Hoe ging dat ook alweer?

Het is tijd om het kampeerbedje uit te klappen. Want binnenkort komt kleinzoonlief logeren, met zijn mama.
Na drie dagen staat zijn bedje nog steeds scheef. Het wil maar niet lukken. Het was toch bodem induwen en dan de zijkanten omhoog trekken?

Zo stond het kampeerbedje erbij, drie jaar geleden in Rotterdam

Zo stond het kampeerbedje erbij, drie jaar geleden in Rotterdam

Het is ons al eens eerder overkomen. In Rotterdam. Via internet komt een gloednieuw kampeerbedje binnen. Voor het geval kleindochterlief komt logeren. Na drie dagen staat het er nog steeds treurig bij: we krijgen de zijkanten niet omhoog. Als we het ons goed herinneren, was er ook geen handleiding bij.
Met de hulp van dochterlief is het toen wel gelukt. En we onthouden: er zit een lusje in de bodem; dat is de truc om hem in en uit te klappen.

Drie jaar geleden kregen we in Surduk een berichtje van een Rotterdamse mede-flatbewoonster: mag ik jullie kampeerbedje lenen, want de kleine komt bij me logeren. Tuuuuuuuuuuuuuuurlijk, buurvrouw!
Horen we later dat ze het kampeerbedje met een andere buurvrouw in zijn geheel uit de flat heeft moeten sjouwen. Ze kregen het bedje niet ingeklapt.

Marija i Rudi weten dat je ‘in omgekeerde richting’ moet werken om het in te klappen. Maar dat advies helpt niet als je niet meer weet hoe je zo’n kampeerbedje uit moet klappen.

En ja hoor, de afgelopen dagen, in Surduk, was het weer raak. Na drie dagen worstelen, staat het kampeerbedje er wederom treurig bij. Zo langzamerhand is het een ‘Angstgegner’ aan het worden. Haha. Nou, die zijn er om verslagen te worden.

Dus Rudi loopt vastberaden naar de slaapkamer met ‘het-ziet-er-niet-uit’-kampeerbedje op de grond. Toch maar eerst even naar het toilet en o ja, eerst even een bakkie koffie. Rudi raakt op stoom, vastbesloten om dit kampeervarkentje te wassen.

Met toch wat gezonde tegenzin betreedt hij de slaapkamer, ziet het bedje treurig liggen, maar ontwaart ook op de stoel een boekje met de tekst ‘Good Night’. Dat blijkt de handleiding te zijn. Door Marija drie dagen geleden bij het uitpakken van het kampeerbedje daar neergelegd!

Zo staat het kampeerbedje er nu bij, na bestudering van de handleiding

Zo staat het kampeerbedje er nu bij, na bestudering van de handleiding

Marija’s wet is: ik lees nooit handleidingen; Rudi’s wet is: ik lees altijd van te voren een handleiding. Maar als je niet weet dat er eentje is, dan houdt het op, toch?
Handleiding gelezen, kampeerbedje staat er nu fier bij, in al zijn glorie. In zo’n 30 seconden. Hoera!

O ja, de truc: zet het ingeklapte bedje rechtop, pak de korte kanten en trek die omhoog, pak de lange kanten en trek ze omhoog en duw daarna de bodem (met dat lusje) naar beneden. Klaar!
Om het bedje in te klappen, trek je aan het lusje enzovoorts. Maar dat proberen we pas als de kleine weer terug is in zijn eigen bedje in Rotterdam.

Geplaatst in Surduk | Een reactie plaatsen

Servische leger in Surduk

Rudi wacht op de lasbuurman. Die is met zijn boot op weg naar de helling bij de kerk van Surduk. Om het aggregaat (maakt elektriciteit) mee te geven, dat we hebben gebruikt om de deur van de bunker te repareren. Daarvan waren immers de scharnieren doorgezaagd door boeven. Op zoek naar buitenboordmotoren. Die van de lasbuurman houdt er tijdens de tocht mee op. Dat wordt lang wachten, maar niet getreurd, want het Servische leger is in actie. Aan de oever van de Donau

De Servische Genie heeft een drijvende brug (ponton) in de Donau gelegd. In Surduk, bij de helling in de buurt van de kerk. In een snoeihitte. Bravo!

De Servische Genie heeft een drijvende brug (ponton) in de Donau gelegd. In Surduk, bij de helling in de buurt van de kerk. In een snoeihitte. Bravo!

Leger van Servië. Verboden doorgang. Kampterrein 'Surduk' met daarboven, niet zichtbaar op de foto, de vlag van Servië

Leger van Servië. Verboden doorgang. Kampterrein ‘Surduk’ met daarboven, niet zichtbaar op de foto, de vlag van Servië

Langs de oever, in het water, liggen de ingeklapte drijvende delen van het ponton. Met lieren worden ze op vrachtwagens getrokken. Precisiewerkje hoor

Langs de oever, in het water, liggen de ingeklapte drijvende delen van het ponton. Met lieren worden ze op vrachtwagens getrokken. Precisiewerkje hoor

En …de lasbuurman krijgt zijn penta toch weer aan de praat. En arriveert een half uurtje later dan was voorzien bij de helling. Tot grote vreugde van Rudi, want het is snoeiheet. En die soldaten maar bouwen aan een drijvende brug, die je even later ook weer moet afbreken…

Lasbuurman legt aan. Zijn buitenboordmotor doet het ook als hij weer terugvaart naar ons eiland

Lasbuurman legt aan. Zijn buitenboordmotor doet het ook als hij weer terugvaart naar ons eiland

Geplaatst in Surduk | Een reactie plaatsen

Surduk Danas

Surduk Vandaag
Even een kort berichtje voor de achterban over het reilen en zeilen van Marija i Rudi (MiR).
We hebben het druk met van alles. Vroeg op, met de kippen op stok. Kortom, tropenrooster.
Het is niet bloedjeheet hier, maar door de hoge luchtvochtigheid is het best pittig ademhalen.
Maar gelukkig behoort Surduk tot de 7 wereldwonderen: er waait schone lucht vanuit de bergen (uit de Karpaten in Roemenië) vermengd met Donau-lucht naar Surduk, de zogenoemde en geroemde ‘roos van wind’

Wimbledon is begonnen!

Wimbledon is begonnen!

Het dak van de veranda is vernieuwd. Veel steviger gemaakt en ...de muur erboven is door Rudi geverfd. Nu de rest nog ...

Het dak van de veranda is vernieuwd. Veel steviger gemaakt en …de muur erboven is door Rudi geverfd, hangend aan de dakgoot. Nu de rest nog …

Marija moet de ladder op, want de vernieuwde veranda mag wel een verfbeurtje hebben. Daar gaat ze dan! Het is een soort stinkend goedje, sandoline heet het. Beschermende verf met hars erin. En dat ruik je behoorlijk.
IMG_0770web

Hond Api heeft een nieuwe, strategische plek gevonden op de bovenste trede van de trap. Dan kan hij, bijna onzichtbaar, alles in de gaten houden...

Hond Api heeft een nieuwe, strategische plek gevonden op de bovenste trede van de trap. Dan kan hij, bijna onzichtbaar, alles in de gaten houden…

We krijgen van haar kleindochter een droevig skype-bericht. Wat hebben we veel met haar meegemaakt, vooral al die ski-vakanties in Serfaus: haar dansen met de Teufelsgeige. RIP. Marrie

We krijgen van haar kleindochter dit droevige skype-bericht: oma Marry is overleden. Wat hebben we veel met haar meegemaakt, vooral al die ski-vakanties in Serfaus: haar unieke dansen met de ‘Teufelsgeige’. RIP, lieve Marry

Servië en de EU
Servië is sinds 30 juni in rep en roer. Althans het politieke deel. Boos, boos, dat zien we aan toespraken en interviews op de Servische tv. Van de minister-president, van de minister van Buitenlandse zaken.

Op deze dag zouden de onderhandelingen worden voortgezet over het EU-lidmaatschap (in 2006/2007 begonnen; Servië heeft nu de status van kandidaat-lid). Inderdaad, zouden. Want wat gebeurt? Dit voor Servië belangrijke agendapunt wordt door de EU van de agenda gehaald. Het gaat om de hoofdstukken 24 en 25 van de EU-Samenwerkingsovereenkomst (onafhankelijke rechterlijke macht etc.)

Maar de onderhandelingen over dezelfde onderwerpen gaan, diezelfde dag, wel door met Montenegro en Turkije.
Servië weet niet wat de reden van dat schrappen is.

Een deel van de Servische journalisten tijdens vragen stellen aan de Servische minister-president

Een deel van de Servische journalisten tijdens vragen stellen aan de Servische minister-president

Alle lidstaten van de EU zijn voor het openen van de onderhandelingen, alleen Kroatië is tegen. Maar die bezwaren zouden zijn ingetrokken, omdat die formeel niet tot deze onderhandelingen behoren. Dus stemmen alle lidstaten (28 in totaal) in met het openen van de besprekingen van hoofdstukken 24 en 25.
En dan toch van de agenda halen, zonder kennisgeving aan Servië over de reden? Boos, boos, onbegrepen, verongelijkt.

Wij kunnen ons dat goed indenken. Stel je voor: je hebt een afspraak en zonder opgaaf van redenen ben je niet welkom.
En dit gebeurt op de laatste dag dat Holland als voorzitter van de Raad van de EU optreedt. Dat vinden wij als Hollanders in Servië niet echt fijn.
Haar opvolger is Slowakije, vanaf 1 juli 2016. En dat land haast zich om te zeggen, dat in september 2016 het punt weer op de agenda komt te staan.

NASCHRIFT
Op 6 juli 2016 lezen we dat alle 28 EU-landen nu officieel akkoord zijn met het openen van de onderhandelingen over de hoofdstukken 23 en 24 met Servië. En dat de nieuwe datum 29 juli 2016 is.
Vraagje: gaan EU-politici op vakantie??

Geplaatst in Familie, Politiek, Surduk | Een reactie plaatsen

Suffig EK Voetbal 2016

Wie gaan we supporteren nu Holland Hup zich niet heeft geplaatst? En Servië ook niet.
België? Want dat speelde zo aantrekkelijk tijdens de voorrondes.
IJsland, want dat speelde zo aanstekelijk als team. Won twee keer van Holland.
Al 9 dagen duurt het Europees Voetbal Kampioenschap. We staan absoluut geen ‘kolo’ te dansen op de banken.
Je wilt toch op het puntje van je stoel zitten te wippen, prachtige acties zien, het uitschreeuwen van plezier vanwege iets heel moois?
Wat een suffig gebeuren. Sorry voetballiefhebbers, het is helemaal niks tot nu toe. OK, 10 minuten Italië-Zweden, ja de IJslanders met hun teamspirit

Marija vindt voetbal al helemaal niks. Rudi wil nog wel eens kijken ‘of het wat is.’ Maar om nou 90 minuten naar dat ‘heen en weer geschuif’ te loeren, nee daar is hij mee gestopt. Daardoor maakt hij niet mee dat Kroatië na 2-0 toch de wedstrijd uit handen geeft tegen Tsjechië. En dat er weer vuurwerkbommen in het stadion/op het veld zijn gegooid.

IJsland-EK2016webGisteren kwam op de Nederlandse tv het verlossende woord van een commentator: creatieve, attractieve voetballers die ‘een man kunnen passeren’ zijn een gevaar voor het team (want die lopen het risico om de bal aan de vijand kwijt te raken; Rudi).

Vanmiddag toch maar weer even naar de Belgen kijken. Misschien wordt het nog wat.
O ja, eerst de buurman helpen om zijn visboot in de Donau te leggen en nieuwe scharnieren in de deur van de bunker plaatsen.
O ja, Rudi gaat voor IJsland. En o ja, van Duitsland wordt hij ook vrolijk!

Geplaatst in Surduk | Een reactie plaatsen

Surduk feliciteert Nole

Terwijl majstori aan het dak van de veranda werken, kijkt MiR naar de finale mannen op Roland Garros.
Na een wat oninteressante partij tennis verslaat Nole tegenstander Meurie in vier sets. Bravo! Čestitamo ti, Nole!

Nole maakt er een potje van in de eerste set. Niet te geloven, strak van de spanning staat hij. Tja, voor de zoveelste keer kans om voor de eerste keer Parijs te winnen. We snappen het wel dat het rechterarmpje dan niet zo soepel door het leven wil. De geest blijkt altijd sterker dan het lichaam of is het andersom?

Roland-Garros_NolewebOpeens slaat hij toe, vanaf de tweede set maakt Meurie (we denken dat zijn moeder hem zo noemt) geen kans meer. Met overmacht maakt Nole zijn droom waar: voor de eerste keer in zijn glansrijke loopbaan Roland Garros winnen. Fantastisch, wat een emotie, ook bij MiR.

De majstori werken onverdroten door aan een stevigere constructie van de veranda. Er blijken wat draagbalken aan het rotten te zijn. Dat hadden we al een beetje in de gaten. Marija wat meer dan Rudi. Hij ziet haar regelmatig, zittend op onze veranda, naar boven kijken: zo van wanneer krijg ik zo’n dakpan op mijn bol?

Daar ligt het vernieuwde afdak van de veranda. Links van het rechter raam moet nog een stuk muur worden geverfd

Daar ligt het vernieuwde afdak van de veranda. Links van het rechter raam moet nog een stuk muur worden geverfd

Rudi heeft, voorafgaande aan de komst van de majstori, de fasada (de muur boven de veranda) geverfd. Dat het er weer fris uitziet. Maar op één plek kan hij niet met de ladder komen, omdat er een draagbalk van het afdak van de veranda in de weg staat.

Hij vraagt de volgende dag aan de majstor om die balk door te zagen. Want dan kan de ladder er staan. De majstor zegt dat hij straks dat stukje buitenmuur wel gaat verven. Hoera, zo begint Rudi’s dag heel erg goed.
Hvala, majstore!

Helaas, als de tennispartij van Nole is afgelopen liggen de nieuwe draagbalken, het geperste hout en de dakpanlatten al op de nieuwe constructie.

Oooooo? Moet ik het zelf verven? Vanaf dat schuine dak...?

Oooooo? Moet ik het zelf verven? Vanaf dat schuine dak…?

‘Uh, majstore, u doet toch dat stukkie muur afverven’, vraagt Marija.
‘Uh, nee, hoezo? Nee, dat heb ik niet gezegd. Wel dat Rudi nu makkelijk op het afdak kan staan om die muur af te verven’, antwoordt de majstor (beiden in het Servisch vanzelfsprekend).

‘Je moet toch wat aan je Servisch gaan doen’, zegt Marija tegen de verbaasd kijkende Rudi.
Dus de volgende ochtend dan maar het dak op om de verfklus te klaren. Da’s toch wat anders dan op een ladder staan…

Hoog bezoek tijdens Roland Garros. De Hollandse tv zegt: kijk, daar zit de beroemde actrice Hilary S. De Servische tv zegt: kijk, daar zit de burgemeester van Belgrado

Hoog bezoek tijdens de tennispartij van Nole-Meuri.
De Hollandse tv zegt: kijk, daar zit de beroemde actrice Hilary S.
De Servische tv zegt: kijk, daar zit de burgemeester van Belgrado

Geplaatst in Surduk | Een reactie plaatsen

Leven zonder Internet

Vanaf zaterdag- tot en met maandagmiddag zit MiR zonder internet. Dat is wel even wennen.
Heel vaak een harde reset gedaan, maar dat maakt niets uit. Alles lijkt te werken, maar toch geen internet.
Het hele weekend gebeld om de provider te pakken te krijgen.
Op maandagochtend lukt dat pas

Je merkt er toch wel iets van, dat er geen internet is. Even iets opzoeken gaat niet. Skypje doen, gaat niet. Even wat muziek streamen gaat niet. Naar Met Het Oog op Morgen luisteren via internet gaat niet.
Dan merk je pas hoe vaak je internet gebruikt (en dat je er ook wat sikkeneurig van bent dat er geen internet is…)

MFvirus-cartoonWe zien dat er een nieuw wireless internet-adres is bijgekomen. Met een verschrikkelijke naam. In het Engels: MotherF….r.

Er zijn geen internetdata van bekend, alleen de naam wordt uitgezonden. Je kunt er geen verbinding mee krijgen. We denken dat het een computer’grapje’ is van een van onze buurtgenoten.

Het wireless internet team arriveert bij ons. Zeg maar dat ze met gejuich worden ontvangen. Verschrikkelijk druk hebben ze het. Er blijkt namelijk een virus te zijn binnengedrongen in hun wireless netwerk. Ja hoor, met de naam MotherF….r.

Na korte tijd rommelen in hun meegebrachte pc-tje werkt het systeem weer. Hoera, we hebben weer internet!
Kosten van het herstel: 0,00 dinar.

Wat een service. Nu begrijpen we ook dat de provider afgelopen weekeinde niet bereikbaar was. Al die klanten die belden over hun internet-storing. Tja, als je als wireless internet team op dak zit, dan pak je niet zo gauw je mobiele telefoon

Geplaatst in Surduk | Reacties staat uit voor Leven zonder Internet

Gestookt

Vandaag, 8 mei moederdag, de Maliraj-druiven gestookt. Die hebben overwinterd in een grote ton in onze garage. Gisteren de stookinstallatie neergezet, vandaag de fik erin. Wat een buitengewone smaak!

De stookketel heeft een nieuwe schoorsteen. Er zit nu een bocht in. Daardoor kan de ketel onder het afdakje staan. Hij lijkt nu wel erg op 'Marija en de Vliegende Stoommachine'

De stookketel heeft een nieuwe schoorsteen. Er zit nu een bocht in. Daardoor kan de ketel onder het afdakje staan. Hij lijkt nu wel erg op ‘Marija en de Vliegende Stoommachine’

Het is altijd spannend of de vruchten die hebben overwinterd, hun smaak zullen behouden als je ze in het voorjaar gaat stoken. We openen de grote ton met Maliray-druiven en Marija steekt haar vinger erin. Mmmm, zou nog beter kunnen.
De volgende dag steekt Rudi zijn vinger erin. Op verzoek van Marija. Hij is goed hoor, zo luidt zijn oordeel. We gaan ze stoken.

Het stookteam in actie

Het stookteam in actie

En daar zitten we dan, voorjaar 2016, een bleek zonnetje en zo’n beetje 22 graden, met af en toe wat regendruppels.

Bij 50% alcohol uit het pijpje van de koeler, de lula, gaan we proeven. We weten niet wat me meemaken. Wat is deze stook lekker! Vriend Slob, die even langskomt op weg naar een klus, zegt dat dat komt door de majstori die bezig zijn. En hij wijst met een brede grijs naar ons.

We zijn tevreden. We weten nu ook dat druiven, mits hermetisch gesloten en met het opschrift ‘Zmija unutra’ (er zit een slang in) de winter heel goed kunnen doorstaan.

We zijn benieuwd of dat ook geldt voor het tonnetje met kweeperen (dunija). Ook hermetisch gesloten en rondgebazuind ‘dat er een slang in zit’.
Van de week maar eens proberen.

Geplaatst in Stoken, Surduk | 4 Reacties

Op Doorreis …

MiR krijgt bericht via de mail: ik ga vanuit Holland naar de grens van Macedonië en Griekenland. Mag ik bij jullie in Surduk mijn camper een nachtje neerzetten?

De camper ligt vol met tweedehands potten en pannen. Voor vluchtelingen aan de Macedonisch-Griekse grens, bij Idomeni. Via andere routes komen nog andere helpers en spullen naar deze grens, onder andere een kookbus. Want onze gast-voor-een-nacht gaat met ze koken voor de vluchtelingen.

Marije uit Holland op doorreis naar Idomeni aan de Macedonisch-Griekse grens. Uitgerust gaat ze op weg...

Marije uit Holland op doorreis naar Idomeni aan de Macedonisch-Griekse grens. Uitgerust gaat ze op weg…

We krijgen een telefoontje, ’s avonds laat: mijn navigatie heeft het begeven, ik weet echt niet waar ik ben, maar het moet ongeveer 6 minuten rijden bij jullie vandaan zijn.
Ga maar naar de kerk van Surduk, dan komen we je ophalen.
En we zien een vermoeide reiziger, hangend over haar stuur. Zo van: tsjonge, ik wil niet meer, ik wil alleen maar slapen.

En na een rakija, een warme maaltijd, een lekker opgemaakt bedje en ontbijt is ze de volgende ochtend vertrokken. Nog zo’n 600 km en dan is ze er. Geen navigatie meer, geen idee waar je grote zakken met couscous kunt kopen …

Koken voor vluchtelingen. Dan mag je best je camper voor een nachtje bij ons in de tuin zetten.
We hopen dat het Marije is gelukt om haar humanitaire actie te verwezenlijken.

Geplaatst in Holland, Surduk | Reacties staat uit voor Op Doorreis …

We zijn er weer!

Marija i Rudi zijn weer aangekomen in Surduk, na een spannende reis per auto. Want wat te denken van 0 graden met driftige sneeuwbuien in Duitsland? En wat te denken van in de auto slapen bij een temperatuurtje van rond de 3 graden ’s nachts? MiR kan het

We hebben in de buurt van Wenen 5,5 uur in de auto geslapen. En niet alleen wij, ook hond Api! Hij eet niet, hij drinkt niet tijdens de reis. Hij doet wel plasjes en poept als we even de benen strekken. Nu ligt hij uitgeteld in zijn Surdukse mandje, na de omgeving tot tevredenheid verkend te hebben. Nog geen teken van Meda en Bleki, zijn vrienden.

En MiR? Wij drinken bij aankomst rakija met de Svet. De tuin en alles er omheen ziet er fantastisch uit. De bloesem is al zo’n beetje voorbij. Waarschijnlijk geen last van nachtvorst gehad. Dat is veelbelovend voor de fruitbomen.
We ruimen de auto leeg, steken de stekker van de elektrische deken in het stopcontact en zeggen met overtuiging: wel te rusten, tot later, lieve lezers.

p.s. Van de week moeten we naar beneden, naar de oever van de Donau. We horen dat alle bunkers zijn opengebroken en dat alles eruit is gehaald. Ook bij ons. De metalen deur is er uitgezaagd door de boeven en staat nu los tegen de bunker, zo horen we. Grrrrrrrrr.

Geplaatst in Surduk | Reacties staat uit voor We zijn er weer!

MiR gezonken

Lieve lezers van Groeten uit Surduk, drie dagen geleden is de MiR, ons visbootje, gezonken. ’s Nachts. In de Donau. Tijdens een waarlijk vliegende storm.
Die kosjava waait al dagenlang, met woest gebrul. Uit het oosten. Deze storm doet het dag en nacht. Weet van geen ophouden.
Het geluid ervan gaat echt in je hoofd zitten. En je slaapt veel lichter dan normaal. Wachtend op onheil dat zeker gaat komen…

De lasbuurman legt zijn boot bij de bunker. Rudi wacht op hem in de boot om samen naar het centrum van Surduk te varen. Daar wacht Marija met de trailer

De lasbuurman legt zijn boot bij de bunker (niet zichtbaar). Rudi wacht op hem in de boot om samen naar het centrum van Surduk te varen. Daar wacht Marija met de trailer. Op weg naar de voortuin. Let ook even op de flinke mist boven de Donau

Marija i Rudi zijn al een paar dagen rakija aan het stoken. Elke dag een ketel. Bij voorkeur vroeg in de ochtend. We zijn echte ochtendmensen: vanaf pakweg 4 uur in de ochtend tot aan ongeveer 13 uur in de middag zijn we in de kracht van ons leven. Bij voorkeur dan stoken we onze vruchten, die moeder natuur dit jaar in overvloed aan ons heeft gegeven.

Onze wilde perziken en druiven zijn nu aan de beurt. In de laatste ton staat de ‘vočnji trop’. Een mengsel van appelen, peren, druiven, abrikozen en perziken. Dat is voor het eerst. Nooit eerder hebben we zo’n verzameling van vruchten in een ton gedaan. We zijn erg benieuwd wat dat gaat worden.

De tweede dag van het stoken gaat Rudi naar beneden om de MiR een beetje te verplaatsen en om de grote hoeveelheid water die erin is gestormd, te verwijderen. Na deze arbeid, tijdens wind en regen, ligt de MiR er weer netjes bij.
De lasbuurman heeft die dag ook aan zijn boot gewerkt. Dus laat die storm maar blazen.

Maar dan, de derde dag. De nacht met de meest krachtige kosjava die we ooit in de afgelopen tien jaar hebben meegemaakt. Het achteranker van onze visboot is door dat enorme windgeweld losgeslagen. Daardoor drijft de MiR naar de oever. En daar loopt hij helemaal vol water. Grote golven, storten zich erin. Er is nog net een randje van 10 cm boven het water. Maar tijdens het hozen, samen met de overbuurman, slaan grote golven opnieuw in de boot. Met blubber, dus is de MiR nu extra zwaar geworden.

De overbuurman en Rudi slagen erin om de punt van de boot in de richting van de golven te duwen. Half onder water weliswaar. Met boomstammen die we aan de oever vinden, wrikken we de MiR in de richting van de wind. Daardoor gaan de golven min of meer langs de boot in plaats van er baf gigantisch in te storten.

We weten het water uit de MiR te hozen. Tijdens korte windstiltes. Dat kost enorm veel kracht. Je werkt je tien keer in de rondte, alsof je leven ervan afhangt. Schep, schep, schep. Sneller, sneller, sneller.
Maar de MiR drijft weer! Zij het dat de boomstam van de overbuurman tijdens het wrikken, compleet afbreekt en hij daardoor achterover in de MiR plonst.

De MiR ligt eindelijk op een veilige plek. Api vindt die kosjava maar zo zo

De MiR ligt eindelijk op een veilige plek. Api vindt die kosjava maar zo zo


Helemaal links de geredde boot van Engelse Slobo, rechts de witte boot van onze lasbuurman

Links van het midden de geredde boot van Engelse Slobo, rechts van het midden de witte boot van onze lasbuurman

De Wet van Archimedes gaat op: zijn gewicht werkt dezelfde hoeveelheid water uit de boot. Maar direct daarna golft er weer een gigantische hoeveelheid in de boot. De overbuurman is zeiknat, zijn brilletje is gebroken, maar hij weet van geen ophouden. Hij gaat door met het redden van de MiR. De MiR ligt uiteindelijk aan de beschutte oever bij onze bunker. We zijn buren, nietwaar.

Dan ga je slapen, maar de kosjava dreunt de hele nacht door. De volgende ochtend zie je wat er is gebeurd: de boot van de lasbuurman is volledig gezonken! De boot van Engelse Slobo ligt eigenlijk volledig onder water. Net op een zandbankje. Bijna niet meer te zien waar hij ligt in de Donau!
De boot van een andere buurman ligt ook tegen de oever, ook vol met water. Maar die dobbert nog wel een beetje. Wat een toestand!

De lasbuurman belt een andere buurman. Die komt met zijn tractor en trekt zowel de boot van Engelse Slobo als zijn eigen boot uit de Donau. Een metertje of drie de oever op. Die boten zijn, net als de MiR, gelukkig gered.

Maar dan. De Donau stopt met stijgen. Opeens klopt de prognose niet meer. Dat betekent dat er nu twee boten volledig op het droge blijven liggen.
Twee, want Rudi heeft de MiR tijdens een flinke storm op de peddel naar de oever bij de bunker verplaatst. De meest gunstige plek om af te meren.

Marija zag toen, vanaf de oever boven, hoe de kosjava probeerde om de MiR met Rudi naar het midden van de Donau te blazen. Maar hij bleek gelukkig sterker dan de natuur. Maar hij voelde ook hoe zijn krachten gewoonweg wegvloeiden tijdens dat krachtige peddelen…

Engelse Slobo, of misschien een zoon van hem, heeft blijkbaar zijn boot naar de oever van het kanaal weten te peddelen. Maar die van de lasbuurman ligt dus nog steeds volledig op het droge. Het is een zware boot met een veel grotere diepgang dan de MiR en Engelse Slobo.

En die zware boot hebben de lasbuurman en Rudi vandaag de Donau in weten te duwen! Met hulp van een jonge kerel met zijn vriendin, met hengels op weg naar een plekke langs de oever. En met de hulp van een broodvisser die we uit zijn boot hebben weten te praten: ‘kom, keer terug, help ons met deze boot de Donau in te duwen! Toen het lukte, hebben we hem de bijnaam ‘Wolf van de Donau’ gegeven. Haha, Dunavski Vuk!

Op de mooiste dag van de maand oktober ligt de MiR vandaag in onze voortuin. En de boot van de lasbuurman op die veilige plek bij onze bunker.
Volledig uitgeput zitten de lasbuurman en Rudi aan de rakija bij ons in de achtertuin.

En Marija? Zij heeft met onze auto de boottrailer heen en weer gereden. Van de helling bij de kerk van Surduk tot in onze tuin. En het mooiste is dat ze ook een fles met water had meegenomen.
Zowel de lasbuurman als Rudi hadden een enorme dorst. Niet te beschrijven! Wat een kracht kost dat gedoe aan de oever van de Donau.

Zo ligt de MiR er nu bij in de voortuin. Maar hij moet nog omgekeerd worden

Zo ligt de MiR er nu bij in de voortuin. Maar hij moet nog omgekeerd worden

Na een paar rakija’s als afsluiting met de lasbuurman besluit Rudi dat het wel mooi is geweest voor vandaag. Vanaf 19 uur wil hij in bed gaan liggen. Gestrekt kijken naar NOS Sport.

Wow, de MiR ligt in de voortuin. Nu alleen nog maar een paar deuren van plastic folie voorzien en we kunnen terug naar Holland: overwinteren aan de Maas!

Sorry lezers, er zijn geen foto’s van het onvrijwillig badderen van onze overbuurman en ook niet van dat gezwoeg met wrikken aan de boot van de lasbuurman.
Maar de ‘vočnja rakija’ is van een ongekende smaak. Zo geurig, zo lekker van smaak!

Geplaatst in Surduk | Één reactie