MiR gezonken

Lieve lezers van Groeten uit Surduk, drie dagen geleden is de MiR, ons visbootje, gezonken. ’s Nachts. In de Donau. Tijdens een waarlijk vliegende storm.
Die kosjava waait al dagenlang, met woest gebrul. Uit het oosten. Deze storm doet het dag en nacht. Weet van geen ophouden.
Het geluid ervan gaat echt in je hoofd zitten. En je slaapt veel lichter dan normaal. Wachtend op onheil dat zeker gaat komen…

De lasbuurman legt zijn boot bij de bunker. Rudi wacht op hem in de boot om samen naar het centrum van Surduk te varen. Daar wacht Marija met de trailer

De lasbuurman legt zijn boot bij de bunker (niet zichtbaar). Rudi wacht op hem in de boot om samen naar het centrum van Surduk te varen. Daar wacht Marija met de trailer. Op weg naar de voortuin. Let ook even op de flinke mist boven de Donau

Marija i Rudi zijn al een paar dagen rakija aan het stoken. Elke dag een ketel. Bij voorkeur vroeg in de ochtend. We zijn echte ochtendmensen: vanaf pakweg 4 uur in de ochtend tot aan ongeveer 13 uur in de middag zijn we in de kracht van ons leven. Bij voorkeur dan stoken we onze vruchten, die moeder natuur dit jaar in overvloed aan ons heeft gegeven.

Onze wilde perziken en druiven zijn nu aan de beurt. In de laatste ton staat de ‘vočnji trop’. Een mengsel van appelen, peren, druiven, abrikozen en perziken. Dat is voor het eerst. Nooit eerder hebben we zo’n verzameling van vruchten in een ton gedaan. We zijn erg benieuwd wat dat gaat worden.

De tweede dag van het stoken gaat Rudi naar beneden om de MiR een beetje te verplaatsen en om de grote hoeveelheid water die erin is gestormd, te verwijderen. Na deze arbeid, tijdens wind en regen, ligt de MiR er weer netjes bij.
De lasbuurman heeft die dag ook aan zijn boot gewerkt. Dus laat die storm maar blazen.

Maar dan, de derde dag. De nacht met de meest krachtige kosjava die we ooit in de afgelopen tien jaar hebben meegemaakt. Het achteranker van onze visboot is door dat enorme windgeweld losgeslagen. Daardoor drijft de MiR naar de oever. En daar loopt hij helemaal vol water. Grote golven, storten zich erin. Er is nog net een randje van 10 cm boven het water. Maar tijdens het hozen, samen met de overbuurman, slaan grote golven opnieuw in de boot. Met blubber, dus is de MiR nu extra zwaar geworden.

De overbuurman en Rudi slagen erin om de punt van de boot in de richting van de golven te duwen. Half onder water weliswaar. Met boomstammen die we aan de oever vinden, wrikken we de MiR in de richting van de wind. Daardoor gaan de golven min of meer langs de boot in plaats van er baf gigantisch in te storten.

We weten het water uit de MiR te hozen. Tijdens korte windstiltes. Dat kost enorm veel kracht. Je werkt je tien keer in de rondte, alsof je leven ervan afhangt. Schep, schep, schep. Sneller, sneller, sneller.
Maar de MiR drijft weer! Zij het dat de boomstam van de overbuurman tijdens het wrikken, compleet afbreekt en hij daardoor achterover in de MiR plonst.

De MiR ligt eindelijk op een veilige plek. Api vindt die kosjava maar zo zo

De MiR ligt eindelijk op een veilige plek. Api vindt die kosjava maar zo zo


Helemaal links de geredde boot van Engelse Slobo, rechts de witte boot van onze lasbuurman

Links van het midden de geredde boot van Engelse Slobo, rechts van het midden de witte boot van onze lasbuurman

De Wet van Archimedes gaat op: zijn gewicht werkt dezelfde hoeveelheid water uit de boot. Maar direct daarna golft er weer een gigantische hoeveelheid in de boot. De overbuurman is zeiknat, zijn brilletje is gebroken, maar hij weet van geen ophouden. Hij gaat door met het redden van de MiR. De MiR ligt uiteindelijk aan de beschutte oever bij onze bunker. We zijn buren, nietwaar.

Dan ga je slapen, maar de kosjava dreunt de hele nacht door. De volgende ochtend zie je wat er is gebeurd: de boot van de lasbuurman is volledig gezonken! De boot van Engelse Slobo ligt eigenlijk volledig onder water. Net op een zandbankje. Bijna niet meer te zien waar hij ligt in de Donau!
De boot van een andere buurman ligt ook tegen de oever, ook vol met water. Maar die dobbert nog wel een beetje. Wat een toestand!

De lasbuurman belt een andere buurman. Die komt met zijn tractor en trekt zowel de boot van Engelse Slobo als zijn eigen boot uit de Donau. Een metertje of drie de oever op. Die boten zijn, net als de MiR, gelukkig gered.

Maar dan. De Donau stopt met stijgen. Opeens klopt de prognose niet meer. Dat betekent dat er nu twee boten volledig op het droge blijven liggen.
Twee, want Rudi heeft de MiR tijdens een flinke storm op de peddel naar de oever bij de bunker verplaatst. De meest gunstige plek om af te meren.

Marija zag toen, vanaf de oever boven, hoe de kosjava probeerde om de MiR met Rudi naar het midden van de Donau te blazen. Maar hij bleek gelukkig sterker dan de natuur. Maar hij voelde ook hoe zijn krachten gewoonweg wegvloeiden tijdens dat krachtige peddelen…

Engelse Slobo, of misschien een zoon van hem, heeft blijkbaar zijn boot naar de oever van het kanaal weten te peddelen. Maar die van de lasbuurman ligt dus nog steeds volledig op het droge. Het is een zware boot met een veel grotere diepgang dan de MiR en Engelse Slobo.

En die zware boot hebben de lasbuurman en Rudi vandaag de Donau in weten te duwen! Met hulp van een jonge kerel met zijn vriendin, met hengels op weg naar een plekke langs de oever. En met de hulp van een broodvisser die we uit zijn boot hebben weten te praten: ‘kom, keer terug, help ons met deze boot de Donau in te duwen! Toen het lukte, hebben we hem de bijnaam ‘Wolf van de Donau’ gegeven. Haha, Dunavski Vuk!

Op de mooiste dag van de maand oktober ligt de MiR vandaag in onze voortuin. En de boot van de lasbuurman op die veilige plek bij onze bunker.
Volledig uitgeput zitten de lasbuurman en Rudi aan de rakija bij ons in de achtertuin.

En Marija? Zij heeft met onze auto de boottrailer heen en weer gereden. Van de helling bij de kerk van Surduk tot in onze tuin. En het mooiste is dat ze ook een fles met water had meegenomen.
Zowel de lasbuurman als Rudi hadden een enorme dorst. Niet te beschrijven! Wat een kracht kost dat gedoe aan de oever van de Donau.

Zo ligt de MiR er nu bij in de voortuin. Maar hij moet nog omgekeerd worden

Zo ligt de MiR er nu bij in de voortuin. Maar hij moet nog omgekeerd worden

Na een paar rakija’s als afsluiting met de lasbuurman besluit Rudi dat het wel mooi is geweest voor vandaag. Vanaf 19 uur wil hij in bed gaan liggen. Gestrekt kijken naar NOS Sport.

Wow, de MiR ligt in de voortuin. Nu alleen nog maar een paar deuren van plastic folie voorzien en we kunnen terug naar Holland: overwinteren aan de Maas!

Sorry lezers, er zijn geen foto’s van het onvrijwillig badderen van onze overbuurman en ook niet van dat gezwoeg met wrikken aan de boot van de lasbuurman.
Maar de ‘vočnja rakija’ is van een ongekende smaak. Zo geurig, zo lekker van smaak!

Dit bericht is geplaatst in Surduk. Bookmark de permalink.

Één reactie op MiR gezonken

  1. Nadin schreef:

    Jeetje zeg na zoveel gedoe met al die bootjes heb je zeker wel een rakija (of twee… of drie) verdient!

Reacties zijn gesloten.