Ventilatorpark

Het is woensdag en de weersvoorspelling is goed. Zonnetje, droog en weinig wind. De ton met vinogradarske breskve, zeg maar onze wilde perziken, wacht al een tijdje om in de stookketel gekieperd te worden.
MiR gaat stoken

De stookketel met de koeler staat netjes waterpas opgesteld. De stookketel ietsje hoger dan de koeler. Dan sijpelt de condens van de sterke drank van wilde perziken gemakkelijker naar het pijpje onderaan de koeler. Want uit die ‘lula’ stroomt het geestrijke vocht.

Marija steekt het hout onder de stookketel aan. Grote witte walmen verlaten het schoorsteentje van de stookketel. Die walmen zijn er straks niet meer als de kachel lekker op temperatuur is gekomen.

Wilde perziken stoken met een ventilatorpark in je rug. De drie ventilatoren blazen de kachelrook terug naar buiten. Links die hele sterke ventilator. Goed idee, Maro!

Maar de wind blaast, walm of geen walm, de brandlucht regelrecht de garage in. Dat is een flinke tegenvaller, want MiR zit zo met tranende ogen de komende uren drank te stoken.

Marija weet de oplossing. ‘Kom op, we halen de ventilatoren die we in huis hebben, naar de garage. Vooral die grote ‘scheepsmotor’.
Dat is inderdaad een flinke. Als je die aanzet, dan stijg je op. Zo sterk is hij.
En zo komt het dat we naar tevredenheid, zonder tranen in onze ogen onze wilde perziken kunnen stoken.

We proeven het eindresultaat, de ‘degustacija’. Oef, heerlijk, wat een pittige wilde perzikensap.
We krijgen er tranen van in onze ogen, zo lekker!

Dit bericht is geplaatst in Stoken, Surduk. Bookmark de permalink.