Zit!

Kijk eens hoe aandachtig het 'pack' klaarzit voor een hondenbrokje

We zijn serieus bezig om onze drie honden te trainen.

Meda [m, 9 jr] is de grote bazin van het groepje. Zij is gewend om haar eigen weg te gaan. Een echte buitenhond, die helemaal thuishoort bij de Donau. En als wij niet in Surduk zijn, hier weet te overleven. Zo doet ze dat al 9 jaar.

Hollandse Sammie [r, 11 jr] is de ‘starac’, de ouwe rakker. Een echte Rotterdamse huishond.
Maar omdat hij al jaren in Surduk woont, heeft hij ook Servische trekjes opgedaan. Hij begon wat minder naar ons te luisteren [sorry Servische lezers voor deze vergelijking].
Het leuke aan deze stadshond is, dat hij ’s morgens vroeg vaak het sein geeft om met het groepje in het donker op patrouille te gaan. Lekker de wildernis in.

Als puppy is Sammie met Rudi begonnen aan een intensieve hondentraining. Van gehoorzaamheid tot en met behendigheidstraining [allerlei hindernissen nemen bijv. door tunnels heen, over wip-wappen, door autobanden springen, hoogte- en breedtesprongen]. Hij is goed getraind in die 5,5 jaar, maar nu is het tijd om weer wat te herhalen.

Api mag in huis en gaat dan altijd slapen. Niet in een mand, want dat wil hij niet

Servische Api [l, 10 mnd] is een geval apart. Hij is een zwervertje, dat bij ons kwam toen hij een maandje of vier was. Hij heeft dus als puppy de afgelopen Servische winter weten te overleven. In zijn eentje. Dan moet je wel een sterk en verstandig hondje zijn.
Hij is dus ook gewend om zijn eigen weg te gaan, net als Meda.

Maar waarom willen we ze dan trainen? En wat willen we dan met ze trainen?
Eerst maar waarom. We willen controle over het groepje. Het is bijvoorbeeld niet leuk als ze als team achter de koeien aan gaan.
Of met zijn drietjes een argeloze visser de stuipen op het lijf te jagen door op hem af te stormen.

En wat willen we ze dan trainen? Nou simpel, dat ze komen als we dat willen. To je to. Zo is het.

Dat hondenbrokje houden we opzij. En kijk eens hoe ze daarna in je ogen kijken. Dobro!

Onze honden hebben de laatste weken het volgende van ons geleerd:
Als het baasje fluit, dan kom ik aanrennen. Dan ga ik zitten. En als ik hem/haar in de ogen kijk, dan krijg ik een hondenbrokje.

Api doet het steeds beter. De laatste tijd is hij de eerste van het groepje die aanstalten maakt om naar je toe te rennen. De andere honden volgen hem. Voor Sammie is het herhalen, dus dat komt wel goed.
En Meda? Die komt een beetje aansloffen. Maar toch voel je dat ze meer dan vroeger op ons let. Dat betekent, dat wij voor haar meer en meer het baasje zijn. Tot op zekere hoogte.

Sammie vindt die voorraad poepzakjes aan zijn halsband helemaal niks

Onze honden weten nu ook dat wij als eerste door een tuinhek gaan. En daarna pas zij. Dat doen we door twee armen te strekken, in hun richting. Ze stoppen dan met op je af te rennen. Dan laten we ze zitten en gaan door het hek. En daarna maken we het gebaar dat zij mogen. Ze scheuren er dan enthousiast doorheen, op weg naar de Donau.

Grappig, dat hondenbrokje is dan helemaal niet nodig. De Donau is al beloning genoeg.
Follow the packleaders!

Dit bericht is geplaatst in Surduk. Bookmark de permalink.

2 Responses to Zit!

  1. LL schreef:

    Dat ruikt naar DogWhisper praktijken! I feel good energy, submissive hoor

  2. Michel schreef:

    To je to, hajmo svi da igramo.. 🙂 .. Succes met jullie “roedel” 🙂

Reacties zijn gesloten.