O, Danny toch

Marijke breit en haakt heel wat af. En in een tempo, niet te geloven. En mooi! Geen idee hoe zij truitjes, pullovers en babydekentjes uit die brei- en haakpennen tovert. Je hoort haar af en toe zachtjes mompelen. Om het aantal steken te tellen.

Groot containerschip vaart voorbij  Vlak voor je neus

Ze zit tijdens het breiwerk heel vaak met haar bril op het puntje van haar neus. Dat betekent dat er met haar zicht iets niet in orde is.

Of het ermee te maken heeft, dat weet Ruud niet, maar die breipennen vallen regelmatig van de bank. Omdat de vice-voorzitter van de Vereniging van Eigenaren onder ons woont, zeggen we meestal “sorry vice-voorzitter”.
Tja, het mag dan wel niet, maar we hebben toch maar laminaat op de vloer van de flat. Vanwege Sammiehond. De vloer is op die manier goed schoon te houden. Dit in tegenstelling tot een hoogpolig tapijt.

Er is pakketpost gearriveerd. Hengelspullen. En niet zomaar hengelspullen. In de grote doos zit een waadpak voor Marijke. Wat is een waadpak vragen jullie je natuurlijk af. Dat is een grote broek tot onder je oksels, waterdicht, warm en met rubberen laarzen die al zijn vastgemaakt aan de broekspijpen.
Je kunt ermee de zee inlopen tot aan je middel om je zeehengel uit te gooien. Als je zo in de branding staat, dan heb je op zijn minst 20 meter gewonnen met gooien, gerekend vanaf het strand. En dat kan precies het verschil zijn tussen wel vangen of geen vis vangen.

Pilotboten varen de haven binnen Pilotboten

Jammer genoeg zijn de laarzen die aan het waadpak van Ruud zitten te klein. Dat wordt ruilen.

Van de week zijn de visbuurman en Ruud weer gaan vissen. En weer in de Rotterdamse haven. Op korte afstand van de Noordzee. Voor bekenden in het Europoortgebied: we vissen in de buurt van de Missisippi-, de Tenessee- en de Amazonehaven, schuin tegenover de Papegaaienbek. En we vangen weer niets. Dat is al de tweede keer overdag en met afgaand tij ofwel de ebstroom. Misschien maar weer eens ’s avonds gaan vissen.

Marijke met haar waadpak, Ruud met zijn Tarzanschort  Nieuwe waadpak van Marijke, Tarzan Rudi

LiM, dochter- en schoonzoonlief dus, hebben al een verjaardagsverrassing voor Ruud. Omdat hij zoveel aan het vissen is en af en toe met zeevis thuiskomt, is een visfileermes natuurlijk een mooi kado. En hij krijgt het nu alvast, ook al duurt het nog een weekje voordat hij echt jarig is.
En daar hoort ook een echt mannenschort bij. Een Tarzanschort. Hoewel, Marija wordt in Servië Tarzan genoemd, omdat ze zoveel mannenwerk doet.
Ruud gaat uit zijn dak van plezier. Eindelijk erkenning: hij is de echte Tarzan.

Zondag houdt Strand Vis Vereniging de Slufter zijn grote winterwedstrijd aan het Calandkanaal. Dat stroomt ook in het Rotterdamse havengebied. Ze vissen op platvis, steenbolk, zeebaars, wijting en gul.
De visbuurman en Ruud gaan maar eens een kijkje nemen bij hun hengelbroeders en –zusters. Hoe zij vissen, met wat voor ondertuig, haakjes en loodgewichten. Je bent nooit te oude om te leren, nietwaar.

We gaan met de serviceauto van onze garagehouder naar de Slufter-viswedstrijd. De Danny piepte namelijk. Er was iets duidelijk mis met de auto. Dat probleem is gisteren verholpen. Een snaarspanner met een kapot lager was de boosdoener. Helaas, toen Ruud ermee wegreed van de garage, stopte de Danny er helemaal mee. Honderd meter verderop, boven op een hoge drempel in een drukke, smalle straat. De garagehouder heeft hem teruggesleept en daar bleek een losgeschoten brandstofslang de oorzaak.
Om die weer vast te zetten moet je zo’n beetje de hele motor uitbouwen. Ja, ja, grapje van Mercedes. Want zoiets duurt wel iets langer dan een kwartiertje. Misschien wel anderhalf uur.

Door al dat gedonder met de Danny, zijn we er niet aan toe gekomen om ook nog de slava van de kerk en de Servische school mee te maken. Die begon al om half vijf en de Danny-problemen speelden zich rond zeven uur ’s avonds af.

Grappig trouwens. Onze garagehouder is van Turkse komaf en zijn halve familie stond om de Danny. En maar Turks babbelen. Het leek heel erg op onze bezoekjes aan Servische garages. Altijd hectisch, altijd veel gepraat. Veel misbaar. Alleen met dit verschil dat we de monteurs in Servië wel verstaan.

Dit bericht is geplaatst in Familie, Holland, Vissen. Bookmark de permalink.