Jarig. Niet thuis?

MiR gaat op verjaardagsbezoek. Maar er is niemand thuis. Tja, wat doe je dan? Eigen schuld, dikke bult. Dan moet je dat maar van te voren zeggen, dat je er aankomt.

We doen het al jaren: als Rudi bijvoorbeeld jarig is, dan nodigt hij niemand uit. Vrienden en vriendinnen hoeven ook nooit met een cadeautje te komen. Excuses zijn ook niet nodig. Wie komt, is van harte welkom. Wie niet komt, heeft iets leuks gemist.

Maar wat als je dit gedrag loslaat op een familielid dat jarig is? Dan zeg je dus niet dat je komt. Dan sta je daar opeens voor de deur. Maar wel een deur die niet wordt open gedaan. En de telefoon van Rudi’s jarige zus staat op voicemail. De jarige is onbereikbaar! Haha, eigen schuld dikke bult, denken we dan.

Maar we vinden haar toch.  Ze blijkt heel hard aan het werk te zijn in het nieuwe huis. Helemaal onder het witte stof van het schuren van de muren. Een minuutje of drie lang kan ze niet geloven dat wij er zijn. ‘Nee, nee, nee! Nou zeg. Niet te geloven! Echt waar? Ik had het wel gehoopt, maar die gedachte gelijk weer verdrongen.’

Dit is het bewijs dat MiR echt wel in de tuin en voor de deur van de jarige heeft gestaan

En na een paar lekkere bakkies koffie en een paar heerlijk belegde boterhammetjes verlaten we de jarige. Want er moet verder gewerkt worden aan het huis. Want ook al ben je jarig, de kaboutertjes doen het niet voor je.