Zijn dat nou bilspieren?

Vandaag om 07.00 uur beginnen met de laatste voorbereidende werkzaamheden voor het hek van de kuma. Er moet nog wat gelast en gezaagd worden.

Om 09.00 uur vertrekken we, samen met de lasbuurman. Hij wil helpen met het plaatsen van pakweg 17 meter gaas. En zijn hulp is heel erg welkom, omdat hij er ervaring mee heeft.

Het MiR-Lasbuurman team minus one Marija haalt het touwtje weg, waarlangs ze een kaarsrechte greppel heeft gegraven. Lasbuurman is een en al aandacht

We werken ons een slag in de rondte. Marija graaft greppels van 10 cm diep. Dat lijkt makkelijk werk, maar dat is het absoluut niet. Overal in de grond treft ze stenen aan, steentjes en allemaal spul wat er niet thuis hoort.
Daarna stort ze de palen in de laatste laag beton.

Dat is zwaar werk. Het zonnetje brandt op haar hoofd en armen. En ze zweet als een otter. Die druppeltjes werken als een lens, dus ze dreigt te verbranden. Af en toe even uitpuffen onder een verkoelende boom. Grint, zand en cement mengt ze allemaal met de hand. En dat urenlang.

Het MiR-team minus one  Wat een samenwerking tussen Rudi en de lasbuurman. Die weet hoe je een hek moet plaatsen in de 10 cm diepe greppel van Marija

De lasbuurman en Rudi zijn met het gaas bezig. Gaten boren in de metalen palen, gaas uitrollen en onder en boven ijzerdraad rijgen door het gaas. Vervolgens vastsjorren met spanners die Rudi eigenhandig heeft gemaakt.

Kortom, het werk vordert, het is gezellig, we maken grappen en werken tot we erbij neer vallen. Het is half drie als we ermee stoppen.

Marija laat Bobi los en die rent vol overgave door een tuin waar hij nu niet meer uit kan. Hij schijnt gelijk gelukkiger uit zijn ogen te kijken!
Ook omdat Marija hem met haar speciale hondenborstel compleet onder handen neemt. Het sneeuwt dikke vlokken. Zoveel dat de lasbuurman en Rudi hun kratjes verplaatsen en uit de wind gaan zitten.

De buurvrouw van Svet biedt ons koffie aan. Die wordt met graagte geaccepteerd.

Eenmaal thuis duiken we gelijk onder de douche en ploffen in een stoel en op de bank. De tv gaat aan, want er is weer voetbal. Maar we weten dat we tijdens de wedstrijd in slaap gaan vallen.

We voelen alle spieren, vooral de bilspieren. Van al dat bukken, trekken, rekken en strekken. En Marija voelt haar armspieren. Van al dat geschep. Maar, Bobi is blij. En wij zijn ontzettend blij!

Morgen maken we het karwei af. Dat is nog wel een paar uurtjes werk. Maar dan is de klus dan ook geklaard. Leuk, zoiets kunnen we dus. En dan te bedenken dat we vroeger alleen maar “met ons hoofd werkten”.

Een mens is nooit te oud om te leren. Ook al ben je daarna zo geradbraakt als maar kan.

Dit bericht is geplaatst in Klussen. Bookmark de permalink.

2 Responses to Zijn dat nou bilspieren?

  1. MiR za LL schreef:

    @LL
    Ha LL, echt lachen dat jij nog veel eerder in slaap valt bij het WK Voetbal dan wij! Vandaag, dus niet gisteren, aan het hek gewerkt. Bijna klaar. Cement moet nog uitharden en dan spannen we de laatste twee draden. Wel weer zweten vandaag, dus om half negen vanmorgen begonnen. Liefs van MiR

  2. LL schreef:

    He Mir, wat een mooi verhaal weer. Ik vind het wat, zo’n ambitieus en diervriendelijk project. Ik kan me helemaal voorstellen dat het geluk van de lieve hond alle zweet enzo meteen doet opdrogen.
    Fijn he het WK. Ik haal de eerste 20 minuten vaak niet eens (zzz….haha).

    Liefs xxx LL

Reacties zijn gesloten.