Noordzee

Donderdag belooft een prachtige dag te worden. Dus maakt Rudi zich op om zeevis te vangen. Vanaf de pier van Hoek van Holland. Bij hoogwater ofwel het begin van de ebstroom

De zagers en pieren zijn in wat natte, oude kranten gewikkeld. Het aas waar zoutwatervis zo dol op is. Ze hangen in een plastic tasje aan de driepoot. Daarop steunt de zeehengel. Een matig, fris windje waait uit het westen. Ski-jack aan, kraag omhoog en muts over de oren getrokken. Dubbele sokken in de laarzen en het lange motor-ondergoed aan. Rudi kan er tegen.

Toch wel een beetje koud, zo te zien. Het aas hangt in de witte plastic zak aan de driepoot

Toch wel een beetje koud, zo te zien. Het aas hangt in de witte plastic zak aan de driepoot

Het is een mooie gedachte dat die zagers en pieren uit de Waddenzee bij Den Helder uit de grond zijn gestoken. Dat is voor hem bekend terrein. Hij is er immers geboren.

Het zonnetje komt te voorschijn en schijnt uitbundig. Dit is een prachtige dag.

En altijd wandelaars op de pier. Vrolijke mensen, omdat eindelijk het zonnetje zich laat zien. ‘Een mens heeft licht nodig’, zegt een man die met een camera de Waterweg wil vangen. ‘Het is mooi licht om te fotograferen’. Hij kijkt blij.

Anderen lopen, diep in de kraag gedoken, over de pier. Ze kijken je niet aan. De blik strak vooruit, een beetje naar beneden. Vast en zeker mensen die ‘iets zwaars in het leven’ aan het verwerken zijn. Soms kun je dat aan de gezichten aflezen. Dit zijn de piekerende wandelaars. Die moéten wandelen, niet omdat ze er plezier aan beleven, maar om de zorgen van zich af te laten glijden. Als dat maar lukt.

Strand van Hoek van Holland, waar mensen aan het picknicken waren. Romantisch!

Strand van Hoek van Holland, waar mensen aan het picknicken waren. Romantisch!

In de branding zijn een paar mensen in wetsuits aan het trainen op surfboards. Er staan flinke witte koppen op de branding-golven.

‘Zou ik dat ook leuk vinden?’ vraagt Rudi zich af. Hij besluit van niet.

Nee, lekker rustig in je opklap-stoeltje zitten turen naar het topje van je hengel. Dat is het helemaal. Kopje koffie, bruine boterhammen en een baaltje shag in de aanslag.

Tik-tik tikketik-tik, de hengeltop gaat heftig op en neer. Beet! Maar dan blijkt het werplood diep onder water vast te zitten. Daarom gaat die hengeltop zo te keer. Er zit dus geen vis aan. Heel de onderlijn blijft achter. En dat al na de eerste worp. Dat voorspelt weinig goeds.

Bij de tweede worp is het raak. Tikketik-tik-tik. De hengeltop is wéér enthousiast. Deze keer bungelt er een blinkende wijting aan de haak. Maar hij is te klein, dus zet Rudi hem terug in het zeewater. Want hij gaat alleen voor de grote vis.

Links in de hoek is nog net het topje van de driepoot te zien. Met telelens genomen, maar een camera kan toch niet de sfeer uitdrukken die je met je ogen kunt zien

Links in de hoek is nog net het topje van de driepoot te zien. Met telelens genomen, maar een camera kan toch niet de sfeer uitdrukken die je met je ogen kunt zien

Maar die grote zijn er misschien wel, ze bijten alleen niet in de zagers en pieren die als een verleidelijk maaltje aan de twee haakjes bungelen.

Als hij nog vijf keer (!) vast komt te zitten, is het uit met de pret. Geen vis en ook geen werplood meer over. Alles ligt op de bodem van de Waterweg (snik).

Teruglopend naar de auto die een kwartiertje verderop geparkeerd staat, knoopt hij een praatje met andere vissers aan.
Ze hebben drie loodankers omhoog gehaald. Gratis werplood dus, die andere vissers zijn verloren. Ze hebben vis gevangen, maar o o wat zijn ze klein. Te kleine wijting, te kleine scharretjes. Vandaag is het dus slecht vangen.

Maar het prachtige weer en het buiten zijn, dat uitwaaien op de pier, ja dat maakt de dag helemaal goed. Maar diep in zijn hart waren twee flinke vissen toch wel een mooie bekroning geweest.

Dit bericht is geplaatst in Vissen. Bookmark de permalink.