In Memoriam Ger †

Ger Hanson, met gitaar op de voorgrond, maar altijd o zo bescheiden en belangstellend

Een paar dagen terug. We krijgen het droevige bericht dat Ger, onze gitarist, plotseling is overleden. Nooit meer de muzikale grapjes, zoals vraag en antwoord en dan naar elkaar kijken of we elkaar kunnen volgen. Tot aan zijn dood nog steeds gitaarles. Een liefhebber. Elke maand bij elkaar in de Gele Paprika Kas. Waar hij en Ruud gelijk een tekst voor hebben gemaakt bij een jazz-evergreen. RIP, Ger. Wat hebben we van jou en je gitaarspel genoten.

Geplaatst in Holland | Een reactie plaatsen

Oh Oh 2 seconden

Met een flinke dreun valt een grote pan met grote oren, vol met water, in onze gootsteenbak. ‘Een oor is van het randje van de gootsteen gegleden’, roept Marija. ‘Niks aan de hand’. En omdat ze toch weer last van buikloop heeft, gaat ze even in bed liggen. Niks aan de hand…?

Rudi ziet water onder het keukenblok vandaan komen. Met bruine aangekoekte rommel. Huh, heeft Marija dit gewoon zo achter gelaten? Dat is niks voor haar. Maar met buikkrampen weet je het maar nooit.

In het halfdonker van het gootsteenkastje is te zien dat de aansluiting tussen de gootsteenbak en de afvoer los ligt. Die is er gewoon afgefloept. Hoe dat kan? Geen idee.

Ook als je het wel weet, is het effect hetzelfde: er ligt een flinke puinhoop aan water en aangekoekte troep op de keukenvloer. Als kleinzoonlief nu in Surduk zou zijn, dan zou hij ogenblikkelijk uitroepen ‘Puinhoop, opa!’ Die gedachte tovert gelijk een glimlach op Rudi’s gezicht.

Dweilen, dweilen, dweilen. Dat lukt. Met een beetje Ajax, net als in Rotterdam ook in Servië bekend als schoonmaakmiddel. Dan ruikt het wat aangenamer.
Met een hoofdlamp op inspecteert Rudi de situatie. Er lijkt een klein scheurtje in het plastic van het afvoerpijpje te zitten. Voor de rest is het een kwestie van weer in elkaar schuiven van de onderdelen en vastdraaien.

Plastic, scheurtje? Yes, met 2 seconden lijm repareer je alles. Het dopje van het tubetje gaat er wat moeilijk af, maar het lukt. Met duim en wijsvinger even lichtjes knijpen en op het scheurtje smeren. Dat had je gedacht!

Met heet water en voorzichtig aan mijn vel trekken komt de 2 seconden lijmtube los. Nooit geweten dat je vel zo ver kan uitrekken

Ogenblikkelijk kan Rudi door hevig tranende ogen nauwelijks nog wat zien. Dit is niet normaal, zoiets nog nooit meegemaakt.

Het lukt toch om het scheurtje dicht te smeren. Mooi zo!

Helemaal niet mooi als Rudi het tubetje niet meer tussen zijn duim en wijsvinger los krijgt!

Blijkbaar zit er in die tube ook een scheur! Op en tussen vingers en duim zit nu verse 2 seconden lijm. En die doet wat hij belooft: met 2 seconden zit hij muurvast.

  • Eerste flitsende gedachte
    het gaat me toch niet gebeuren dat ik met die vastgeplakte tube aan mijn hand straks naar bed moet?
  • Tweede flitsende gedachte
    krijg ik die lijmtube nog wel los en vooral hoe? Met een scherp mesje of zo? Op dit uur van de avond krijg ik geen dokter te pakken. Zo kan ik geen gitaar spelen.

Marija merkt van dit alles helemaal niets. Die ligt gestrekt te bed. Doet een spelletje op haar tablet. Als ze het verhaal hoort, zegt ze ‘o, lag er water dan? Je bent wel erg rustig gebleven na die 2 seconden’.

Voortaan gebruik ik plastic handschoenen!

Geplaatst in Klussen, Surduk | Één reactie

Stookseizoen geopend

Vier dagen lang is MiR aan het stoken geslagen. Niet omdat het koud is, wel omdat de tonnen met pittige inhoud klaar zijn. Jullie weten inmiddels wel dat in deze periode de pruimen en abrikozen niet meer pruttelen. Die šljive en kajsija hebben de afgelopen 4-6 weken lekker staan fermenteren. Elke dag natuurlijk roeren in die prut of op zijn Servisch in de trop. Beneden aan de Donau is zelfs te ruiken dat we stoken. Dat horen we van dorpsgenoten….

Eenzame stook de eerste dag, maar wel helemaal OK. Geen ‘diarree voor twee’. Luide klanken van Radio Cool met narodna muzika, Servische volksmuziek. Oh, kon ik maar kolo dansen…

De eerste dag stookt Rudi in zijn eentje. De wederhelft van het stookteam ligt helaas uitgevloerd in bed. Gevalletje buikkramp. Helemaal niet leuk voor Marija.

Bij de apotheek in Belegiš wat tabletten gehaald om dit ongemak te bestrijden. Daar hoort ze dat er heel wat mensen zijn die met hetzelfde probleem te maken hebben.

Er ligt nu een reserve-pakketje klaar voor Rudi. Voor het geval hem dat lot met die verschrikkelijke krampen ook treft. Tot op heden niet, gelukkig maar.

Vanaf de tweede dag stoken, is Marija er weer bij. Dat scheelt een slok op een borrel, want zij is de expert vuurtje stoken onder de stookketel.

Rudi is meer de man van de ‘lula’ (spreek uit: loela), het pijpje onderaan de koeler. Daar waar het dunne straaltje alcohol uitkomt. Dat wordt permanent gemeten op het percentage alcohol. Kwaliteit voor alles is ons devies.

Vuurvrouwtje Marija met een paar flessen kajsija, pittige abrikozensap uit eigen tuin

Dit jaar is Moeder Natuur best goed voor ons geweest: veel abrikozen, wat minder pruimen. Iets minder wilde perziken en minder dan de helft druiven vergeleken met vorig jaar.

De afgelopen zomer is er heel lang geen regen gevallen, is de grond kurkdroog gebleven, waren er hittegolven van 40 graden Celsius. Verdroging alom, ondanks de inspanningen van Marija die dagelijks urenlang water heeft gegeven.

Bij 48% uit de lula proeven we. We vullen twee hele kleine glaasjes, zeg maar vingerhoedjes. Živeli. We kijken elkaar aan. We glunderen. Wat een smaak!

Geplaatst in Stoken | Een reactie plaatsen

Onverwachte Gast

Opeens roept dochterlief vanuit de tuin: er zit een ooievaar op dak!
Ooievaars zien we hier wel vaker langs de oever van de Donau vliegen, maar op dak?
Uit de vele witte schijtplekken maken we op dat hij of zij al vaker een bezoekje aan ons heeft gebracht

Geplaatst in Surduk | Reacties uitgeschakeld voor Onverwachte Gast

Miša † 29 juni 2017

De telefoon gaat. In de auto, op de terugweg naar Surduk. Miša, onze lasbuurman is overleden. Marija i Rudi zijn er stil van. We geloven het gewoonweg niet. Ruim 10 jaar lang zijn we buren

Rudi leert van alles van Miša als het om lassen gaat. Moet er iets gerepareerd worden, dan kan hij altijd even bij hem langs om een aanvalsplannetje te bedenken. En meestal komt hij kijken hoe de klus is geklaard. En vaak knikt hij. Steekt zijn duim omhoog. Brede grijns.
‘Weet je nog Rudi, toen jullie hier in Surduk kwamen wonen, toen wist je helemaal niks. Je kon zelfs nog geen spijker in een plank slaan. Moet je nu eens zien!’
Een groter compliment kon Rudi niet krijgen van onze buurman-vakman-pravi majstor.

Ach, wat hebben we gevist in de Donau en de Tisa. Onze boten aan elkaar vastgelegd met een ketting om te voorkomen dat dieven ermee vandoor konden gaan. Reparaties aan de bunker verricht, want boeven hadden indertijd de bunkerdeur losgezaagd. Onze honden die met elkaar spelen en lekker in de Donau zwemmen. Dat soort dingen. En af en toe een rakija, gastvrij als Miša en Rada zijn. Dat komt nooit meer terug.

Hoe zeg je dat nou goed in het Servisch als je Rada sterkte wenst? Hoe druk je je gevoelens uit? Dat is zelfs al moeilijk in het Hollands, laat staan dat je dat in het Servisch doet. Gelukkig zijn gelaatsuitdrukkingen al voldoende om te laten weten wat je eigenlijk had willen zeggen. Dat is best een geruststelling.

Marija i Rudi hebben een shock-gevoel. Niet te bevatten dat we Miša niet meer spreken, dat we hem niet meer in de tuin tegen zijn hond horen kletsen. We voelen ons ook erg bedroefd vanwege zijn vrouw. Zij moet nu zonder hem verder. Heel veel sterkte, Rado.

We trekken ons op aan wat Miša meestal zei als iemand was overleden:’Tako je život, šta da radi?’
‘Zo is het leven, wat kun je eraan doen?’
Miša RIP

Geplaatst in Surduk | Reacties uitgeschakeld voor Miša † 29 juni 2017

Roze is Gelukt!

Drie weken ligt Rudi ’s middags in bed om naar de Giro d’Italia te kijken. Dat heeft geholpen, want Tom eindigt in de roze trui! De mooiste kleur die je kunt winnen in die helse fietstocht dwars door Italië

Tot en met de laatste dag blijft het spannend. Want voor die trui, met een kleur die jongetjes nooit willen dragen, moet onze Tom D. op zijn minst 53 seconden goedmaken op de nummer 1. Het wordt een zinderende tijdrit van Tom.
Serviërs om ons heen hebben er totaal geen weet van hoe opwindend het in bed kan zijn met Tom. Nou, wij eigenlijk ook niet. Tot voor kort.

Hier in bed is historie geschreven: de eerste Nederlander die de Ronde van Italië wint. Fantastico Tom, gefeliciteerd! We hebben van je genoten.

En zo ziet de huldiging vanuit bed van onze stoere champ eruit.


Jongetjes van Nederland: nu WEL ROZE gaan dragen, he! Niet van: dat is voor meisjes…

Geplaatst in Holland, Surduk | Reacties uitgeschakeld voor Roze is Gelukt!

Even naar beneden

Api kijkt Rudi aan met een blik van ‘gaan we nou?’ Hij blaft van plezier, want op de een of andere manier weet hij dat de baas naar de Donau gaat. Hij ziet het aan een hengel, aan het visjasje, het petje en de laarzen. En natuurlijk aan de stok die Rudi altijd bij zich heeft…

Api wil zwemmen, dat is duidelijk. In no-time rent hij het paadje naar beneden af. Als de baas ongeveer halverwege is, hoort hij al het geplons en gespetter in de Donau. Api kon niet wachten.

Er rennen twee zwarte hondjes op ons af. Luid blaffend. Vanuit de struiken, zich beschermend tegen de felle zon, komt wat slaperig een herder te voorschijn. We kennen elkaar goed, maar dat verhindert niet dat de hondjes driftig blijven blaffen. Api kijkt het een beetje aan, zo van: moet al die heisa nou en gaat weer het water in.

Rudi heeft een hengeltje meegenomen. Even kijken of er vis is. Eigenlijk gooit hij voor Jan-met-de-korte-Achternaam, want dat het ‘slabo’ is (nauwelijks vis, slapjes), dat had hij al gehoord. Na tien keer gooien met het shadje met loodkopje en heel veel onderwatergras boven water te hebben gehaald, stopt hij ermee. Nee, geen enkele aanbeet.

Maar dat geeft allemaal niet, Api heeft het naar zijn zin en zijn baasje ook. Want wat is het heerlijk daar beneden: er is niemand (behalve de herder met zijn hondjes), alleen Rudi met zijn hond. Fantastisch!

PS Api heeft ongeveer een half jaar in Rotjeknor onder de tafel gelegen, in zijn mandje. Al die tijd geen shampoo gezien. Dat was dik te merken! Nu, na een voorspoedige autoreis, met Api in een lichte coma, na 7 uur lang in de buurt van Wenen in de auto te hebben geslapen, gaat Api te water. Hij ruikt weer zoals een buitenhond moet ruiken!

Geplaatst in Surduk | Één reactie

MiR wens 2017

Lieve lezers,
MiR wenst iedereen een Vrolijk Kerstfeest en een gezond en gelukkig Nieuwjaar.
Het is weliswaar stil op onze website, maar het gaat goed met ons.
Omdat er vorig jaar links en rechts boeven bezig zijn geweest, zijn we wat terughoudend geworden met schrijven voor de website.
Ons visbootje troffen we onbeheerd aan de overkant van de Donau aan. Waarschijnlijk gebruikt om gestolen spullen van een buurman mee te vervoeren.
Bij een andere buurman is geprobeerd om de accu uit zijn auto te jatten.
Bah, bah, bah. We blijven lachen en dat hopen we voor jullie ook in 2017.

Srećan badnji dan. Nek’ je na zdravlje i spasenje!

Groeten van MiR

Geplaatst in Surduk | Reacties uitgeschakeld voor MiR wens 2017

Visser vangt Bleki

MiR, dochter- en kleindochterlief gaan een stukje varen op de Donau. Het is druk aan de oever. Vreemd, want doordeweeks zijn er bijna nooit vissers. Maar deze dag wel, met een heleboel hengels

Het zwemvestje zit kleindochterlief als gegoten. Dat is alvast een goed begin, ook omdat ze niet protesteert als ze hem aan moet trekken. De honden rennen vrolijk langs de oever. Ze blaffen naar de vissers. Logisch, want dit hondenteam wil de baasjes beschermen.

We zijn nog maar net een stukje van de kant met de boot of we horen een luid geschreeuw en gevloek vanaf de oever. We zien Api ondertussen naar het eiland zwemmen. Wat hij heel goed kan. Dus geen zorgen.

Maar Bleki, ook een hele goede zwemmer, komt niet echt vooruit. Ook op weg naar het eiland.
Er wordt dus geschreeuwd, geroepen en opeens begrijpen we het: Bleki zit vast aan een of meer vishaken van de vele hengelaars.
Paniek bij opa, zij het wel onder controle. Hier is een dier in nood. Als dat maar goed gaat!

Het verhaal over de hond van onze lasbuurman
Dat beestje zit, een paar weken terug, ook vast aan een hengel van een oever-visser, dreigt koppie onder te gaan van vermoeidheid. Gelukkig weet de lasbuurman met een bliksemsnelle actie zijn boot naar zijn hond-in-nood te sturen. Aan zijn halsband trekt hij de hond uit het water, floep de boot in. En in die halsband blijkt de haak vast te zitten. Geluk bij een ongeluk: niet in de hond, maar in zijn halsband.

Opa peddelt in Olympisch recordtempo terug naar de oever en roept tegen Bleki dat ze terug moet zwemmen: naar huis! (in het Servisch natuurlijk!). Hij maakt er ook armgebaren bij die dat roepen ondersteunen. Naar huis! En dat doet ze.

Olympisch losgeworsteld uit de modder, met modderkluiten en steentjes in je plastic schoentjes die het rennen naar Bleki ongemakkelijk maken, knipt opa de vislijn door die de visser met Bleki verbindt. Dat is een zorg minder. Nu de andere zorg: waar zit de vishaak in Bleki vast?

Bleki, onze logeerhond

Bleki, onze logeerhond

Bleki luistert niet meer. Bij elke beweging van opa om Bleki vast te pakken, wijkt ze achteruit. Zo gaat het minutenlang, voor je gevoel wel een 20-30 minuten.
Uiteindelijk laat ze zich toch vangen.

Opa gaat met zijn handen door haar zwarte vacht, op zoek naar een vishaak.

Ondertussen krult de koeiestront zich tussen zijn vingers en spuit de adrenaline uit zijn oren.

Voor haar zwemtocht richting eiland heeft ze vast en zeker in een koeievlaai liggen rollen (gehuld in deze jachtgeur kan ze het eiland onveilig gaan maken; zo zijn de wetten van de natuur).

De vishaak moet aan de andere kant van haar zij zitten, maar omdraaien doet ze niet. Bovendien stinkt ze, ondanks haar korte zwemtochtje, uren in de wind. Uitschudden doet ze ook, kortom opa stinkt nu ook een uur in de wind. Ze gaat weer voor opa op haar zelfde zij liggen. Die vishaak zit nog in haar vast. Maar waar, ja ergens aan haar rechterkant, haar andere kant.

MiR, dochter- en kleindochterlief houden het boottochtje maar voor gezien en gaan terug naar huis. We zijn allemaal geschrokken. Api en Bleki lopen met ons mee.

Thuis lukt het opa Rudi om de vishaak te vinden. Bleki stinkt naar stront, opa stinkt naar stront, maar het vishaakje is gevonden: boven in haar rechtervoorpoot, bij haar schouder.

Dat wordt werk voor de dierenarts. Daar gaat opa echt niet aan beginnen.
Koeiestront, OK. Maar bloed, nou nee…

Geplaatst in Surduk, Vissen | Reacties uitgeschakeld voor Visser vangt Bleki

Hoe ging dat ook alweer?

Het is tijd om het kampeerbedje uit te klappen. Want binnenkort komt kleinzoonlief logeren, met zijn mama.
Na drie dagen staat zijn bedje nog steeds scheef. Het wil maar niet lukken. Het was toch bodem induwen en dan de zijkanten omhoog trekken?

Zo stond het kampeerbedje erbij, drie jaar geleden in Rotterdam

Zo stond het kampeerbedje erbij, drie jaar geleden in Rotterdam

Het is ons al eens eerder overkomen. In Rotterdam. Via internet komt een gloednieuw kampeerbedje binnen. Voor het geval kleindochterlief komt logeren. Na drie dagen staat het er nog steeds treurig bij: we krijgen de zijkanten niet omhoog. Als we het ons goed herinneren, was er ook geen handleiding bij.
Met de hulp van dochterlief is het toen wel gelukt. En we onthouden: er zit een lusje in de bodem; dat is de truc om hem in en uit te klappen.

Drie jaar geleden kregen we in Surduk een berichtje van een Rotterdamse mede-flatbewoonster: mag ik jullie kampeerbedje lenen, want de kleine komt bij me logeren. Tuuuuuuuuuuuuuuurlijk, buurvrouw!
Horen we later dat ze het kampeerbedje met een andere buurvrouw in zijn geheel uit de flat heeft moeten sjouwen. Ze kregen het bedje niet ingeklapt.

Marija i Rudi weten dat je ‘in omgekeerde richting’ moet werken om het in te klappen. Maar dat advies helpt niet als je niet meer weet hoe je zo’n kampeerbedje uit moet klappen.

En ja hoor, de afgelopen dagen, in Surduk, was het weer raak. Na drie dagen worstelen, staat het kampeerbedje er wederom treurig bij. Zo langzamerhand is het een ‘Angstgegner’ aan het worden. Haha. Nou, die zijn er om verslagen te worden.

Dus Rudi loopt vastberaden naar de slaapkamer met ‘het-ziet-er-niet-uit’-kampeerbedje op de grond. Toch maar eerst even naar het toilet en o ja, eerst even een bakkie koffie. Rudi raakt op stoom, vastbesloten om dit kampeervarkentje te wassen.

Met toch wat gezonde tegenzin betreedt hij de slaapkamer, ziet het bedje treurig liggen, maar ontwaart ook op de stoel een boekje met de tekst ‘Good Night’. Dat blijkt de handleiding te zijn. Door Marija drie dagen geleden bij het uitpakken van het kampeerbedje daar neergelegd!

Zo staat het kampeerbedje er nu bij, na bestudering van de handleiding

Zo staat het kampeerbedje er nu bij, na bestudering van de handleiding

Marija’s wet is: ik lees nooit handleidingen; Rudi’s wet is: ik lees altijd van te voren een handleiding. Maar als je niet weet dat er eentje is, dan houdt het op, toch?
Handleiding gelezen, kampeerbedje staat er nu fier bij, in al zijn glorie. In zo’n 30 seconden. Hoera!

O ja, de truc: zet het ingeklapte bedje rechtop, pak de korte kanten en trek die omhoog, pak de lange kanten en trek ze omhoog en duw daarna de bodem (met dat lusje) naar beneden. Klaar!
Om het bedje in te klappen, trek je aan het lusje enzovoorts. Maar dat proberen we pas als de kleine weer terug is in zijn eigen bedje in Rotterdam.

Geplaatst in Surduk | Reacties uitgeschakeld voor Hoe ging dat ook alweer?