Eten zonder ‘na-hup’

Iedereen wacht op het verlossende woord van schoonomama: 'Hup, wat is die snoek lekker!'

Eten doen we hier natuurlijk elke dag. Het valt op dat onze familieleden de smaak van het eten hier zo bijzonder vinden. We filosoferen over tomaten, over paprika’s, eigenlijk over alles wat je eet. Zo anders dan in Holland.

Het kan niet anders of de samenstelling van de lucht hier doet wonderen met je smaakpapillen.

Eten betekent ook dat je eten klaarmaakt. En daar is Marija een kei in. Zij heeft altijd ideeën, die ze in iets heerlijks verandert.

Hier maakt men heerlijke vissoep; hup, de honden krijgen de vissekoppen, terwijl het zachtjes regent

Omdat schoonomama geen vlees eet, hebben we ons uitgesloofd om de afgelopen weken vis te vangen. En nu is het moment daar om die snoeken eens heerlijk klaar te maken.

De barbecue wordt in vuur en vlam gezet. In de regen, dus we zitten buiten met een paar parasols die ons moeten beschermen tegen al te veel nattigheid.

Maar een parasol kan niet verhinderen dat de witte walmen die van de barbecue afkomen, linea recta je ogen in drijven. Ai, die draaiende wind maakt het je moeilijk. Zit je net op een boomstammetje, moet je weer verkassen om uit de rook te blijven. Dat lukt ons van geen meter. Dus dat is tranen geblazen.

De dag nadat schoonomama op het vliegtuig terug is naar Holland, gebruiken we de door dochterlief LL en Rudi ontworpen barbecue. Het is eigenlijk een combinatie van een vuurkorf met de mogelijkheid tot barbecueën.

Wat een rook komt er van die -hup- barbecue!

In Belegiš kopen we mooie stukken vlees. Bij een beste slager, die als motto heeft ‘op is op, dan winkel dicht’. Spiesen [ražnjiči] door dochterlief liefdevol in elkaar geregen. En karbonades.
We zijn niet zulke vleeseters, maar hier gaat iets moois gebeuren. We staan onder het afdakje van de garage. Uit de wind en uit de regen, die opnieuw zachtjes op Surduk neerdaalt.

Marija en dochterlief gaan op walnotenjacht. Die vallen nog steeds. Dat is ook eten, want die verwerkt ze in taarten. Marija weet nog een walnotenboom, een hele goeie. Maar die staat in de tuin van een vorig jaar overleden buurtgenoot.

Onder het motto ‘zonde om die walnoten zo maar te laten liggen’ trekken ze erop uit, met een ladder. Ja, echt. Met een ladder.

Hup Marija! Net voordat ze het hek met een Drievoudige Flip Achterover neemt, zonder na-hup; de jury waardeert dit met een fantastische 9.7

Meestal gaan de honden ook mee, want die weten met hun neus de walnoten die onder een dek van bladeren liggen, feilloos aan te wijzen. Maar ons hondentrio kan nog steeds niet tegen een ladder opklimmen, dus blijven ze braaf aan de andere kant van het hek staan. Dat vinden ze maar vreemd.

O ja, Marija heeft bij het hangen aan het hele hoge hek en het daarna naar beneden springen, een verplichte achterwaartse koprol gemaakt. En dat zelfs zonder ‘na-hup’. Zo vermijdt ze stijlvol die 0,3 punten aftrek tegen een dergelijk zwaar turnvergrijp. Kan ook niet anders, we kijken tv. Naar het WK Turnen, dat in Rotterdam aan de gang is.

‘Dat doet ze anders nooit!’ En met groot succes, want onze verzamelaars komen met twee zakken vol mooie walnoten terug.

Alleen maar lekker eten? Nee, nee. Vandaag gaan we de eerste ronde stoken doen. Van onze druiven.
De meiden hebben gisteren de hele stookinstallatie in gereedheid gebracht.
Jullie horen nog van ons.

Dit bericht is geplaatst in Familie, Voedsel. Bookmark de permalink.