MIR-vaart

Op de laatste woensdag van de maand, als de Hotclub 88 in Rotterdam lekker aan het repeteren is, is hun gastpianist in Surduk bezig. Niet met muziek maken, maar met het in de Donau leggen van de MIR. Ons visbootje.

‘Waarom zit je trekhaak er nog niet op? vraagt de lasbuurman, een beetje plagend. ‘Nou ik weet niet precies hoe dat moet.’

Vergrendeld of ontgrendeld? That's the question

Met beginnend zweet zoekt Rudi op internet naar de gebruiksaanwijzing van die afneembare trekhaak. Want ondertussen roepen Marija en de lasbuurman dat hij moet komen om de MIR om te draaien. Die ligt nog steeds op zijn kop in de voortuin. Meer dan beginnend zweet. ‘Waarom heb ik die haak gisteren niet gedaan?!’

Het spookbeeld doemt op, dat er een boot op een Servische trailer ligt, maar dat die Hollanders het niet voor elkaar krijgen om een trekhaak op een auto te zetten. Oef, de spanning bouwt zich op. Bij Rudi wel te verstaan. Nog meer zweten.

Als je aan een beetje doemdenken doet [voor deze keer dan maar], dan krijg je ook het visioen dat de trekhaak niet goed functioneert. Dat er dus een trailer met een boot erop ergens half in andermans voortuin ligt. En dat er langs de kant van de weg, in een greppel, een halve bimmer ligt geparkeerd.
En omdat we na de servicebeurt van de buitenboordmotor hem niet meer hebben gebruikt, weten we ook niet of hij het wel doet. Vorig jaar liet ‘de penta’ ons na twee servicebeurten, ver weg op de rivier de Tisa, flink in de steek.
Als je van deze gedachten niet gaat zweten …

Marija rijdt vrijwel altijd. Maar deze keer zegt ze ‘dat ze niet alles hoeft te weten’. Het is duidelijk, Rudi mag dit transport met trekhaak voor zijn rekening nemen. ‘Het is jouw boot’, zegt ze met een grijns.

Daar gaat de MIR op weg naar de Donau. Voor de eerste keer aan de nieuwe trekhaak van onze auto.

Met de laptop en de trekhaak op de keukentafel oefent Rudi de montage van de haak. Hij heeft de website gevonden! En na koortsachtig lezen, tekeningen kijken en aan een knop draaien is hij er klaar voor.

Terwijl Marija en de lasbuurman allerlei spullen in de MIR leggen, sluipt Rudi onopgemerkt naar de bimmer. Hij steekt de trekhaak in het gat en hoort klik. Muurvast! Opluchting.

Marija zwaait ons uit, aan de oever bij de kerk van Surduk. De penta van de lasbuurman doet het. Nu nog die van ons. En ja hoor, hij snort zoals een kat dat alleen maar kan. Geweldig.

Nog maar een half minuutje onderweg en Rudi ziet water golven in de MIR. Hij roept ‘Hoe kan dat nou? Marija, aan de oever,  hoort hem. ‘Ja, hoe kan dat nou?!’

Onze boten liggen in de Donau, vlakbij de helling van de Surdukse kerk

In plaats van genieten van de natuur en zo vrij zijn als een vogel, is er nu een verbeten strijd tegen het water aan de gang. ‘Man, heb ik weer. Een gat in de boot!’ De penta scheurt op maximale snelheid naar onze bunker. Want om nou midden op de Donau te zinken …

Halverwege de reis merkt Rudi dat er geen water bij komt. Ah, dan zit er waarschijnlijk géén gat in de boot. En gelukkig blijkt dat zo te zijn. Na het hozen blijft de MIR kurkdroog.

Hoe dat water erin is gekomen? Dat moeten flinke golven van een Donau cruise schip zijn geweest, toen wij onze boot onbeheerd achterlieten om die van de lasbuurman op te halen.

Daar in de diepte liggen ze dan, de visbootjes

Nu nog alleen maar het steile pad op naar boven, naar huis.
En daar zit Rudi, zwetend aan een heerlijke rakija. En er staat een complete warme maaltijd op tafel!  Uit de woonkamer klinkt een zacht geronk. Marija. Ze is diep in slaap gevallen, op de bank.

Hoera, de vistijd breekt weer aan. Wat is het toch prachtig aan de Donau!