Werk aan de winkel

Het is zondag vandaag, dus een rustdag. Dat is een ritme dat ons zeer aanstaat. Meestal gaat Marija naar de kerk en terug thuis drinken we een rakija’tje. Volledige ontspanning.

De prachtige bloemen van onze 3 m hoge 'topi nambur', de 'sweet potato'

Maar vandaag gaat het ietsje anders. We kijken naar de weersvooruitzichten en zien dat het vanaf maandag een aantal dagen flink gaat waaien. En er zijn buien in aantocht.

Het is niet zo dat vandaag de natuur roept. Alles is wel zo’n beetje uit de moestuin gehaald.
Het is wel zo dat de slechte weersvooruitzichten het onmogelijk maken om maandag of later in de week aan het hek van vrienden te werken. Veel te slecht weer.

En vandaag, zondag, is het mooi. Echt weer om buiten te werken en om een hengel uit te gooien. De buurvriend van ons buurmeisje roept nog vanaf beneden dat ze ‘bijten als gekken’.

Marija's paprika's. Net uit de moestuin gehaald. Het lijkt wel een kunstwerk in die emmer

We laten de boel de boel en gaan met gereedschap naar onze vrienden Rade en Veca. We gaan eindelijk hun hek repareren. Want die belofte drukte toch wel een week of wat op de schouders van Rudi. Beloofd is beloofd. Maar ja, we zijn met mooi weer eigenlijk alleen maar aan het vissen geweest.

En …het hek is weer terug op zijn plaats. Dat heeft wel wat uurtjes gekost, maar dan heb je ook wat.
Na veel meetwerk, want alles was scheef. En na veel gebruik van lijmklemmen. Vastzetten, loshalen, slijptol erop, weer vastzetten, weer loshalen, slijptol erop enzovoorts.
Wat een geduld van Marija, want die heeft ook urenlang geholpen met vasthouden, aandraaien, hek opnieuw verwijderen en ga maar zo door.

Rudi last altijd met zijn klompen aan, want hout geleidt geen stroom

Rudi heeft het hek weer terug op de paal gelast. Met stroom uit het stopcontact van de buren. Dat is de kortste afstand tot het hek van Rade en Veca. Zo kunnen we veel stroomverlies vermijden. En met het flink opdraaien van het amperage van het lasapparaat, krijgen we toch de gewenste lasboog.

Rade zegt, dat het nog nooit zo recht heeft gestaan als nu. Veca springt een gat in de lucht: we gaan dat prachtige hek gauw in de grondverf zetten.
Rade veegt met zijn voet een stukje in de omgeving van het hek schoon. Ziet er gelijk al veel mooier uit.

Veca en Rade zijn er vreselijk blij mee; hun hek werkt weer!

Zo, die twee zitten vol energie en vol inspiratie en wij genieten na afloop van een eerlijk verdiend glaasje rakija.

Het is rond half zes als we thuiskomen. Hup, we schenken nog een rakice in. Helemaal tevreden met wat we hebben gedaan vandaag. En we kijken nog even op internet.

Ai, Belgradoblog en zijn vrouw hebben vanmiddag voor ons hek gestaan, lezen we. Wat jammer dat we ze gemist hebben. En we waren maar 800 meter verderop aan het werk!
En de vissen hebben ons ook gemist, vandaag.
Want er was werk aan de winkel.

Dit bericht is geplaatst in Klussen. Bookmark de permalink.