Miša † 29 juni 2017

De telefoon gaat. In de auto, op de terugweg naar Surduk. Miša, onze lasbuurman is overleden. Marija i Rudi zijn er stil van. We geloven het gewoonweg niet. Ruim 10 jaar lang zijn we buren

Rudi leert van alles van Miša als het om lassen gaat. Moet er iets gerepareerd worden, dan kan hij altijd even bij hem langs om een aanvalsplannetje te bedenken. En meestal komt hij kijken hoe de klus is geklaard. En vaak knikt hij. Steekt zijn duim omhoog. Brede grijns.
‘Weet je nog Rudi, toen jullie hier in Surduk kwamen wonen, toen wist je helemaal niks. Je kon zelfs nog geen spijker in een plank slaan. Moet je nu eens zien!’
Een groter compliment kon Rudi niet krijgen van onze buurman-vakman-pravi majstor.

Ach, wat hebben we gevist in de Donau en de Tisa. Onze boten aan elkaar vastgelegd met een ketting om te voorkomen dat dieven ermee vandoor konden gaan. Reparaties aan de bunker verricht, want boeven hadden indertijd de bunkerdeur losgezaagd. Onze honden die met elkaar spelen en lekker in de Donau zwemmen. Dat soort dingen. En af en toe een rakija, gastvrij als Miša en Rada zijn. Dat komt nooit meer terug.

Hoe zeg je dat nou goed in het Servisch als je Rada sterkte wenst? Hoe druk je je gevoelens uit? Dat is zelfs al moeilijk in het Hollands, laat staan dat je dat in het Servisch doet. Gelukkig zijn gelaatsuitdrukkingen al voldoende om te laten weten wat je eigenlijk had willen zeggen. Dat is best een geruststelling.

Marija i Rudi hebben een shock-gevoel. Niet te bevatten dat we Miša niet meer spreken, dat we hem niet meer in de tuin tegen zijn hond horen kletsen. We voelen ons ook erg bedroefd vanwege zijn vrouw. Zij moet nu zonder hem verder. Heel veel sterkte, Rado.

We trekken ons op aan wat Miša meestal zei als iemand was overleden:’Tako je život, šta da radi?’
‘Zo is het leven, wat kun je eraan doen?’
Miša RIP

Dit bericht is geplaatst in Surduk. Bookmark de permalink.