Onder de afwas

We zijn al weer een paar maanden in Holland. Tijd om eens een beetje de balans op te maken. Geen idee waarom, maar blijkbaar zit een mens, van tijd tot tijd, zo in elkaar.

Ruud doet dienst als vaatwasser. Sinds mensenheugenis beschouwt hij soppen als zijn bijdrage aan ons huishouden. De afwas is zijn meditatiemoment. Zijn half uur “of fame”. Schoonmaken en -met tegenzin- afdrogen. Daar zit een opgaande lijn in: van vies naar schoon. Net als stofzuigen.
En ondertussen nadenken.

Eén van de eerste dingen die opvallen, is dat we nog nauwelijks bij vrienden en vriendinnen zijn langs geweest. Of omgekeerd. We hebben ze niet gezien. In het algemeen gesproken: we gaan de flat eigenlijk niet uit om op stap te gaan. En we vinden het helemaal niet erg.

En dat Nederland zo veel verbodsborden heeft. Dat vinden we wel erg. “Mag ik hier parkeren? Er staat niet dat het wèl mag, dus mag het niet”. Zoiets dus.

Zet de auto maar bij de buren  NL verbodsbordenland

Even terug naar vrienden en vriendinnen. Westerlingen, en dat zijn wij, zoeken dan wel naar een verklaring voor die lage score op de vriendenbezoekschaal. De Verlichte mens. De rationele mens. Alles moet een reden hebben. En als die er ogenschijnlijk niet is, dan zoek je ernaar tot je een ons weegt.
Daar kom je de dag wel mee door, maar of je daar gelukkiger van wordt is een tweede. Wij voelen instinctief aan van niet.

Wat is een vriend eigenlijk? Hebben we wel vrienden? Hoeveel vrienden kan een mens eigenlijk aan? Een vriend is iemand die je een jaar niet ziet en je pakt de draad gewoon weer op. Een buur is beter dan een verre vriendin. Van je vrienden moet je het hebben.

Allemansvriend. Vriend van iedereen. Volwassenen vinden het maar niks. Je steekt energie in iemand, maar die blijkt met anderen net zo om te gaan als met jou. Dat is een reden tot opheffen van de vriendschap.
Maar als het om kinderen gaat, dan heeft het juist iets moois, iets onschuldigs. Ome Willem, de Allemansvriend. Als het maar geen zwemleraar is.

We kennen mensen die “kokosmatten, chroom en vrienden” de deur uit hebben gedaan. Meestal verkeerden die in een life-crisis, waren ze alle gesprekken over huizen, auto’s en aandelenkoersen meer dan zat.
We hebben het dan niet alleen over de mid-life crisis van veertigers en vijftigers, maar ook over jongere mensen. Eind twintigers, begin dertigers. Doe je vrienden de deur uit.

In je jonge jaren kon je tot in de vroege uurtjes doorzagen en doordrinken met vrienden. Waarom, hoezo? Zou het niet zus en zo zijn? Je moet dit. Je moet dat. Ik zou zo graag zus en zo willen zijn. Je moet dit en dat aan je karakter veranderen. Dit is plus aan je, dat is min.
Je was als het ware elkaars gratis adviseur in de kunst van het leven.

Dat soort gesprekken voerden we tegen de achtergrond van de “maakbare samenleving”. De overtuiging dat je de wereld ten goede kon veranderen door je ervoor in te zetten. Te beginnen bij jezelf. Dus op naar de gedragstherapeut, lekker “encounteren”. Weet jij nog een goeie?

De kring van mensen is in de loop der jaren vanzelf kleiner geworden. Maar ook veranderd. We hebben er vrienden en vriendinnen bij gekregen, ook door onze contacten in Servië. Daar zeggen regelmatig mensen dat ze vriend van ons zijn, maar we voelen dat helemaal niet zo. We zijn eigenlijk heel voorzichtig.

Verboden te vissen?  NL verbodsland valt op

Geeft een mens energie of vreet een mens energie? Het klinkt raar, maar dat blijkt een maatstaf van je gelukkig voelen te zijn. We voelen ons gelukkiger als je energie krijgt van een ander. Dat kan zelfs het geval zijn als er bijna geen woord wordt gewisseld. Gewoon lekker zitten met elkaar.

We genieten nu meer van momenten. Bijvoorbeeld als je met je hengel op de kop van de kade bij de Euromast staat. Snoeikoud, maar een lekker zonnetje dat zijn best doet, speciaal voor jou.

En jouw Marijke en hond Sammie wandelen ondertussen samen langs de kade. Je hond probeert, gevaarlijk, op die sneeuwgladde kade over het randje te kijken. Vier meter naar beneden. En jij vangt in die twintig minuten geen fluit. Onvoorstelbaar? Dit is een moment van geluk.

Of als Marijke dagenlang met haar haaknaald een dekentje haakt voor de baby-op-komst van buren in onze flat. Als je het klaar hebt, het alvast kado doet en je ziet de papa en mama-in-spé er blij mee zijn, dan voel je je gelukkig.

Vrienden en vriendinnen, trek je helemaal niks aan van wat we hier allemaal zitten te bazelen. Het gaat echt niet over jou. Nee, de afwas zit wat tegen. De niet te vermijden combinatie van Ruud’s pyjamabroek en een grote golf afwaswater die niet in de bak wil blijven. Die stomme grote soeplepel ook.

Hoeveel vrienden heb jij eigenlijk al op Hyves, Facebook, MSN, Skype, MySpace en Twitter? Zo, zo. Jij hebt veel vrienden! En bevalt het?

Dit bericht is geplaatst in Mijmeringen. Bookmark de permalink.

2 Responses to Onder de afwas

  1. MiR za Karin schreef:

    Goed idee van je, Ka! Want we willen hem graag zien. Bedankt.
    Groetjes,
    MiR

  2. Karin schreef:

    Hoi R&M,

    Ik heb jullie oproepje in het begin van jullie bericht, doorgestuurd aan Han 😉 :p 😀

    Groetjes, Ka.

Reacties zijn gesloten.