Stookseizoen geopend

Vier dagen lang is MiR aan het stoken geslagen. Niet omdat het koud is, wel omdat de tonnen met pittige inhoud klaar zijn. Jullie weten inmiddels wel dat in deze periode de pruimen en abrikozen niet meer pruttelen. Die šljive en kajsija hebben de afgelopen 4-6 weken lekker staan fermenteren. Elke dag natuurlijk roeren in die prut of op zijn Servisch in de trop. Beneden aan de Donau is zelfs te ruiken dat we stoken. Dat horen we van dorpsgenoten….

Eenzame stook de eerste dag, maar wel helemaal OK. Geen ‘diarree voor twee’. Luide klanken van Radio Cool met narodna muzika, Servische volksmuziek. Oh, kon ik maar kolo dansen…

De eerste dag stookt Rudi in zijn eentje. De wederhelft van het stookteam ligt helaas uitgevloerd in bed. Gevalletje buikkramp. Helemaal niet leuk voor Marija.

Bij de apotheek in Belegiš wat tabletten gehaald om dit ongemak te bestrijden. Daar hoort ze dat er heel wat mensen zijn die met hetzelfde probleem te maken hebben.

Er ligt nu een reserve-pakketje klaar voor Rudi. Voor het geval hem dat lot met die verschrikkelijke krampen ook treft. Tot op heden niet, gelukkig maar.

Vanaf de tweede dag stoken, is Marija er weer bij. Dat scheelt een slok op een borrel, want zij is de expert vuurtje stoken onder de stookketel.

Rudi is meer de man van de ‘lula’ (spreek uit: loela), het pijpje onderaan de koeler. Daar waar het dunne straaltje alcohol uitkomt. Dat wordt permanent gemeten op het percentage alcohol. Kwaliteit voor alles is ons devies.

Vuurvrouwtje Marija met een paar flessen kajsija, pittige abrikozensap uit eigen tuin

Dit jaar is Moeder Natuur best goed voor ons geweest: veel abrikozen, wat minder pruimen. Iets minder wilde perziken en minder dan de helft druiven vergeleken met vorig jaar.

De afgelopen zomer is er heel lang geen regen gevallen, is de grond kurkdroog gebleven, waren er hittegolven van 40 graden Celsius. Verdroging alom, ondanks de inspanningen van Marija die dagelijks urenlang water heeft gegeven.

Bij 48% uit de lula proeven we. We vullen twee hele kleine glaasjes, zeg maar vingerhoedjes. Živeli. We kijken elkaar aan. We glunderen. Wat een smaak!

Dit bericht is geplaatst in Stoken. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*