg vrolijk.
Ook omdat hij Meda en Blacky weer ziet. Geweldig. Kan hij afvallen, want zijn maandenlange verblijf in een mandje onder een salontafeltje is hem aan te zien

Geplaatst in Surduk | 4 Reacties