Emoties

Waar word je nou vrolijk van? Waar word je nou droevig van? Dat ligt helemaal aan jezelf, maar ook aan het weer. Maar ook aan je omgeving. Want als die droevig is dan krijg je dat ook een beetje mee. En als die vrolijk is, dan word je dat ook

Vrolijk word je als je om 4 uur ’s morgens vroeg in het donker opstaat, rustig je joghurt opdrinkt, even een shaggie met twee of drie koppen koffie doet. En dan tegen jezelf zegt: kom op, we gaan vissen. De honden hebben dat allang door en blaffen opgewonden. Pure blijdschap. Yes, we gaan naar de Donau met de baas! Iedereen vrolijk.

Rudi in zijn visbootje op die grote Donau. Genomen vanaf de oever boven door Marija

Rudi in zijn visbootje op die grote Donau. Genomen vanaf de oever boven door Marija

Helemaal niet vrolijk word je als je bij de allereerste worp van je 6 meter lange visnet alleen maar het werpgewicht richting het midden van de Donau ziet vertrekken. Zonder het visnet.

Dan ben je gelijk heel droevig, omdat je geen ‘keder’ ofwel Donau-alvertjes kunt vangen. Dan geen aas om snoekbaarzen te verschalken; dan kun je net zo goed gelijk weer naar huis gaan.

Tijdens een droevige situatie denk je meestal eerst aan andere droevige dingen, zo van: ‘het zal toch niet zo zijn dat de buurman gisteren alle plastic flessen heeft verzameld om er daarna de fik in te steken?’
En je denkt ook: ‘heb ik weer!’ En dat is best droevig.
Meestal volgt daarna iets wat minder droef is, zo van: ‘ik hoop maar dat ik aan de oever zo’n klein flesje kan vinden.’

In alle eenzaamheid, er zijn totaal geen andere vissers in de buurt, speur je de oever af naar plastic. En ja hoor, er ligt er eentje met schroefdop. Hiep hiep hoera! Water in het flesje doen, touwtje van het lange visnet om de hals van het flesje knopen en yes we hebben weer een werpgewicht. De baas is opeens weer heel vrolijk. Laat die snoekbaarzen maar komen.

Om half 8 en 9 uur die ochtend twee aanbeten, dus twee flinke snoekbaarzen. Daar word je vrolijk van. Die vissen natuurlijk niet.

Dat ziet er best wel vrolijk uit tijdens het stoken van de pruimen

Dat ziet er best wel vrolijk uit tijdens het stoken van de pruimen

Vrolijk word je ook van het stoken van sterke drank. Vandaag gaan de laatste vroege pruimen de stookketel in. De buurman, hij die dus toch niet die plastic flessen aan de oever had opgestookt, komt kijken. Hij wil wel eens het hele stookproces meemaken, leren hoe dat gaat.

Als er 48% uit het pijpje stroomt, doen we een proefsessie. Van een klein glaasje verse šljive ga je gelijk op je kop staan. Trouwens ook van de dranklucht die tijdens het stoken in de garage hangt.
Na vier uur arbeid is alles weer schoon en opgeruimd. En Marija i Rudi zijn nog steeds vrolijk. De buurman ook. En dan is het pas 11 uur in de ochtend. De dag moet eigenlijk nog beginnen. Vrolijk, vrolijk.

Droevig werd Rudi van het potje voetbal van gisteravond. Turkije-Holland. En het ging daarbij niet om de kat zijn viool. Holland moest winnen.
Verliezen we kansloos met 3-0 van een enthousiast Turks team. Wat een ziel hebben die jongens. Net zoals de IJslanders een paar dagen geleden. Die waren me een potje vrolijk na afloop: met 1-0 winnen van Holland.

Zelfs tijdens deze intensieve schoonmaakactiviteit is Marija de vrolijkheid zelve: ze steekt haar tong uit

Zelfs tijdens deze intensieve schoonmaakactiviteit is Marija de vrolijkheid zelve: ze steekt haar tong uit

Marija wordt ook droevig tijdens de wedstrijd. Ze houdt helemaal niet van voetbal, kijkt dus ook niet. Het luide droevige commentaar van Rudi kan ze eigenlijk niet verdragen. Ze wordt daar op haar beurt verschrikkelijk droevig van.

Nog droeviger word je van het commentaar van spelers en bondscoach na afloop van die verschrikkelijk verloren wedstrijd tegen de Turken: ‘we speelden best wel goed vooral de eerste helft, we controleerden goed, we creëerden kansen’.
Sta je potjandosie na 8 minuten al op een 1-0 achterstand en na een half uur al op een smadelijke 2-0!

Horen we het goed? ‘We controleerden, we creëerden kansen’. Dit is psychologie van een hoger niveau. Verschrikkelijk.
En dat terwijl Marija i Rudi voor de tv zitten te wachten op een korte toespraak van onze aanvoerder, het mag ook onze bondscoach zijn:

Lieve Nederlanders, we schamen ons. We gaan diep door het voetbalstof. We begrijpen dat wij jullie droevig hebben gemaakt. Diepe spijt hebben we ervan dat jullie volgend jaar niet kunnen genieten van Holland tijdens het EK-voetbal. We gaan niet naar Frankrijk.
Nogmaals, sorry, sorry dat we jullie het leven zo droef maken.
17 miljoen keer excuus daarvoor.

En dan goed huilen met hele erg diepe buigingen van het hoofd. Zoals we dat gewend zijn van Aziatische landen.
En dan gelijk je biezen pakken, want dat hoort erbij.

Plast hij wel of plast hij niet? Hiero of daaro? Daar word je vrolijk van. Gezien langs de kant van de weg

Plast hij wel of plast hij niet? Hiero of daaro?
Daar word je vrolijk van. Gezien langs de kant van de weg

Maar hoe voel je je dan na zulke diepe excuus-buigingen? Vrolijk? Droef? We hebben eigenlijk geen idee, want het gebeurde gisteravond niet.

Misschien dat voetballer RvP een tipje van de sluier optilt:
Na afloop van de desastreuze wedstrijd geeft hij namelijk als antwoord op een vraag: ‘ballen!’
De daarbij lullige vraag van de Hollandse verslaggever luidt uiteraard: ‘Hoe voel je je nu, Robin?’ Antwoord: ‘ballen!’

Tja, ‘ballen’. Kijk, als profvoetballer word je daar blijkbaar vrolijk van. Hoe voel je je nu? Ballen!
Wij als toeschouwer niet.
Baaaalen, baaaalen en nog eens baaaalen!

Dit bericht is geplaatst in Holland, Stoken, Surduk, Vissen. Bookmark de permalink.