Dierenpraat

Marija gaat mee naar beneden. Om te vissen. Na een paar dagen hondsmoe te zijn geweest van een hele gemene buikgriep.
De honden gaan ook mee, alleen Meda niet. Zij is gisteravond teruggelopen naar haar andere baasje ietsje verderop.
Marija gaat de schuur in en ziet daar een onbekende hond liggen. Hij kijkt haar met grote lieve ogen aan

Onder de brug van Pančevo, bij Belgrado, vindt Rudi een winkeltje met visnetten.
Met kleine mazen. Voor kleine Donau-alver. En die gebruik je als aas om snoekbaarzen te vangen

Het waait flink. Marija is nog wat slapjes in de benen, maar toch gaat ze mee om te vissen.

Rudi heeft van de week op de markt onder de brug van Pančevo, de Pančevački Most, een mooie werpmolen met hengel gekocht. Want door de diefstal van onze spullen uit de bunker hadden we nog maar één goede hengel. Zie ons bericht Bunkerpraat.

En ja hoor, Marija vangt een lief, klein snoekje. ‘Ik gooide mijn blinkertje waarschijnlijk boven op zijn kop, want hij beet gelijk!’ roept ze enthousiast naar Rudi verderop.
Onze honden scheuren ondertussen achter een oude Tomosbrommer aan, met een visser erop. Maar daar kunnen we even niets aan doen, want er moet eerst een foto van het snoekje worden gemaakt. En dan wordt ie vrijgelaten.

Marija met zonnebril met haar snoekje zonder zonnebril. Verder lijken ze erg veel op elkaar …

En die onbekende hond, gisteren in onze schuur? Dat blijkt een enorm lief beestje te zijn. We schatten hem een maandje of acht. Hoogst waarschijnlijk uit een auto gezet of gewoon losgelaten nu de vakantie voorbij is.
We kunnen zien dat hij een halsband heeft gedragen, maar hem nu niet meer heeft. En dat hij verschrikkelijk veel honger heeft. En dat hij gewend is om met mensen om te gaan. Wat een rustig beestje is het toch.
Onze honden kunnen gelijk met hem overweg. En hij met hen.
Hij loopt ook steeds met je mee, volgt je met zijn ogen. Ach, deze onbekende hond zoekt bescherming.

We moeten hem wegjagen, want anders blijft hij steeds bij ons terugkomen. Dat gaat je wel aan het hart om dat te doen.

Sinds gisteren heet ik Roki!

Maar Marija krijgt opeens een idee. De hond van kuma Svet is al een maand zoek. Reden: onbekend. Gewoon niet meer teruggekomen na een zoektocht naar mannetjeshonden, denken we.
‘Kumo, we hebben een lieve hond voor je!’

En nu is hij bij haar. Hoe hij heet? Roki.

Dit bericht is geplaatst in Surduk, Vissen. Bookmark de permalink.

Één reactie op Dierenpraat

  1. Nadin schreef:

    Och wat een leukerd zeg! Gelukkig heeft hij een nieuw thuis gevonden.

Reacties zijn gesloten.