Dovidelija

MiR is weer alleen. De mama en zus van Marija zijn, na een weekje Surduk, weer vertrokken naar Holland. Met Air Serbia. De vliegmaatschappij van Servië (v/h de JAT). Gisteravond gelukkig veilig en redelijk op tijd geland op Schiphol.
Het is wel even wennen, want het pruimenrapen en rakija drinken doen we nu weer met zijn tweetjes in plaats van met zijn vieren.
MiR wacht intussen op de tweede familiegolf uit Holland. De InterFamilia-Periode. Ja ja, straks zijn ook onze kleinkinderen in Surduk!

Marija is blij met haar net aangekomen familieleden uit Holland. Dobrodošli!

Marija is blij met haar net aangekomen familieleden uit Holland. Dobrodošli!

Wat hebben we zo’n beetje gedaan de afgelopen tijd?
Vooral veel in de zon en de schaduw gezeten. Van de week met die dag met een top-temperatuur van 38 graden. Dat is wel even wennen, hoewel de familie uit Holland toch ook een hittegolf heeft meegemaakt.

De markt in Stara Pazova is bezocht.
Schoonmama is in haar eentje op de fiets in het centrum van Surduk boodschappen gaan doen. Met Servisch geld, maar zonder kennis van het Servisch. Helemaal gelukt, die inkopen. En dat terwijl haar dochters het uit haar hoofd praatten om met die hitte van acquit te gaan. Uzalud, tevergeefs.

Marija’s zus speelt voortreffelijk gitaar. We hebben heel wat concertjes van haar beluisterd. Op Rudi zijn semi-akoestische gitaar, verbonden met een wat brommerige versterker. Maar dat drukt de pret niet.
Aan het einde van een middag kwam een buurman even op bezoek. De deuren en ramen moesten open, de brom in de versterker werd nog wat opgeschroefd, want deze buurman is liefhebber van klassiek getinte gitaarmuziek.
Vanaf de veranda, uit het toilet, uit de woonkamer klinkt diverse keren een luid applaus. Heerlijk, met een rakija.

De keukenboiler begeeft het. Dus dat werd even een bezoekje afleggen aan Gorenje in Stara Pazova. Met precies hetzelfde type komt Marija thuis. Een fluitje van een cent om die nieuwe in het keukenkastje te monteren.
Wel grappig dat we die dag buitenshuis gingen eten eten. Aan de Kej in Slankamen. Grapjes te over over huiselijke overstromingen tijdens ons middagmaal. Rudi begon ermee: ‘we zijn elke dag thuis, maar nu er een nieuwe boiler door mij is opgehangen, gaan we uit eten, hahaha!’

De hele familie raapt de hele week pruimpjes. Maar die grote ton kon dat toch niet aan: vandaag 'kookte' hij over de rand

De hele familie raapt de hele week pruimpjes. Maar die grote ton kon dat toch niet aan: vandaag ‘kookte’ hij over de rand

Marija heeft de afgelopen week furore gemaakt met de opmerking ‘Ik heb vakantie!’ Geweldig, want nu zijn er drie familieleden, inclusief Rudi, die allerlei klussen kunnen doen. Eerlijk is eerlijk, Marija heeft wel die hele week heerlijk gekookt. Mmmmmmm!

Rudi legt zijn peddel aan de oever van de Donau, nadat hij zijn visbootje wat verder de Donau in heeft verplaatst. In de boot van de buurman kun je je schoenen en voeten van modder ontdoen en met schoonzuslief even een peukie roken. Zo gezegd, zo gedaan. Maar zijn peddel heeft daar twee dagen onbeheerd naast het anker gelegen. Helemaal vergeten! Weg peddel met herinneringen aan onze jaren geleden overleden buurman Djole. Rudi kreeg hem kado toen de buurman vanwege zijn leeftijd niet meer kon vissen.

Marija organiseert een nieuwe peddel bij ‘een peddelmaker die geen peddels meer maakt’. Hij heeft dat jaren wel gedaan, maar legt zich nu volledig toe op het schilderen van kunst. Toen hij hoorde dat Marija Holanđanka is, mocht ze de volgende dag rond het middaguur terugbellen. Hij heeft die dag toch nog een nieuwe peddel gemaakt. Een prachtding. Een heel bijzondere man is het. Maar daarover een andere keer meer.

Er is een rampje gebeurd: de pruimen zijn aan het gisten, maar 'koken' over de rand van de ton. Er moet echt nog een ton bij komen. Wat een rijk pruimenjaar is het!

Er is een rampje gebeurd: de pruimen zijn aan het gisten, maar ‘koken’ over de rand van de ton. Er moet echt nog een ton bij komen. Wat een rijk pruimenjaar is het!

Schoonmama neemt afscheid van onze Servische Slobo en zegt na een week Servisch om haar heen te hebben gehoord: Dovidelija! Wij begrijpen dat ze Doviđenja/Tot Ziens bedoelt en Slobo bijna ook. We liggen te bulderen van het lachen.
Heerlijk: Dovidelija! Die houden we erin!

Dit bericht is geplaatst in Surduk. Bookmark de permalink.

2 Responses to Dovidelija

  1. joost schreef:

    Best Mir,

    Wat fijn dat jullie zoveel pruimen hebben, gaan jullie die allemaal zelf verwerken of verkopen jullie ze ook. Zoals ik al eerder verteld heb valt de oogst van mijn broer heel erg tegen, met als resultaat dat hij weinig slivo heeft maar ik ook weinig mee krijg als ik naar huis krijg
    Dus er zit ook wel een beetje eigen belang bij

    groeten

    Joost

    • MiR schreef:

      Elke dag rapen we pruimpjes. Die gaan in tonnen, beetje plat drukken met een stok en roeren. Over een maand zijn ze klaar voor de stook. We verkopen geen pruimen, zoveel bomen hebben we niet. Helemaal voor eigen gebruik. Groeten van MiR

Reacties zijn gesloten.