Rakija

Bij ons in de buurt zijn mensen volop aan het stoken. Pruimen en druiven. Afgelopen maandag is onze laatste ton met druiven de stookketel in gegaan. De ‘loza’ uit deze ton is nog lekkerder dan die van afgelopen zondag.
Het zonnetje doet ons goed. Het verwarmt alles en iedereen. Wat een heerlijke nazomer. Wat een tevreden gevoel.
Rudi rent om de dag door de velden van Surduk. Voor een basisconditie. Maar de verleidingen zijn groot

Het is 9 uur in de ochtend. De honden blaffen en rennen naar het hek aan de voorkant van ons huis. Ze willen een tractor verjagen die daar rijdt. De bestuurder draait het veld naast ons op. Hij oogst de ‘deteline’. Klavertjes. Varkensvoer voor de winter.

De tractorman blijkt een bekende van ons te zijn. We schudden elkaar de hand. Uit zijn binnenzak tovert hij een flesje tevoorschijn. Eigen gestookte rakija. Net klaar.
Rudi neemt een héél klein slokje. Uit beleefdheid, want hij is van plan om zo aan zijn trainingsronde door de Surdukse velden te beginnen.

De tractorman dringt diverse malen aan om echt te proeven. Met tegenzin wimpelt Rudi dat aanbod af. Hij steekt zijn duim op als bewijs dat de ‘domaća rakija’ echt heel lekker is. Hij heft beide handen ten hemel om zich te verontschuldigen dat hij niet doordrinkt. Nee, ik ga rennen. Er wordt met licht onbegrip gereageerd. Rennen? Hoezo dan? Er is toch vers gestookte rakija!

Links de vorige eigenaar van ons huis; in gesprek met Slob

Links de vorige eigenaar van ons huis; in gesprek met Slob

Rudi trekt zijn ren-outfit aan en hoort een bekende stem in de tuin. Het is de vorige eigenaar van ons huis. Hij heeft opdracht gegeven om de klavertjes te oogsten en komt even kijken of dat werk goed is gedaan.

We zitten aan de buitentafel en gelijk gaat zijn hand naar zijn binnenzak. Hij haalt een flesje rakija te voorschijn. Zijn pruimen, die hij net heeft gestookt. Of we even willen proeven.
Marija en Slob nemen een paar flinke slokken en knikken waarderend. Rudi weigert, met tegenzin en met de uitleg dat hij zo gaat rennen. Rennen? Hoezo dan? Er is toch vers gestookte rakija!

Rennendoordevelden_webRudi voltooit zijn drie kwartier rennen door de velden. Interval training. Sprints en uitlopen. Hij ziet een grote groep vrouwen die net uit een appelboomgaard komt. Pluksters die in deze periode volop werk hebben.

Iemand uit de groep roept hem. Hé, het is de overbuurvrouw. Wat leuk. Ze stelt hem gelijk voor aan de eigenaresse van de boomgaard.
Wat ik aan het doen ben, is haar vraag. Rennen. Rennen? Hoezo dan? Deze keer komt er geen flesje uit een broekzak.

Terug naar huis, tijdens het uitlopen, overvalt Rudi een mijmering: je in het zweet werken met rennen voor een basisconditie, terwijl anderen zich in het zweet werken om brood te kunnen kopen?

Nog zwetend van de training, lekker in een stoeltje in de zon, roept de buurman. Marija i Rudi! Kom even proeven, want ik heb rakija. Hij is al dagen achter elkaar aan het stoken.
Rudi’s poriën staan nog open van de inspanning, zijn hele systeem is nog bezig met het afvoeren van afvalstoffen. En dan roept de buurman dat er rakija is. Ga dan maar eens nee zeggen. Dat gaat echt niet meer lukken.

Konklusie: als je gaat hardlopen en er wordt links en rechts van je alom gestookt, dan moet je wel heel erg sterk in je loopschoenen staan!

Even kijken naar dat gehol in de velden van Surduk? Klik dan op de 49 sec. durende video: Rennen door de velden van Surduk

Dit bericht is geplaatst in Mijmeringen, Stoken, Surduk. Bookmark de permalink.