Wat doen we vandaag (2)?

Het mes van de elektrische grasmaaier is door Marija vakkundig op maat gemaakt en teruggeplaatst. Zoals eerder gezegd draait hij zonder vibraties. Hulde, majstorica.
Maar na 15 minuten houdt Svet voor de derde keer in een week tijd een kapotte grasmaaier in haar handen. Wat is er toch aan de hand?
‘De schakelaar doet het niet meer’, zegt ze

Met een meetinstrumentje dat Rudi ooit van wijlen zijn vader heeft gekregen [even een momentje met hem in gedachten], meet hij de schakelaar van de grasmaaier door. Daar blijkt niks mee aan de hand. Over het nieuwe mes praten we nog geen eens, want het staat als een paal boven water dat daar helemaal niets mis mee kan zijn.

Dit is de elektrische grasmaaier die drie keer in een week tijd gerepareerd moet worden en nu weer loopt als een zonnetje

Dan blijft de elektro-motor over. Inmiddels is ook de lasbuurman in onze garage verschenen. Hij en Marija schroeven de kap van de maaier los. Opeens roept ze: kijk daar, die draadjes zitten niet goed! [in het Servisch natuurlijk]. Hoe kan dat nou?

De ventilator wordt als schuldige aangewezen. Die heeft twee stroomdraadjes compleet doorklieft tijdens zijn koelende werking.

Wat wil het geval? Een week geleden heeft een majstor nieuwe kogellagers in de grasmaaier gezet. Die waren zo erg versleten dat de motor ermee ophield. En daarbij is hij vergeten om het bundeltje stroomdraadjes met een ‘tie wrap’ op te binden. Dan ligt het bundeltje dus niet vrij van de verwoestende werking van de plastic ventilator. We schudden ons hoofd, verbaasd over deze nalatigheid van de majstor.

Rudi last een paal, Marija graaft een gat, stort beton en zet de buis muurvast aan het hek; zo moeten er nog twee palen de grond in

Marija i Rudi zeggen vaak ‘dat wat de ene majstor maakt door een andere weer kapot wordt gemaakt’. Maar nu is het dezelfde majstor die iets maakt, maar door zijn eigen toedoen ook iets kapot maakt.

De lasbuurman verbindt de draadjes met een kroonsteentje en legt een ‘tie wrapje’ rond de draden. Er klinkt gejuich uit de garage, want de grasmaaier doet het weer! Hulde, echte majstori!

Het tuinhek zwabbert, omdat er drie houten palen verrrot zijn. Net boven de grond. Die klus pakken we ook gelijk aan.

En de hordeur van de keuken, die is uit zijn scharnieren geblazen door een flinke storm. Het raamwerk blijkt flink ontzet. Rudi herstelt het met nieuwe pen-gatverbindingen. En houtlijm maakt het nog steviger [dat hoopt hij].

Het houten frame van de hordeur is in elkaar gezet. Spanbanden en lijmklemmen houden de verlijmde delen op hun plaats

Marija verft hem met een nieuw product: sandolin met lak. Die verf dringt diep in de houten vezels, dus conserveert het als het ware. En de buitenlaag glimt een beetje, net zoals bootlak dat doet. Dat ziet er goed uit. Nu maar hopen dat het raamwerk niet krom trekt als het droogt [dat hoopt hij].

Rudi heeft van de week bij vrienden in het dorp aan hun hek gelast. Bij zo’n 29 graden. Wat een hitte. De volgende dag voelt hij al zijn spieren tegenspartelen. Door die rare houdingen om dicht bij de grond te lassen.

De eerste laspoging mislukt. Met een te zwakke stroom gelast, maar je wilt ook niet gelijk gaten in het hek van een ander branden, nietwaar? De tweede lukt beter [dat hoopt hij, drijfnat van het zweet]. En nadat onze vriend met wat beukwerk met een moker en schuren met een boortol het hek sluitend heeft gekregen, zitten we aan een heerlijk verfrissend glas gemberlimonade. Onder de notenboom, in de schaduw. Wat wil een mens nog meer?

 

Dit bericht is geplaatst in Klussen, Surduk. Bookmark de permalink.