Opa en oma. Meestal denk je dan aan oude mensen. Marija en Rudi geven er meteen een positieve draai aan: opa en oma, dat zijn ERE-titels!

Foto’s zeggen meer dan woorden. En eigenlijk was er nauwelijks tijd om te schrijven. Wel om foto’s te maken. Daarom in dit webbericht een paar lieve plaatjes van de eerste vier weken.

Oma en Mila ofwel Baka Marija i Mila

Opa en Mila ofwel Deda Rudi i Mila

Akkoorden en lyrics van Deda Rudi’s video-clip ‘Mila Moja’

Marija is bij de bevalling en Rudi past thuis op de hondjes. Hij moet zijn emoties kwijt als hij hoort wat de naam van de kleine is: Mila. Fantastisch. Van Joegoslavische origine ook nog!

Deda Rudi schrijft daarom die dag gelijk een song.
In 7/8 maat. Ja, lekker Balkan! ‘Mila Moja’.
Op het geboortekaartje hierboven is de tekst van ‘Mila Moja’ in het Servisch en het Nederlands te lezen.

Deda Rudi maakt er een video-clip bij. Met daarin ook de Servische tekst en de akkoorden. Grijp je muziekinstrument, speel en zing mee! En let op baka Marija, want die danst dat het een lieve lust is. Veel plezier!
Klik voor 1,5 minuut Balkan-karaoke op ‘Mila Moja’

Download?
‘Mila Moja’ op je iPhone en iPad? Dat kan! Als je op bovenstaande link ‘Mila Moja’ klikt, dan zie je een mogelijkheid om het bestand te downloaden.
Verbind je iPhone of iPad met iTunes via de computer en zet het bestand ‘Mila Moja’ in je Bibliotheek. Sleep het daarna naar Films. Genieten maar!

Hier ben ik. Mila is de naam

In juni 2012 zijn we voor eventjes terug in Holland. En het is in die periode dat MiR Huib leert kennen. En hoe!
Wat een muzikant, wat kan hij heerlijk improviseren. Wat een aimabel mens.

Multi muzikant Huib op zijn bluesharp

Wat spreekt hij met warmte over zijn familie, ver aan de andere kant van de wereld. Hij laat Rudi een Youtube opname zien van een senioren bigband waarin hij speelt. Op de mondharmonica. Of liever de bluesharp, zoals hij dat apparaatje noemt.

Huib grinnikt. Zijn kleinzoontje aan de andere kant van de aardbol heeft namelijk geen idee wat opa daar op het podium aan het doen is. Geen wonder, Huib verstopt zijn bluesharp in zijn handen, waarin ook nog eens de microfoon verdwijnt.

Marija is voor de eerste keer aanwezig bij de repetitie van de Hotclub 88, op de laatste woensdag van die juni maand. Gewapend met een iPad waar ze de weg nog niet echt op weet. Maar het lukt haar toch om van die repetitie video-opnames te maken.
Rudi ziet geen kans om die afzonderlijke video’s technisch te bewerken. Op de een of andere manier wijkt het formaat af van wat voor hem gebruikelijk is. De opnames blijven daardoor de rest van de zomer onbewerkt op de iPad staan.

In Servië ontvangen we een mail waarin staat dat Huib erg ziek is geworden. Maanden later, als we terug in Holland zijn, horen we van dochterlief dat Huib heel graag de video-opnames die Marija heeft gemaakt, wil zien. Rudi gaat er voor zitten, maar krijgt het weer niet voor elkaar. Als dochterlief later nogmaals aangeeft dat Huib ze graag wil zien, dan moet het nu maar gebeuren.

Multi muzikant Huib op zijn trombone

Rudi sluit zich een paar dagen op, leest zich suf, googled en stoeit met de techniek. Dat formaat-probleem weet hij op te lossen. De video van 9 minuten Hotclub 88 Rotterdam met Huib als trombonist/bluesharpspeler is klaar.

Alle leden van de band krijgen een exemplaar, net voor onze voorgenomen afreis naar Servië.
Die van Huib gaat Rudi zelf brengen. Want hij blijkt nota bene op fietsafstand van onze flat te wonen.

We zien elkaar niet. Huib ligt te slapen. Van zijn vrouw hoort Rudi dat muziek maken niet meer goed mogelijk is. De volgende dag ontvangen we een lieve mail van haar. Huib heeft heel erg van de video genoten. Hij had er al maanden op gehoopt. Dank je, dank je.
Wat is Rudi blij dat hij het toch voor elkaar heeft gekregen.

En dan een paar maanden later gaat de telefoon. Schoonzoonlief. Van het poolcentrum. De kersverse jonge vader. Hij vertelt dat Huib is overleden. We zijn er allebei stil van.
En dan te bedenken dat we een paar uur eerder voor het eerst van ons leven opa en oma zijn geworden.
Verdriet en blijdschap op dezelfde dag.

We missen Huib. Een bijzonder mens.

Een kort stukje horen met Huib?
Dubbelklik op een foto en je hoort een audio-fragmentje van zo’n 30 seconden met Huib en de Hotclub 88 Rotterdam. Om terug te gaan naar de website, klik op het pijltje linksboven van je webbrowser (terug/back)

Rudi krijgt van de jonge papa de telefonische boodschap dat er geen belemmeringen zijn om aan de Zundapptoertocht mee te doen. De jonge papa heeft de jonge oma er even over gesproken. Oma past op de honden. Papa? Oma?
Dus de jonge opa kan mee, morgen. Opa? Op zijn Zundapp?

Deze uitnodiging werd ons al toegestopt toen de Zundappclub met Pasen op het Stieltjesplein in Rotterdam was

Hellevoet, aan het Haringvliet en met een uniek zonnetje. Daar staan ze weer die Zundapps. Uit alle windstreken.

Gefeliciteerd papa, gefeliciteerd opa! Ja ja, deze Zundappclubtoertocht heeft er een papa en een opa bij. Schoonzoonlief en Rudi. De kleine Mila is een paar dagen geleden door de ooievaar afgeleverd!  Gefeliciteerd mama klinkt het op straat.

Zo gezellig is het dus in Hellevoet, in de voortuin van bevriende Zundappliefhebbers

De stoet vertrekt. Op weg naar Hellevoetsluis. Een prachtige tocht door het zuiden van Zuid-Holland. Brommers en motoren.

In Hellevoetsluis wordt de club ontvangen door een bevriende gastvrije familie. In hun voortuin. Koffie met mergpijpjes, kano’s, gevulde koeken en roze koeken. Heerlijk. En hartelijk bedankt!

Een paar dagen later hoort Rudi dat diverse Zundappliefhebbers compleet uitgeteld waren, na afloop van de toertocht. En in een heel diepe slaap zijn gevallen.

Rudi ook. Hij heeft de hele nacht liggen snurken ofwel opa heeft de hele nacht liggen snurken.
En wij maar denken dat alleen jonge vaders en moeders te maken krijgen met een tijdelijk slaaptekort. Door de baby. Nee dus, oma ook. Door opa!

Je gelooft je ogen niet: Mooi Zundappgebak in de Zundappwerkplaats en lekker dat het is

‘Het kan verkeren’, zoals onze beroemde dichter Bredero uit de 18e eeuw al zei. Heeft MiR een uitnodiging op zak om in Belgrado de troonswisseling feestelijk te vieren. Zijn we er niet. Omdat we nog steeds in Holland vertoeven. Moet de Nederlandse ambassade het zonder ons doen. Als dat maar goed gaat.

Maar om voor de eerste keer op de laatste Koninginnedag aller tijden mee te gaan met de Zundappclubtoertocht dat is natuurlijk fantastisch. Dan is er ook geen neiging om de hele dag lusteloos voor de buis te hangen om de troonswisseling te zien.

Rudi is niet zo’n Oranjegek. Toen de kroonprins jaren geleden op bezoek kwam, op zijn werk, heeft hij zijn directeur gevraagd of hij niet aan de ontvangst hoefde mee te werken. Dat gedoe met protocollen, daar is hij niet voor in de wieg gelegd. En dat mocht. Dagje vrij genomen.

De Loods ofwel de werkplaats van de Zundappclub, klaar voor vertrek naar het Stieltjesplein

Strak op tijd het bedje uit, precies op tijd bij Kwek. Waar de koffie al staat te dampen. Met een koekje erbij. Dank jullie wel! Wat een ontvangst.
Rudi wordt gelijk op de hoogte gesteld van een zeer belangrijke regel: blijf altijd op je lijn rijden in de groep!

Rij je bijvoorbeeld aan de linkerzijde van een rijvak, blijf daar dan rijden als je een bocht in gaat. Trek niet naar binnen. De Zundappman of -vrouw aan de binnenkant moet de binnenzijde van de weg houden.

Zundapprijder Car is Rudi’s beschermengeltje deze tocht. Zijn buddy. Zij houdt hem in de gaten. Ervaren toertochtrijders waken over de beginnelingen. Fantastisch geregeld. Er worden telefoonnummers uitgewisseld. Als je pech krijgt en de groep merkt het niet, dan telefoneer je even. Dan rijdt de hele groep terug om de pechvogel te helpen. Rudi’s linksaf knippertje doet het niet. ‘Geeft niet, heb je vandaag niet nodig!’

En er zijn nog veel meer oldtimers aan het Stieltjesplein. Wat een happening

Als de groep vertrekt, is er altijd even paniek. Want je moet je Zundapp van het slot halen, je helm opzetten, je handschoenen aantrekken en hem aan de praat krijgen. Dat lukt soms niet zo goed. Dan is iedereen al zo’n beetje weggeraced en daar sta je dan in de optrekkende oliedampen.

We maken een fantastische tocht op deze zonovergoten Koninginnedag. Van Rotterdam naar de Zundappwerkplaats in Capelle a/d IJssel. Dan naar het Stieltjesplein in Rotterdam. Duizenden mensen met oldtimers (brommers, motoren, scooters) verzamelen zich daar. Elk jaar opnieuw. ‘He, ben jij er ook weer?’ Het staat stijf van de Zundapps en de Kreidlers. Meestal mannen van 40 jaar en veel ouder. Maar ook jonge gasten. Haha, jong en oud gaan helemaal los op hun troetelfietsjes.

Overal waar je kijkt op het Stieltjesplein zie je Zundapps. Wat een plaatjes hè!

Op de site van het ZundappForum lees je dat er mensen uit Delft, Den Haag, Hendrik Ido Ambacht en zelfs Tiel naar Rotterdam-Zuid komen. In konvooien tegelijk. Wat een happening! Wat een enorme oliedampen. Tja, wat wil je als je als mengsmering 1:40 gebruikt.

Dan naar Rozenburg om wegracewedstrijden in een woonwijk (!) mee te maken. En de capriolen van een Rotterdams motor stuntteam. Geweldig. Dan met het pontje de Nieuwe Waterweg overvaren, naar Maassluis. Dan een terrasje pikken aan de haven in Vlaardingen en daarna terug naar het verzamelpunt. En even een bakkie doen bij dochter- en schoonzoonlief. Ook van die enorme oldtimerliefhebbers.

Op het pontje tussen Rozenburg en Maassluis. Links is Rudi nog een beetje zichtbaar

Rudi ziet ze op het Stieltjesplein en in Rozenburg. Ze rijden deze keer met de auto, want de ooievaar is ergens in de buurt onderweg.

Wie weet hebben ooievaars ook een buddy die onzichtbaar waakt over de ooievaar met het pakketje in zijn snavel. Dan komt het allemaal goed.

De digitale camera is ingesteld op diafragma 5.6. Met een sluitertijd die ver boven de 1 seconde ligt. Elke ademhaling van de fotograaf betekent onscherpte. Elk trillen van het rechtervingertopje op de half ingedrukte ontspanknop ook. En zeg nou zelf, je kunt toch niet drie uur lang je adem inhouden om af te drukken?

Onze snookerfans zitten op de 1e rij; © LLTerugSpoelPersdienst

Maar zo zit Rudi toch voor de televisie. Zelfs in het donker, zonder verlichting. Want anders zie je die in het scherm weerkaatsen. Weg foto.
En Marija helpt ook door te speuren naar de snookerfans. Met als opdracht om JA! te roepen als ze hen ziet. Wat overigens ook niet altijd goed gaat. Kortom: rep en roer in huize MiR.

Maar dochterlief LL heeft de oplossing. Zij heeft de mogelijkheid om de snookerwedstrijd op te nemen. Ze zet het beeld stil bij een tv-camera shot van onze geliefde snookerfans! Terugspoelen dus. En dan neemt ze een foto met haar telefoon. Niks geen getril van vingers, knieën, linkerarm en niks geen lamme schouders. Leve de techniek, leve de vooruitgang.

Dank je wel dochterlief (namens een zeer opgeluchte papa, die net een mislukte foto maakt; komt er binnen tien seconden een ‘whatsapp’ van je binnen met juist díe foto’s!).

Wat is het voor MiR toch leuk om onze snookerfans te zien genieten van super snooker; © LLTerugSpoelPersdienst

Bij de witte pijltjes zitten onze snookerfans. Live op Eurosport! © RudiPersdienst

Vorig jaar om deze tijd zaten we, Marija i Rudi, in Servië naar het tv-scherm te turen. Ook het WK Snooker. Ook in Sheffield.
Dagenlang speuren, want dochter- en schoonzoonlief zijn er als grote snookerfans ook bij. En we willen ze natuurlijk op tv zien.
Maar dat lukt niet. We hebben geen idee waar ze zitten. En ook niet voor welke wedstrijden ze kaartjes hebben weten te bemachtigen.

Maar deze keer is het anders. We weten dat ze kaartjes voor de 1e en de 2e rij hebben. Als ze niet achter de tv-camera’s zitten, dan kunnen we ze zien. Wat vanaf de derde rij niet goed mogelijk is, want daar is het al donker. Maar rij 1 en 2, zo weten we inmiddels, zijn nog volop door de tv-spots verlicht.

En ja hoor, we zien ze! Op rij 2. Nog net te vangen door Rudi’s fototoestel. Met een trillende rechtervinger op de ontspanknop en een beetje kramp in de linker hand van het vasthouden.
Maar het is gelukt. Daar zijn ze!

Zie ons webbericht over de mislukte Crucible foto-shoot-2012: klik op Snookerlasogen

De Donau staat hoog. Begin april. En hij stijgt nog steeds. De foto is ter hoogte van het midden van het eiland genomen. © Ronboj

Jaren geleden zijn we met een paar Hollanders in ons bootje door de boomtoppen gaan varen. Wel raar hoor.

We kennen het eiland, we kennen de boomtoppen. Maar dat je bootje met een flinke stroming af en toe vast komt te zitten tussen de boomtakken dat hebben we nog nooit meegemaakt.

We krijgen via de mail een prachtige foto van de Donau. Begin april 2013 staat het water dus behoorlijk hoog. En de Donau stijgt de komende dagen bijna een meter volgens de informatie van het Hydrologisch Instituut in Belgrado.

De Donau stijgt van zaterdag 388cm tot dinsdag 470 cm. Watertemperatuur 12,6 graden

]]> http://www.groetenuitsurduk.nl/?feed=rss2&p=8838 0 http://www.groetenuitsurduk.nl/?p=8800 http://www.groetenuitsurduk.nl/?p=8800#comments Sun, 14 Apr 2013 07:37:30 +0000 MiR http://www.groetenuitsurduk.nl/?p=8800 Lees verder →]]> Marija i Rudi (MiR) weten dat dochterlief enthousiast aan het hardlopen is. Want als je aan sport doet, dan vergeet je alles. Of zoiets.
Op een dag horen we dat dochterlief zich heeft ingeschreven voor de Rotterdamse AD-loop van 5 km. Op de dag voorafgaand aan de Marathon. Haar eerste officiële hardloopwedstrijd. Maar dan moet je toch verantwoord eten?

Marija slaat aan het koken. Koolhydraten, koolhydraten gonst het door haar hoofd. Dochterlief moet koolhydraten hebben!

En dan staat er een dampende macaroni-schotel op tafel.

Op die van dochterlief wel te verstaan. Even met de honden en Rudi per Bimmer gebracht. Een dag voor de grote wedstrijd. BezorgMama.nl of BezorgdMama.nl. Een moederhart klopt namelijk altijd sneller als er iets belangrijks staat te gebeuren.

En het helpt. Niet alleen de koolhydraten, maar ook Marija’s aanwezigheid langs het parcours. De plek zoeken zij en dochterlief zorgvuldig uit. Bij het GGD-gebouw komt dochterlief drie keer in korte tijd langsrennen. Daar moet je dus staan!

In flitsend oranje komt Speedy LL drie keer voorbij; foto MamaPersdienst.nl

‘Wat loopt ze soepel’ zegt Marija tegen Rudi. Die past thuis op de honden. ‘Speedy LL’ heeft haar grote fan in de gaten. Via de op de arm gekleefde iPhone houdt ze tijdens de loop contact.

LL gefeliciteerd met je eerste hardloopwedstrijd! En ook je ‘running buddy’ gefeliciteerd met die keihard verdiende medaille.
En …in 2016 doen jullie de Marathon van Belgrado, toch? Staan we langs de kant, ook met eten.

Naschrift
De Belgrade Marathon wordt in 2013 gehouden op 21 april. Dus NOOIT in augustus zoals we dachten.

In een vliegtuig neem je voor zo’n korte tijd je keyboard niet mee. Maar dan kan hij dus niet met de band meespelen. En opeens weet hij het. Hij koopt vanuit Servië, bij een Nederlandse webwinkel, twee MELODICA’s.

Rudi gebruikt hier de flexibele slang om de Melodica aan te blazen; dat is beter voor zijn gebitje

Een melodica is een muziekinstrument met een klein pianoklavier. Er komt geluid uit door er lucht in te blazen en tegelijkertijd op een toets te drukken. De lucht die je er in blaast, brengt een metalen tongetje aan het trillen. En dat geeft een toon. Voor elke toonhoogte is er een tongetje.

Je kunt er ook akkoorden mee spelen. Dan druk je twee of meer toetsen op hetzelfde moment in. Maar dat kost je wel veel meer adem. Dan ‘word je licht in je kop’ zoals dochterlief dat zo mooi zegt.

Met je linkerhand houd je de melodica aan een beugel vast. Die zit aan de onderkant van het instrument. Net als het kwijl-knopje. Met je rechterhand bespeel je het pianoklavier.
Het geluid van de melodica lijkt een beetje op dat van een accordeon of van een mondharmonica. Maar de echte liefhebbers zeggen natuurlijk dat hun instrument een eigen, unieke sound heeft.

De allereerste Hohner-melodica, uit de jaren ’50, heeft ook een toetsenbord. Maar daar speel je met twee handen op, terwijl je al blazend door het mondstuk geluid maakt. De zwarte toetsen zitten apart, waardoor die meestal met de linkerhand worden bediend. Voor een toetsenist dus lastiger dan de moderne melodica met het pianoklaviertje.

Deze Hohner Melodica bespeel je met twee handen; je houdt hem vast als een fluit

Er zijn vele namen voor de melodica in omloop. Wij noemen hem voor het gemak blaaspiano. Dan hoef je niet gelijk uit te leggen wat een Melodica is. Want dat weet vrijwel niemand. Anderen zeggen zakpiano, keyboard harmonica, pianica, MyLodica of Melodion.

Tot op de dag van vandaag komt de melodica nog steeds veel voor bij reggea, jazz en popmuziek. Maar als je niet weet hoe die klinkt, dan herken je hem natuurlijk niet.

Aan de onderkant van de Melodica zit het kwijl-knopje, want kwijlen doe je echt wel tijdens het blazen

Daarom heeft Rudi een video-compilatie gemaakt van drie muziek-events. Eentje in de keuken met dochterlief. Eentje in zijn computerkamertje en eentje van een oefensessie met de ‘Hotclub 88 Rotterdam’.

Zowel voor dochterlief als voor Rudi is het de allereerste keer dat ze op de melodica spelen. In de keuken wisten ze zelfs niet dat ze ‘O When The Saints’ aan het spelen waren. Zo leuk is dat dus, blazen op een toetseninstrument.

Klik gauw op ‘Lol Met de Melodica’ voor de ruim twee minuten durende video.

De afgelopen weken staan in het teken van vertrek naar Servië. We volgen de weersvoorspellingen om te zien of de omstandigheden voor het reizen per auto gunstig zijn. Nou, dat zijn ze helemaal niet. Op de route zien we heel wat sneeuw- en regenbuien. En uit ervaring weten we dat het dan geen pretje is om die bijna 2.000 km af te leggen.

In gedachten ben je in Holland toch al een beetje in Servië. We lezen wat vaker Servische internetkranten. Voor het laatste nieuws. Bellen met Servische vrienden. Dan krijg je er weer zin in om te gaan. En tegen onze honden zeggen we dat ze binnenkort weer vrij kunnen rondrennen. Lekker langs de oever van de Donau. Dat is vooral voor Servische Api een zegen, want hij loopt nog steeds met stramme poten aan een hondenlijntje in Rotterdam. In zijn hondenkop eigenlijk klaar om op elk moment te vluchten.

De Hollandse koelkast houd je zo min mogelijk gevuld. Je doet nog wat laatste boodschappen. Omdat je denkt dat sommige dingen in Servië niet of moeilijk te krijgen zijn. Je stelt een datum vast om te vertrekken. En ondertussen raadpleeg je elke dag en soms elk uur de weersvoorspellingen voor Duitsland, Oostenrijk en Hongarije.
En afspraken maak je helemaal niet meer. Want stel dat je woensdag zou vertrekken en het blijkt op dinsdag heel gunstig weer te zijn om te reizen. Dan vertrek je op dinsdag.

Twee werelden. Holland en Servië. En daartussen in sneeuwt en regent het

Onze datum van vertrek verandert met de dag, vanwege het slechte weer. De middagdutjes om goed uitgerust aan de reis te beginnen, lijken voor niks te zijn. We gaan nog steeds niet weg en we worden er ook een beetje lui van. Omdat je hoofd weliswaar in Holland is, maar eigenlijk al een tijdje in Servië. We leven in twee werelden.

En dan, afgelopen donderdag, besluiten we om in Holland te blijven en niet voor een maandje naar Servië te gaan. We hebben de afgelopen periode al twee keer ‘afscheid genomen’ van onze dochters & co en zelfs een maand van tevoren de verjaardag van Marija’s mama gevierd. Omdat we er op haar echte verjaarsdatum niet zouden zijn.

We blijven in Rotterdam tot de ooievaar is gearriveerd. En daarna? Dan gaan we op reis naar Servië. Zeker weten dat we onderweg geen sneeuwbuien en ijzelregens tegen komen.