30 seconden

Wat een tennispartij! Djoković tegen Tsonga, een kwartfinale. Een slopende vijfsetter. Tsjonge, wat speelt Jo-Wilfried de sterren van de hemel. En wat een wilskracht heeft Nole. Zes matchpoints overleven, dat is een topprestatie. Terwijl hij overduidelijk aan het einde van zijn krachten is. Nole is aan vakantie toe vinden we.

Tegen acht uur wordt de Servische tv overgeschakeld naar de Hollandse satelliet. Want Marija moet naar GTST kijken. Want elk moment kan blijkbaar de cliffhanger op de buis zijn. Zo’n hachelijke situatie waar je ‘maandenlang niet van kan slapen’.

Marija kijkt tv in de woonkamer en juicht, want Novak wint. 30 seconden later juicht Rudi, in de keuken waar hij tennis kijkt op de laptop. Novak wint! Marija is dan al klaar met juichen

Rudi pakt zijn computer en weet de kwartfinale tennisuitzending te vinden. De spanning is om te snijden. Twee giganten aan de slag. Eigenlijk is dit al de finale, beter spel valt niet meer te verwachten vanuit Parijs.

In de commerciële pauze van GTST schakelt Marija naar de tenniswedstrijd.
’40-15 voor Novak!, roept ze naar de keuken. ‘En nu gaan ze zitten, 3-0!’

Rudi roept terug dat het nu bij hem in de keuken ’40-15′ is. En ‘dat ze nog niet zitten.’ Oneerlijk hè, hij is helemaal weg van deze spannende wedstrijd, maar weet ongeveer 30 seconden later dan Marija, die trouwe GTST-kijker, de stand. En we zitten maar 8 meter uit elkaar!