Wachten op @NL en majstori

Langzamerhand wordt het warm weer. Zaterdagochtend dikke mist, maar in de middag staat er een heerlijk zonnetje aan de hemel.

@NL, dochterlief met haar man, zitten dan al lang en breed in de trein. Op weg naar Surduk. Net zoals onze kumovi LEOI. Maar die reizen per auto. Marija i Rudi kunnen niet wachten om hun dierbaren te zien. Dus is er enige onrust te bespeuren. Niet dat er een aanleiding is, maar zo gaat dat. Je wilt ze zo gauw mogelijk zien.

De trein gemist in Budapest  Station van Boedapest

Dat weerzien laat een beetje op zich wachten. @NL hebben namelijk in Boedapest hun slaaptrein naar Inđija gemist. We leven met ze mee, want het vooruitzicht om lekker languit te kunnen liggen, is als sneeuw voor de zon verdwenen. En dat als je nog maar 350 km van Surduk af bent. Weer die befaamde laatste loodjes, die het zwaarst wegen.

Marija heeft met de kuma gebeld. Weer over de majstor voor de aardleiding. “On će da doći sutra rano. Hij komt zondagochtend vroeg” antwoordt ze, na hem erover te hebben gebeld.
Nou ja, dat is geen ideaal tijdstip. Maar we hebben nu al zo lang gewacht dat we ermee akkoord gaan.
Jammer voor de buren en jammer voor onze treinreizigers @NL, die dan waarschijnlijk aan de langste uitslaapdag van hun leven bezig zijn.

Dan is er wild geblaf. Staan er twee mannen met gereedschap en een lange metalen buis halverwege het hek. Ze kunnen en durven duidelijk niet verder te komen. Meda en Sammie verdedigen hun erf. Aanvallende en terugtrekkende bewegingen maken ze. Meda gromt diep uit haar keel. Haren staan overeind.

“Maar jullie zouden toch morgenochtend vroeg komen?”. “Ja, dat is wel zo afgesproken, maar we dachten laten we nu maar gaan.” De majstor met een hulpje met een enorme voorhamer staan in de tuin.

Marija en Meda op inspectie  Inspectie Marija en Meda

Nog een geluk dat we thuis zijn. Anders waren ze helemaal voor niks gekomen. Die durven zonder ons voor geen meter langs onze honden.

Dit is even slikken, want ons hoofd staat nu helemaal niet naar een majstor, naar “puinhoop”. Meestal maakt de ene majstor namelijk iets kapot, wat een andere heeft gemaakt. Goed, dit is echt de laatste die er nog bij ons inkomt.

We laten de mannen gelaten op ons afkomen. We hebben de excuses van de majstor al via de kuma vernomen. Dus, nu in de tuin, rept hij er met geen woord over. Des te beter. Anders moeten we weer aanhoren dat iemand “zijn oma voor de derde keer heeft begraven”.
De majstor zet er de sokken in. De muggen ook. Als hij door zes muggen tegelijk dwars door zijn T-shirt heen op zijn rug wordt gestoken, laat hij alles uit zijn handen vallen. De Servische vloeken laten we maar even achterwege.

Anti Mug Melk  Anti Muggen Melk

Marija biedt aan om hem met muggenspul in te spuiten. Hij weigert. Hij is het gewend. Maar het hulpje moet nu steeds de muggen bij de majstor verjagen. Ondertussen wordt de assistent zelf overal flink gestoken. Ten einde raad vraagt hij Marija om de majstor toch maar te bespuiten met Anti Mug. Die accepteert het aanbod nu wel. De majstor is duidelijk een stuk rustiger geworden. Maar op zijn voeten, in open sandalen gestoken, zijn al flinke muggenbulten verschenen.

Zijn hulpje haalt gereedschap uit de garage. Dus dat Rudi even rustig kan werken aan zijn schragen, dat kan hij wel vergeten. De beide gereedschapskisten zwiepen ze pardoes in het bloemenperk van Marija. Krijg nou tandjes! Daar zit heel wat werk in en de opmerking van de majstor dat planten daar echt wel tegen kunnen, valt flink verkeerd bij haar. “Ik dacht het niet!” Ze vist de kisten uit het bloemenperk. Bam, op de grond en niet op haar plantjes. Even naar Marija luisteren, ja!

Wat een majstori toch. Of er ook isolatietape is. Nou ja, een majstor voor de aardleiding zonder tape? En ook zonder frees om een sleuf in de muur te maken. Het is dat MiR spullen hebben, anders hadden deze mannen hun klus gewoon niet kunnen doen.

Die lange buis gaat met welgemikte klappen zo’n 1,8 meter de grond in. De stroom tappen ze, ongevraagd, in de hal af. Ze laten de voordeur open staan en de muggen komend zingend binnen. Vers bloed, vers bloed! Ole!

Dwars over de muur frezen? Ik dacht het niet!  Zo hoort het, heren!

Ringsleutels, steeksleutels, de afbikhamer en nog veel meer hebben ze van ons nodig. Rudi ziet het niet meer zitten, maar Marija zet nog even de puntjes op de i. “Nee, die sleuf wordt netjes om een hoekje gefreesd. We gaan hem absoluut niet dwars over de muur van het huis maken, beste majstori. “Ik dacht het niet!” Ze kijken wat verbaasd over deze opdracht, sputteren wat, maar doen het, zoals Marija wil.

In recordtijd zijn ze weer vertrokken. Geplaagd door muggen en een invallende duisternis. Tja, kom je in je korte broek, met open sandalen, met een gereedschapskoffer zonder essentiële inhoud.
Met “als er problemen zijn, u weet mijn telefoonnummer” vertrekken de mannen gehaast. De duisternis in.
Morgen maar kijken wat de schade is.

De majstorstand voor een aardleiding is nu 5-4-1: vijf keer gevraagd, vier keer zonder enig afmelden niet gekomen [door in totaal 3 majstori] en op zaterdagavond het werk verricht, terwijl de afspraak zondagochtend vroeg was.
Maar we zijn geaard!

Dit bericht is geplaatst in Familie, Klussen. Bookmark de permalink.