De lasbuurman vertelt dat een duif zijn huis is binnengevlogen. Hij heeft hem weer buiten gezet, maar had de indruk dat het beestje niet helemaal in orde is. Hij denkt dat het een huisduif is, die aan zijn baasje is ontsnapt.
We horen veel kabaal in onze tuin, want de honden blaffen als gekken. We zien een duif met gespreide vleugels in het gras liggen. Ai, is dat de huisduif waar de lasbuurman het over had?

Het is heel vroeg in de ochtend. De koffie pruttelt en Rudi paft er een shaggie bij. Uit de radio klinkt narodna muzika, heel zachtjes op de achtergrond. Er hangt een vredige ochtendsfeer, zeker nu de afwas weer aan kant is.

Maar die sfeer slaat snel om als Rudi doorkrijgt dat er een duif amechtig in het gras ligt. Hij maakt van die knikkende bewegingen met zijn koppie, zoals duiven doen. Maar hij ligt er niet zo goed bij, met van die onbeweeglijke gespreide vleugels in het natte gras.

Rudi verruilt zijn pyjama voor zijn overall en gaat bij de duif kijken. Ach, een deel van zijn achterlijf is kaal. Daar is geen veer meer te ontdekken. En naast hem liggen een paar grotere veren. Die is hij ook kwijt geraakt.

Api, onze hond, vlucht naar binnen. Aan zijn natte borstharen kleven donsveertjes. Buiten het hek rent een opgewonden hond heen en weer. Het is Hepi, die niet altijd vriendjes is met andere honden. Het is duidelijk: honden hebben deze duif te grazen genomen en Api legt hem als buit in onze tuin.

Rudi wil de duif gelijk uit zijn lijden verlossen. Zijn hartslag loopt op. Maar hij bedenkt zich. Marija, die al het rumoer eerst vanuit haar bed hoorde, is slaapdronken naar de keuken gekomen. ‘Hij is misschien in shock’, zegt ze. ‘Ja, zoiets dacht ik ook al’ antwoordt Rudi.
Hij wil een uurtje wachten om het beestje nog een kans te geven, voordat hij hem met een schep onthoofd.

Na een kwartiertje roept Marija vanuit de keuken: ‘het hoeft al niet meer! Die alpenkraaien hebben hem al om zeep geholpen.’ En inderdaad is daar een troepje van die grote kraaien op de duif aan het inhakken, met die stevige snavels van ze.
Wat is de natuur toch meedogenloos, maar netjes tegelijk. De duif is heel duidelijk niet meer in het land der levenden. Ach!

MiR verzet zich al jaren tegen dat slappe gedoe van pensionado’s dat ze het ‘sinds hun pensioen drukker hebben dan toen ze nog werkten’. Lekker belangrijk. Alsof de arbeidsmoraal zich blijft doorvreten in je vrije tijd. En dat je daarvoor dan bewondering zou moeten hebben. Maar goed, ieder zijn heug en zijn meug.

Maar wat als je de druiven wilt opbinden, omdat er een stormpje op komst is? Of de hordeur nou eindelijk wel eens wilt afmaken? En je hoort opeens knal? Bam, kla-deng met veel echo

Bam, kla-deng in de voortuin? Dat voorspelt niet veel goeds. En inderdaad. De grasmaaier doet het niet meer, zegt Svet. Nee toch! zeggen wij.
En dan gaat het circus beginnen.

Eén ding tegelijk, flitst het door ons hoofd. We zijn toch met de druiven bezig? We repareren de hordeur? En dan horen we opeens knal, bam, kla-deng. Daar gaat iets kapot.

Wat is wijsheid? Maar voordat we die vraag kunnen beantwoorden, zit de tuinman van de buren al gehurkt naast onze grasmaaier. Een deel van het mes blijkt afgebroken.
Ai, het wordt al onrustig in onze kop.

Rudi werkt onverdroten door aan de hordeur. Niet van plan om zich te laten afleiden [maar hij weet wel beter]. Inmiddels is er ook een tweede buurman gearriveerd èn bezig met de grasmaaier. Het groepje behulpzame mensen dat het kapotte mes wil verwijderen, breidt zich uit.
Maar het is Marija die voor het oog van de mannen het snoeimes demonteert. Net zo makkelijk als ze haar pyjama aan- en uittrekt. Dat dwingt bewondering af van de toeschouwers.

Servis
Gras groeit sneller dan je denkt, denkt Marija. Dus trekt ze er met de auto op uit om ‘ergens’ een nieuw mes voor de grasmaaier te kopen. Nou, dat is niet gemakkelijk. Onderdelen kun je vrijwel nooit krijgen waar je je product koopt. Dan moet je echt naar een servicebedrijf. De Servis. Daar vindt ze het enige mes dat de monteur heeft en dat volgens hem beslist moet passen.

Ondanks de toezegging van de monteur-verkoper blijkt het nieuwe mes niet te passen. Natuurlijk niet. Zo gaat het altijd. Rudi moet van de mannen, inmiddels weer gearriveerd, de boormachine gaan halen. Maar Marija’s opmerking dat het centrale gat van het mes absoluut niet past, maakt een einde aan deze rumoerige vergadering rond de grasmaaier. De rust keert terug in de kop. Iedereen gaat weer terug naar zijn eigen tuin.

En dan gaat Marija aan de slag. Gewapend met Dremel, hoofdloep en lijmklemmen.

Met overleg en veel geduld slijpt ze het centrale gat van het nieuwe mes precies op maat. De volgende dag boren de lasbuurman en Rudi twee gaten in het nieuwe mes. Alles past nu feilloos en de grasmaaier draait zonder enige vibratie. Hulde, Maro!

En als Svet twee dagen later het gras weer te lijf gaat, dan houdt na een kwartiertje de grasmaaier ermee op. Rudi werkt aan de hordeur. Marija werkt in de moestuin. Nee toch!

wordt vervolgd

Naast Wordfeud speelt Marija nog een ander spel en dat heet DrawSome. De smartphone heeft het zwaar te verduren, maar werkt erg goed. En heel snel.

Met de app ‘DrawSome’ maak je op het schermpje van je smartphone met je vinger een tekening. Dat kan zelfs in kleur. De bedoeling is dat iemand anders in het heelal met wie je internet-kontakt hebt, dan raadt wat jouw tekening voorstelt. Je tegenstander krijgt een heleboel letters en daaruit moet hij/zij het goede woord samenstellen. Dat zijn Engelse woorden. En dan is de ander aan de beurt om te tekenen.

Het leuke is, dat je kunt zien hoe een ander de tekening maakt. ‘Live’ dus! Met gummen, een onderdeel opnieuw maken en zelfs helemaal wegstuffen om opnieuw te beginnen.

Sinds kort kun je ook commentaar geven via een chatbox. Dus termen als ‘nice’, ‘excellent’, ‘mooi gedaan’, vliegen nu van satelliet tot satelliet door de ruimte.

Dochterlief doet ook mee met dit spelletje. En om jullie een indruk te geven hoe een tekening eruit kan zien, plaatsen we een foto. Want dat kan dus ook: de mooiste tekeningen bewaren om ze later nog eens te bekijken.

Na dagen van somberheid, regen en lage temperaturen schijnt vandaag het zonnetje. Hoera! En het wordt warmer, we gaan van de week richting de 21 graden.

Droog weer, wat hogere temperaturen en een zonnetje dat probeert door een flinke ochtendmist heen te breken. Ons humeur kan er weer tegenaan, hier word je vrolijk van. Niet van iemand die we nauwelijks kennen en die geld van ons wil lenen. Daar beginnen we niet aan. En dan een beetje dreigend gaat doen, terwijl ze bij ons in de auto zit. Tja, da’s ook Servië, maar leuk is het niet. Dan word je rust flink verstoord.
Maar nu schijnt het zonnetje! Hoera!

Meda, al jarenlang onze logeerhond, heeft waarschijnlijk besloten om ergens anders te gaan wonen. Van de winter is ze gevoerd door de aardige buurman van zo’n 200 meter verderop. En die vindt ze zo leuk dat ze er wil blijven, als hij in Surduk is.

In het weekeinde zien we Meda af en toe. Dan komt ze eventjes bij ons buurten. Gaat in het gras liggen, kijkt om haar heen. Opeens vertrekt ze weer richting ‘breg’, naar haar andere baasje. Dan weten we dat hij in Surduk is. In zijn weekendhuis. Als hij terug is naar de grote stad, dan meldt Meda zich weer bij ons.

Haar oude ritme, om mee te lopen met de honden van vrienden uit het dorp, volgt ze nog wel. Maar niet elke dag en ze zit ook niet meer altijd voor hun poort te wachten om aan de dagelijkse wandeling te beginnen.

Onze Sammie en Api kijken er wel een beetje vreemd van op dat Meda er niet elke dag is. Het is dan wel niet zo’n hecht trio, maar op de een of andere manier hadden ze wel steun aan elkaar. In ieder geval is het duidelijk dat Meda de baas is. De ‘šefica’. En die is er dus niet meer elke dag.

Sammie gaat niet zo vaak meer mee op ochtendpatrouille. Api gaat wel, maar nu in zijn eentje. Hij komt meestal dik onder de Donau-modder terug.
Vorig jaar greep Api elke gelegenheid aan om met Meda te spelen, maar daar had ze niet echt zin in. Sam was toen elke dag het slachtoffer van Api’s uitdagingen. Maar dit jaar wil ook Sam zich niet meer zo inspannen voor zijn maat. De jaren beginnen te tellen.

De buurvrouw van de buurman-van-200-meter-verderop heeft ook honden. En haar zien we vaak langs ons huis lopen met haar troepje. En wie zien we dan ook meelopen? Inderdaad, Meda. Ze heeft het er dus goed naar haar zin.

Met de buurman-van-200-meter-verderop spreken we af om het maar gewoon aan te zien wat Meda doet. En als ze liever bij hem is, dan is dat het.

Naschrift: het is maandag 17 april, 10:52 uur. En wie meldt zich bij het hek? Een natte Meda [want het regent zachtjes]. En zoals gewoonlijk gaat ze bij de keukendeur liggen. Buiten, want binnenkomen daar doen we niet aan. Ze is namelijk een echte buitenhond met een mooi hondenhok bij ons in de tuin.